Het Waalse duo Renaud Versteegen en Soho Grant zijn aan hun tweede cd toe . We krijgen een mooi indiefolkend album , waarbij de sfeervol dromerige songs sober , spaarzaam kunnen zijn, het gitaarspel als rode draad , of minutieus zachter zijn uitgewerkt , verder gekenmerkt door een perfecte meerstemmigheid .
De eerste drie songs “Take me home” , “Time to gather” en “Orange sky” ondersteunen de afwisseling in melodie, instrumentatie en baden in een sfeer van melancholie .
‘Ghost’ brengt rustig voortkabbelend materiaal, en wat thuis met z’n tweeën in stijl werd uitgevoerd , wordt live met vier gestoffeerd .
Info http://www.coffeornot.be
Het NYse Vampire Weekend valt op door schone popliedjes te brengen, die rijkelijk geschakeerd zijn door Afrikaanse popritmes en exotische tunes . Aangenaam luistervoer , gezien het materiaal sfeervol, fris, sprankelend, leuk en toegankelijk is. Een zomerse positive vibe dus.
Ze integreerden de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid op de eerste twee platen ‘Vampire weekend’ en ‘Contra’. Op de derde klinkt het kwartet breder , sfeervoller, en naast de aanstekelijke “Unbelievers”, “Diane young”, “Finger back”, “Worship you” en “Ya hey” is er meer dan ruimte voor weemoedig , donkerder werk , die kaler is als “Step”, “Hannah hunt” en “Hudson”. Deze songs nodigen minder uit tot een heupwieg of een danspas , maar ze behouden alvast de warme sfeer.
Vampire weekend zijn niet meer het onschuldige bandje van vroeger , maar het zijn volwassen en ervaren gasten geworden, een veelzijdige band die hun songs mooi hebben uitgewerkt.
Mintzkov, in een ver verleden nog een Humo Rock Rally winnaar, toonde het al op de vorige derde cd ‘Rising sun , setting sun’ aan dat ze een eigen identiteit hebben ; onderhuids borrelde soms die link naar dEUS op.
Het kwintet onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, namen opnieuw de tijd te werken aan de nieuwe plaat en hadden deze keer alle touwtjes zelf in handen. Hun DIY aanpak levert een uitermate boeiende plaat op . Hun melodieus weerbarstige songs zijn mooi uitgewerkt en klinken strak, opwindend en sfeervol, dromerig. Een boeiend resultaat en ‘opnieuw’ sterk overtuigend.
Op die manier kom je uit op de afwisseling die het materiaal te bieden heeft, het repetitief opbouwende “Slow motion, full ahead”, het mooie “World of mouth”, het verbeten “Old words” en het zalvende “Arial black” , de eerste vier songs die verschillende richtingen uitgaan in hun onderhouden rockmuziek .
Mintzkov verdwaalt niet in een eenzijdig geluid, maar intrigeert en gaat creatief te werk !
Anton Walgrave is een te koesteren sing/songwriter en hij slaagt er als geen ander in sterk onderhouden , knap gearrangeerde songs te schrijven . Hij is al toe aan z’n zesde album , ‘Tame hearts’ , en opnieuw zijn we onder de indruk van de ingenieuze songs, die semi-akoestisch prikkelen , en muzikaal verder worden aangedikt met de juiste muzikale ingrediënten .
De tien songs zijn mooi, met veel gevoel geschreven en boeien door de prachtige zalige meespelende opbouw . Een aanrader !
http://www.antonwalgrave.com
On An On is een trio dat ergens bengelt tussen Chicago en Minneapolis . Ze hangen tussen diverse stijlen in, van pop , postrock , synthpop en shoewave , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Het levert een rits fijne sfeervolle , broeierige , innemende en pakkende songs op als “Ghosts”, “The hunter”, “All the horses” , “Bad mythology” en “Panic”.
De groep eigent zich een plaatsje op tussen Beach House, Broken social scene, Elbow en Pinback door het indringende gitaarspel , de basstunes , de roffelende drums , de vintage keys, de elektronische beats en de experimentjes . De etherische mannelijke en vrouwelijke zanglijnen verscherpen de emotie in het materiaal .
Het trio weeft verleden met het heden en brengt op die manier een opmerkelijk overtuigend debuut uit!
Leffingeleuren 2013 – vrijdag 13 september 2013 - indrukken
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge
Leffingeleuren - de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, kon alweer uitpakken met een boeiende affiche, want naast internationale kleppers, heeft de organisatie oog voor jong, fris talent en de heetste Belgisch bands van het moment.
Sinds mensenheugnis wordt het bijzonder sympathieke festival voor de eerste keer geconfronteerd met zwaar bewolkt weer en regenbuien. Het kan ons niet weerhouden af te komen, gezien de gigs ofwel in de concerttent doorgaan ofwel in het zaaltje (de Zwerver) iets verderop. En ondanks dit regenweer is de locatie rond de kerktoren iets unieks. Waar vinden we dit nog?!
Bon soit, op naar de bands . Duidelijk was dat het publiek zich niet liet ontmoedigen en de bands en artiesten sterk onthaalde . Een warme gloed , die de temperatuur maar kon doen stijgen …
Coely opende het festival. De 18 jarige is één van de ontdekkingen binnen de (Belgische) hiphopscene en was deze zomer het meest te zien op de festivals . Een aardige trigger om even het zwaarbewolkte weer te vergeten en te genieten , te ondergaan van de gepassioneerde, zelfverzekerde stijl waarmee ze haar materiaal brengt, met een tweede MC en een DJ . Wat show en entertainment kleurden de set. Haar militante gedrevenheid maakte af en toe plaats voor mellow hiphop en r&b . De singles “Ain’ t chasing pavements” en “Nothing on me” , de Kanye West/ Snoop Lion’s samples en Bob Marley’s “Could you be loved” zijn nog steeds muzikale kopstootjes! Mooie opwarmer .
In het zaaltje hadden we het beloftevol talent van A Soldier’s Heart . Het Antwerpse kwintet was één van de smaakmakers van de Nieuw Lichting op StuBru en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit , die ze lekker op het eind bewaarden . Overwegend hadden we aangename droompop , indietronica die harder , strakker en feller kon zijn en hield van een neurotisch trekje . Origineel was Gabriel Rios’ “Broad daylight”. De zangeres maakt allerhande danspasjes en hyperkinetische bewegingen. Ergens tussen Bel Canto , The Knife en The Yeah Yeah Yeahs’s . Een hartklop op z’n plaats!
Een sterke return noteerden we van het Brusselse Girls In Hawaii op Pukkelpop. Het sextet wordt aan de andere kant van de taalgrens op handen gedragen en kan hier nu ook aan z’n verovering beginnen . En terecht , want hen steeds omschrijven als goed bewaard geheim voor Vlaanderen , mag eens definitief worden afgebeiteld . De heren brengen ingenieus doordachte, gevoelige , dromerige indiepop , die weerbarstig , gedreven kan zijn, durft op te bouwen , te exploderen en live staat als een huis .
We werden ondergedompeld in hun mooie klankenwereld , die steeds meer refereert aan Grandaddy . Muzikale schoonheid en finesse van een gretig spelende band(!), die naast het oudere materiaal nog meer ‘jus’ krijgt door de puike singles “Not dead” en “Misses”. Nu nog even schaven aan de Nederlandse taal om hier nog meer harten te winnen!
Muzikaal scherp staat het Noord-Ierse And so i watch you from afar . Ze slaagden er in om de Zwerver te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock., die ergens zweeft/hangt tussen de doorsnee postrock/- metal , de tronica tunes van 65daysofstatic en Battles’ grooves.
Ze speelden een krachtig, scherp concert! Hun sound hakt, snijdt en knalt! Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intense sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige aanstekelijke , ontspannende tunes .
Eénmaal op gang gekomen , trokken ze de aandacht door de tempowisselingen en de strakke ritmes. Ze lieten de songs gieren , razen en ontploffen, zonder zich te verliezen in een poel van noise en fuzz . Een gedoseerde aanpak dus . Af en toe werd er wat gas teruggenomen en konden we genieten van rustige, slepende passages .
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’!
We konden nog iets meepikken van het Daan concert. De perikelen van een goede maand terug zijn definitief doorgespoeld en we zagen op hun best een gemotiveerde protagonist met z’n band. Daan blijft geliefd , da’s duidelijk. Het Franse lied werd deels herdefinieerd in Leffinge ; voor het feestje konden we niet omheen de elektrotunes van “Swedish designer drugs” , “Housewife” en “The player” .
Intussen zagen we in een eivol Café de Canadese garagerockers van Dead Ghosts . Hier draait alles omtrent zompige dampende 60’s rock’n’roll, niet vies van een psychedelisch tintje. Rammelend, relaxt en goed, dichtbij het publiek , die het best tot z’n recht kwam hier, ruikend naar zweet en bier. Meer moet dat soms niet zijn!
Welkom in de wondere wereld van Delvis aka Niels Delvaux . Beloftevol talent uit de omgeving van Leuven die hier komt aanwaaien met een flinke dosis dampende rock, soul&funk, flirtend met elektronicagrooves . Hij beschikt over een helder indringende stem , die de sound nog meer elan geeft . Hij heeft een heuse band achter zich , betrekt z’n publiek bij het materiaal en bijgevolg kreeg hij moeiteloos , o.m. met de single “Tell me” hen mee in de zaal!
De organisatie was uitermate fier om de weirde Britse elektronicatechneut Squarepusher aka Tom Jenkinson te strikken . In een indrukwekkende setting van ledschermen verraadt hij een heuse audiovisuele beleving , niet bevorderend voor epilepsiegevoelige mensen . Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven besteeg Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen deed denken aan een Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Af en toe keek hij z’n publiek aan en porde hen aan , wat voor de nodige opwinding zorgde. De rauwe , stevige , neurotische , weerbarstige ritmes , de rusteloze, hyperkinetische, harde tunes, de abstracte elektronica , de breakcores en de basinjecties van z’n zessnarige bas is zeer zeker voer voor fans van Aphex Twin en Venetian Snares , en deden hier de wenkbrauwen fronsen van de doorsnee festivalganger. Squarepusher’s elektronisch vertier was een gewaagd spannend , tof experiment op de mainstage.
Tot slot ‘de Allesomvattende’ en ‘Nietsontzeggende’ ‘wall of sound’ van Amenra, West-Vlamingen, vaandeldragers van de postmetal/doom/sludge. Amenra is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek en de immense sound . Een slepend herhalen, dynamisch, explosief met zalvende stemmige melodieën en rustpunten, in een decor van zwart-wit beelden van allerhande uitbarstingen , lavastromen , stille waters en ga zo maar verder. Een apocalyptische soundtrack.
En die stille waters beginnen te overheersen in hun ‘wall of sound’ , een bocht die de band nu nog meer neemt. Amenra is niet meer zo overweldigend als vroeger, maar zorgt nog wel voor die kenmerkende beklemmende sfeer en berust meer op intens ervaren en beleven.
Intussen kanlde Tiga er op los in de concerttent , maar met wat we vandaag al te horen kregen, hadden we al een eerste overdonderede LL ervaring!
…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest . Dan Auerback van The Black Keys hielp mee bij het songmatetriaal en we krijgen een reeks spannende , overtuigende songs , gekenmerkt van sterke gitaargrooves en andere invulsels. Verder boeien die repetitieve ritmes en de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw . Op die manier onderscheidt Bombino zich van de bedwelmende sound van hun muzikale vrienden en durft Bombino wat brutaler te klinken, als op opener “Amidinine” , “Adinat” en “Her tenere in the desert” .
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Bombino zorgt voor een heerlijke luisterervaring. Puik werk!
Die 40 – ’50 jumpin’ jive /doowop style komt op de tweede plaat nog meer uit de verf , verweven met jazz , r&b en tango . Haar songs , wel vijftien in totaal! , ademen een sfeertje van de vroegere Broadway /Hollywood filmportretten ,waarbij ze een Argentijnse tangopas en Rio de Janeiro / Havana sounds aan toevoegt . Op die manier zijn de arrangementen breder, gevarieerder, rijkelijker. Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle ritmes sieren het materiaal, waarvan “One day”, “Tangled up!” en “Pack up the louie” het sterkst overtuigen .
We hebben hier te maken met een uiterst aantrekkelijke, prettige plaat. Caro Emerald is nog meer een Brassband geworden , die houdt van nightclubbing, zwart – wit beelden en een rokerige kroeg, waarbij een slowtje en een danspasje mag verzet worden . Vaya Con Dios is herrezen!
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal scream alle windrichtingen uit . En kijk , op platen als deze brengen ze het zelfs eens allemaal samen in een reeks overtuigende songs van hypnotiserende tripfunk , retrorock, dance , nightclubbing en noiserock . Noem maar op , je wordt uitgenodigd op een aangename luistertrip , vol opbouwende , sfeervolle broeierige songs , deels gekruid met een My Bloody Valentine sausje , waar nodig
‘More light’ toont aan hoe belangvol deze Britse band wel kan zijn!
De Amerikaanse zangeres Valerie June is niet aan haar proefstuk toe . Ze heeft nu haar vierde cd uit , maar het is de eerste op een groter label , en ze heeft Dan Auerbach van The Black Keys achter de hand . Ze heeft alvast een goede , evenwichtige , consistente plaat uit van Zuiderse rootspop , waarin blues , soul, gospel , folk en country mooi in verweven zijn . De broeierige muziek krijgt elan door haar charmerende innemende gevoelige vocals . Het dromerige “Wanna be on your mind” is een heel mooie single . En er zijn akoestische sterkhouders als “Twined & twisted” en “Shotgun” . Binnen de stijl weet ze voldoende variaties aan te brengen , die de cd uiterst boeiend houden . Fijn plaatje
Nederlands 
Français 
