Het goed bewaarde geheim van de Nieuw-Zeelandse Unknown Mortal Orchestra rond Ruban Nielson brak definitief door in 2015 met de catchy single “Multi-love” van het gelijknamig nieuwe album die ‘II’ opvolgt. De lofi psychedelische pop , die op de vorige cd’s meer doorspekt was van soul , krijgt een groovy P-funk randje op z’n George Clinton’s en Prince.  Dit levert naast de single een paar broeierige , dampende parels op als “Like acid rain”, “Ur life one night” en “Stage or screen” .
We zweven nog steeds in een bed van dromerige west-coast psychedelica , een jazzy blazer tune wordt soms toegevoegd en de soul op z’n Stevie Wonder’s is z’n best op “Necessary evil” en “The world is crowded” . De songs hebben een verslavende melodie en weten zich op die manier te nestelen.
‘Multi –Love’ is een verdere exploratie van het UMO geluid !

We hoorden The tallest man on earth, het alter ego van de Zweed Kristian Matsson, vroeger enkel en alleen met zijn gitaar en piano. Hij is nu een ‘Grootser Man’ geworden en we voelden het al aankomen op de vorige om een bredere sound te brengen . De singer/songwriter pur sang komt hier met een full band aandraven en de folky rootsamericana wordt omfloerst van keys, blazers en strijkers . Een sfeervol , dynamisch geluid dus , die de perfecte balans vormt tussen verfrissing (“Darkness of the dream”, “Sagres”, “Timothy”)  en het oud vertrouwde van een “Fields of our home”, “Little nowhere towns” of “Beginners”. “Slow dance” is er eentje om in te lijsten.
Kortom, op ‘Dark bird is home’ ervaren we prikkelende emoties en een overtuigingskracht in een brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting. Een verrijking die een pak nieuwe fans kan opleveren …

De postpunk van het eerste uur zit (opnieuw) in de lift . Terug van weggeweest zijn er Gang Of Four, The Pop Group , de samenwerking tussen FF en The Sparks (onder FFS) en verder zijn bands als Pere Ubu en The Fall in die 35 jaar nog steeds actief . Ook Wire , ¾ intact in dezelfde bezetting, levert met regelmaat van de klok een plaat af . Na ‘Change becomes us’ (2013), ongebruikt oud materiaal als basis voor nieuwe songs , zijn ze er nu met deze hier,  eenvoudigweg ‘Wire’ genaamd.
De snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Ook al is de cd niet helemaal spannend , we vinden van Colin Newman enkele pareltjes als “Blogging” , die de plaat opent en de mooi uitgesponnen , broeierige “Sleepwalking” en “Harpooned” die we met plezier inlijsten.
We horen een band die een rits goede dromerige popsongs aflevert . Halfweg gaat het tempo wat omhoog en krijgen we een strakkere sound .
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.

We zijn al toe aan de vijfde plaat van deze Canadese sing/songwriter , die weet te fascineren met die aparte stijl van indie, pop en americana . Een muzikale speeltuin van fijnzinnige composities die balanceren tussen dromerigheid en geheimzinnigheid . Ze zijn sfeervol door het popgeluid, het unieke gitaarspel, het -getokkel , de elektronica en z’n fluisterende falsetstem , én ze zijn niet vies van wat grimmigheid door de vervreemde gitaareffecten,  steelpedal en ijle soundscapes .
Hij tracht zijn eigen sound te creëren binnen die dromerige , intieme sfeer, met een verfrissende wind en een duister kantje. “Bollywood” , “Hearts” intrigeren door de verrassende wendingen en “Grace” heeft een psychedelische tune ; evengoed word je overstelpt door de weemoed van “Alone in this world” en “Places you will go” .
Tien songs die er verdomd staan en getuigen van een veelzijdig , onderhouden geluid dat ontroert en je meevoert en –sleept. Sterk dus!

We worden ondergedompeld in een trance achtige dronetrip van het Canadese duo Jim Field en Dorian Williamson uit de as van Holoscene . Ze zitten hier in de sferen van Earth, Thisquietarmy en Sunn o))) , maar houden het meer op een donkere , bezwerende;  massieve sound van slepende, logge, lome lagen van doom , drones en synths; de gitaar kan schuren, de bas kan grommen, in een waas van fuzz en distortion , maar nergens gaat het uit de bocht. Ondanks de donkere dreiging ervaren we in hun muzikale wereld van vijf songs , die lekker uitgesponnen kunnen zijn , een hypnotiserend , dromerig karakter en een relatieve rust, die zich maximaal op sfeer toespitst .
Info https://northumbria.bandcamp.com

Een interessant EP-tje dwarrelt in deze herfst letterlijk van de bomen onze cd speler binnen ... Een handvol tracks , die postvatten in de postrock,  en uiterst sfeervol , aangenaam zalvend klinken, deels door de toevoeging van  piano en keys. Het kwartet kan hun songs wat doen aanzwellen, maar houdt het beheerst en doet de song niet exploderen .
We horen ingenieus materiaal, goed in elkaar gestoken, voelen een schilderachtig decor aan en ervaren een soundtrackgevoel.
Een mooie ‘emo ‘droom trip, waar natuurlijk vergelijkingen opborrelen van de sound van Explosions in the sky, Earth en Mogwai , die met de jaren meer ingehouden in het genre zijn . De groep heeft alvast z’n naam niet gestolen! Info http://www.bergenband.com  

FFS is de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks , heerlijk hoe twee generaties elkaar vinden; van een kloof is hier helemaal geen sprake . De Schots-Amerikaanse samenwerking klinkt typisch Brits; de carrière van Franz Ferdiand krijgt een nieuwe boost en de muziek van het onvolprezen The Sparks van de broers Russell wordt terug van onder het stof gehaald.
De piano en synths van de o zo statische , koele keyboardspeler Ron Mael vindt z’n plaatsje in twaalf pakkende, broeierige, energieke  songs . De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand .
Openers “Johnny delusional” , “Call girl” en “Dictator’s son” zorgen meteen voor dat fris vertrouwd, positief geluid . Af en toe wordt het gaspedaal wat losgelaten in enkele sfeervolle tracks. Het sarcastische “Piss off” sluit een zinderende plaat af.
Hier heb je een unieke samenwerking, die een win-win situatie oplevert voor twee bands .