Wat de introductie van de artieste Aunty Social betreft citeren we even: “Het album ‘The Day My Brain Broke’ is geschreven in een cruciale en louterende tijd voor Aunty Social (echte naam Danela Gitto), met elk lied dat een hoofdstuk van haar evolutie beschrijft terwijl ze zich een weg baant uit een giftige levensstijl - computer, microfoon en Midi in de hand. Alle illustraties zijn zelf gemaakt door gemengde media te combineren met oudere persoonlijke familiefoto's om haar gevoelens en ervaringen achter de muziek eerlijk te illustreren."
Het resulteert in een EP 'The Day My Brain Broke' waar elke jonge, opgroeiende tiener zich kan in vinden. Het publiek dat ze aanspreekt met die muziek kan uit haar woorden kracht putten.
Fijne popsongs die toch ook op een weemoedige wijze de gevoelige snaar raken is alvast hoe we “Trying”, de eerste song op deze EP aanvoelen. De kristalheldere en bijzonder emotionele stem van Aunty Social zorgt voor een traan op je wangen, want deze muziek is dus bijzonder aangrijpend mooi. En toch wordt je niet ondergedompeld in sombere gedachten, de zon schijnt achter iedere donkere wolk. Uit het leven gegrepen, zo klinken ook de daarop volgende songs als “Crack A Deal”, “Traveling Circus” en “Thinking About Thinking About Thinking” - een titel die aantoont waar de meeste jonge mensen wellicht nog het meest mee worstelen.
Het brave imago van deze artieste zal wellicht ervoor zorgen dat de avonturier onder de muziekliefhebber hier zijn gading niet direct zal in vinden. Wie echter verder kijkt dan dat, ontdekt een jongedame die haar hartroersels in een mooie weemoedige schijf heeft verstopt, en daardoor je net op die plaats raakt waardoor ze je ontroert. Haar bijzonder kristalheldere stem voelt dan ook aan als een deken tegen het bloedend hart, een bloedend hart dat kan worden hersteld. We herhalen dat even omdat dit zo belangrijk is bij haar werk . Een song als “Cortex” illustreert dit nog eens.
Het is hoe deze bijzondere artieste tewerk gaat. En om die reden is Aunty Social een bedroom-artieste om te koesteren, want dit visitekaartje blijft lekker aan onze ribben kleven, wanneer we weer een traan wegpinken met de glimlach op de lippen.

Singer-songwriter en darkfolkartiest M. Ward drukt al meer dan twintig jaar zijn stempel in de muziek. Zo werkte hij samen met She & Him, Zooey Deschanel en Monsters of Folk, een samensmelting van artiesten als Cat Power, Neko Case, Jenny Lewis en My Morning Jacket. De man is een gerespecteerdeartiest geworden ondertussen. Voor zijn tiende album 'Migration Stories 'gaat hij een samenwerking aan met Arcade Fire's Tim Kingsbury.  Deze schijf is een conceptalbum geworden over migratie.
‘Migration Stories' is vooral een zeer gevarieerde schijf geworden waar de warme sfeer, binnen een donkere omkadering, de rode draad vormt. Dat blijkt al uit titeltrack “Migration Of Souls” en die weg wordt verdergezet op de daaropvolgende songs “Heaven's Nail And Hammer” en “Idependent Man”. Als een kabbelend beekje neemt M. Ward je verder mee doorheen een landschap van donkere weemoedigheid. Over het onderwerp migratie velt hij geen oordeel, hij probeert alleen de sfeer daarrond weer te geven binnen songs die langzaam aan je ribben kleven, tot je er lichtjes week van wordt. Door angstvallig diezelfde lijn te blijven volgen, verslapt de aandacht echter wel een beetje. Maar net door die bijzondere warmte die M. Ward uitstraalt, geraak je ontroerd en in vervoering neemt hij je verder mee naar volgende al even gezapige songs als  “Real Silenc” en “Chamber Music” en dat laatste is een titel die de lading van deze plaat dekt. Huiskamermuziek die je tot rust brengt, een donkere gemoedsrust wel te verstaan met weinig lichtpuntjes aan de andere kant van de tunnel. Het doet ons wat denken aan hoe artiesten als John Waits tewerk gaan, pijn echt zodanig brengen dat je het daadwerkelijk voelt door naar de muziek te luisteren. Persoonlijk vinden we Waits wel veel intensiever tewerk gaan. De gezapige wijze waarop M. Ward dat doet zal wellicht helaas zorgen dat sommigen in slaap worden gewiegd. Wie zich echter gewillig laat meevoeren naar zijn bijzonder melancholische en weemoedige wereld, gaat echter neervlijen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet, maar de tranen vloeien wel degelijk.
Voor ons had het eigenlijk wel iets avontuurlijker gemogen, maar M. Ward raakt na al die jaren nog steeds een gevoelige snaar, op een zeer bijzondere plaats in je hart en daardoor trekt hij ons ook nu weer deftig over de donkere streep.
'Migration Stories ' is een aanrader voor liefhebbers van donkere en weemoedige huiskamermuziek, die het niet te ver gaan zoeken. Want M. Ward doet ook na al die jaren nog altijd waar hij goed in is: je ziel beroeren en je hart doen bloeden op een zeer intieme en ingetogen wijze. Dat wordt ook bij het korte en mooie “Rio Drone” als afsluiter van deze dromerige schijf, in de donkere verf gezet.

Astodan is een Belgische postrockformatie die nogal vaak wordt vergeleken met een kruising tussen AmenRa, Pelican en Mogwai. Nu dat zijn voorbeelden waar de band, op basis van hun debuut 'Ameretat', dat in 2018 op de markt kwam, niet ver af zit. Dat debuut was een concept over de rituelen van zoroastriërs (een oude religie uit Iran). Onderwerpen over dood en dergelijke spreken altijd wel tot de verbeelding, want ook de nieuwste schijf 'Bathala' is een conceptalbum over begrafenisrituelen. Deze keer gaat het over de Filippijnse stam Tagalog. Die stam steekt volgens de overlevering zijn doden in uitgeholde bomen om hen terug te geven aan de natuur. Elke song ademt dus de dood uit. En daarmee is de vergelijking met AmenRa snel gemaakt. Echter gaat het hier over een puur instrumentale plaat. Die echter diezelfde intensieve duisternis doet neerdalen in je donkere hart, op een zonovergoten dag …
We raden aan deze plaat in zijn geheel te beluisteren. De songs sluiten namelijk perfect op elkaar aan en het schijfje leest dan ook als een spannend boek. “Hukluban” is al zo een intensief meesterwerk waarbij dreigende klanken je wegvoeren naar het dodenrijk. En toch voelt de dreiging niet verstikkend aan, eerder daalt er een gemoedsrust over je heen, vergelijkbaar met het sterven. Want als een mens sterft, voelt hij diezelfde gelukzaligheid over zich neerdalen vooraleer hij de geest geeft, met een glimlach op de lippen. Het licht aan het einde van die tunnel voel je over de hele lijn dan ook  letterlijk op jou afkomen. Dus ook bij al even magische songs als “Katalonan” en “Likha”. Alsof dezelfde dood eindelijk de rust brengt waar je al heel je leven op wacht, zo intens mooi voelt dit ritueel aan.
'Bathala' is om die reden ook geen gewone postrockplaat, waar naar een climax wordt toe gewerkt. Elke song ademt diezelfde beklemmende mooie sfeer uit. De rillingen die je, op die momenten als alle registers worden open getrokken, over je rug voelt lopen doen je in een donkere trance belanden waaruit je gewoon niet wil ontsnappen. Als het uiteindelijke rustpunt is bereikt, en je je naar het hiernamaals voelt wegglijden, haalt de band diezelfde indrukwekkende soundcapes nogmaals boven, waardoor het angstzweet je weer op de lippen staat. En zo blijft de band doorgaan, tot de climax en het eindpunt is bereikt. Dat is dus eveneens de rode draad op lange songs als “Alay”, “Buaya” en afsluiter “Maca Kasanaan”.
Door die oude Filipijnse rituelen op een zeer intensieve wijze uit de doeken te doen, is Astodan met brio in zijn opzet geslaagd. Want zoals deze schijf, zo voelt de dood dus ook daadwerkelijk aan. Op een zodanige wijze gebracht door muzikanten die muziek brengen op een zeer visuele wijze. Waardoor de fantasie wordt geprikkeld. En je, eens onder hypnose gebracht, volledig zen de dood in de ogen kijkt met een glimlach op de lippen.

UM! aka Umi Defoort heeft de voorbije jaren binnen de Belgische hiphop/rap meer dan zijn stempel gedrukt door samen te werken met Zwangere Guy - eerst als DJ en later als muzikant. Hij bracht twee jaar geleden zijn solo debuut 'Enelix’ op de markt met inbreng van Jazz, Le77 en Zwangere Guy. We citeren even de woorden van de artiest zelf: “Dit album is een representatie van wie ik ben als individu. Als zoon van een Japanse moeder en Belgische vader ben ik opgegroeid in een huis waar elke dag verschillende muziek te horen viel. Van fagotarrangementen van Bach, aria’s met Maria Callas tot pianosoloconcerten van Keith Jarrett en funkplaten van Meshell Ndegeocello tot de hedendaagse experimentele pop van Björk. Samen met de multiculturele context van een stad als Brussel heeft dit ervoor gezorgd dat ik doorheen de jaren een heel open en eclectische smaak heb ontwikkeld. Dit uit zich ook op mijn eerste album. Ik heb gemaakt wat ik voelde en met de mensen waarmee ik het wou maken. Of het nu in het Nederlands, Engels, Japans, Frans of Russisch is en of dat nu in dub-step of klassieke muziek of hiphopstijl is. Het is een visitekaartje van de producer die ik nu ben.”
Wie de Brusselse rap/hiphop-scene een beetje volgt zal deze artiest al veel tegengekomen zijn, in elk van de projecten waar hij aan meewerkt , is zijn inbreng een grote meerwaarde. Dat blijkt al uit de eerste song “Collage”. Ook al is die inbreng van Zwangere Guy, KGE en Kokumaru enorm groot , het is de muzikale omlijsting die deze song naar een hoger niveau tilt. Het zal ook de rode draad vormen op de gehele schijf.
Liefhebbers van de betere melodieuze rap en hiphop zullen alvast watertanden bij parels als “Sorry For The Delay”, “Mindset” en “Bloc”. Daarbij valt op hoe UM! als DJ en muzikant zijn invloed doet gelden, rekening houdende met de vocale inbreng. Het perfect elkaar aanvoelen, en hiphop brengen die je harten raakt, het is de reden waarom ook ik ben gevallen voor de hiphop en rap van 2020. En dat wordt over de gehele lijn in de verf gezet op deze parel van een schijf. Elke song is een wonder mooie hiphopparel.
Het meest onder de indruk waren we, met alle respect voor de inbreng van overige artiesten, van de stem van Chibi Ichigo bij “Chibum”, die door haar warme vocale inbreng schippert tussen melancholie, weemoedigheid en aanstekelijkheid. We zijn eerder al in vervoering gebracht door deze bijzondere artieste. Haar inbreng op deze schijf is ook nu weer bovennatuurlijk. Een artieste om in het oog te houden. Eveneens de daarop volgende songs als ”Maasje” met de prachtige vocale van Skeer & Boos, “Feelings” met inbreng van de geweldige Félé Flingue, Blu Samu tot afsluiter “Valse De La Dernière Minute” - de kers op de taart -  bewijst nog maar eens dat er iets leeft in hip hop en rap wereldje in ons land.
UM! levert, mede door de samenwerking met zoveel topartiesten, muzikanten en vocalisten, de perfecte hiphopschijf af waarbij grenzen vervagen en worden verlegd. Een parel van een schijf dus, om als liefhebber daarvan te koesteren.

The K. is een noiserockband uit Luik bestaande uit drie muzikanten die al zeer, zeer veel Belgische muzikale  watertjes hebben doorzwommen. Gregory Bert Minnaerts, alias Sigfried Burroughs., verzorgt niet enkel binnen dit project de percussie. Hij doet dat ook bij Kapitan Korsakov, Onmens en Paard. Sébastien Von Landau  neemt de gitaarlijnen voor zijn rekening.  Net zoals bij Cocaine Piss en Wyatt E. Het duo wordt op zijn nieuwste schijf 'Amputate Corporate Art' aangevuld met  bassist Gregory Mertz. Een potje jammen resulteert in een lekker melodieuze en snedig pareltje waar noise rock, punk en grunge elkaar perfect aanvullen.
Vijf jaar na 'Burning Pattern Etiquette' klinkt The K. wederom opvallend snedig en energiek en loeit het spelplezier letterlijk uit de boxen. Die spanning is al te snijden bij “The Future Is Bright” waar de band lekker energiek de teugels viert en alle registers opentrekt. Het trio zal dat nog meerdere keren doen. Het meebrulgehalte ligt daarbij ook altijd zeer hoog zoals bij songs als “Shit Day” en “Human After All”. Maar ook kan The K. zeer gevoelig en intiem uit de hoek komen zoals op “Everything Hurts” waar de heren je een krop in de keel zingen. Naast de lekker hoekige noisemuziek is er eveneens een opvallende samenzang, waarbij de stemmen al brullend of eerder door middel van cleane vocalen elkaar perfect aanvullen. Want dat is eigenlijk nog de grote sterke aan The K. Dit duo vindt elkaar dus meer dan ooit blindelings in dit project, en beweegt zich bovendien nog steeds voort als een kind in een speelgoedwinkel, zich kostelijk amuserend zonder de perfectie uit het oog te verliezen.
Ondanks het nog steeds aanwezige potje waanzin met absurditeit als saus , klinkt deze schijf veel melodieuzer, getooid in alle kleuren van de regenboog dus. 'Amputate Corporate Art' is dan ook een bijzonder kleurrijke plaat geworden. Laat u echter niet beetnemen.
Dat de eerder sinistere ondertoon overeind blijft , bewijst The K. met een song als “Swim It Better”. De aanhoorder wordt wel op het verkeerde been gezet door die schijnbaar, laat ons maar zeggen, melodieuzere en eerder poppy-aanpak. Nog een nieuw pluspunt aan deze knappe plaat.
We  maken echter van de gelegenheid gebruik om langs deze weg een pluim op de hoed steken van klankentovenaar Tim De Gieter van Much Luv Studio die de productie, opname en mix voor zijn rekening nam. Toen we vernamen wie de producer was, waren we eigenlijk al vrij zeker dat hier een perfect product zou worden afgeleverd.
The K. brult, slaat, zalft, gaat de melodieuze en zelfs weemoedige toer op, deelt uppercuts uit, maar streelt ook zacht door de haren.
Kortom met 'Amputate Corporate Art' biedt The K. een enorm veelzijdige plaat die in golvende bewegingen alle kanten van de muur uitgaat. Bijzonder energiek gebracht, met nog steeds de waanzin in de ogen. Dat is hoe we dit trio altijd graag hebben bezig gezien. En ondanks de eerder melodieuze aanpak, is dat nu nog steeds het geval.
Een opvallend pluspunt echter is de meerstemmigheid, de samenzang en hoe de heren elkaar aanvullen, is een enorme meerwaarde binnen het geheel. Daardoor verlegt The K. duidelijk zijn eigen grenzen, en blijft niet angstvallig binnen de lijntjes kleuren. Wat ons nog meer over de streep trekt.
Lees ook het interview dat we eerder hadden met Sigfried Burroughs er eens op na: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77911-the-k-soms-is-het-gewoon-belangrijk-het-kind-een-naam-te-geven-dus-zeg-maar-gewoon-nirvana-dan-is-iedereen-mee.html

Ter introductie van deze alternatieve soundtrack '’Pigeons - Soundtrack For The Birds On The Treetops Watching The Movie Of Our Lives'’ citeren we even het Engelstalig bericht: ''Emilie Zoé (as you might just seen at Eurosonic, where she was announced one of the hightlights of this year) was invited in 2018 by the alternative film festival « 2300 plan 9 à Les Étranges Nuits du Cinéma » in La Chaux-de-Fonds, CH to create a live soundtrack for a movie of her choice. She asked Christian Garcia-Gaucher, who had recently produced her second album The Very Start, to join the project. They chose together Roy Andersson’s A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence" Dit is een Zweedse film 'En duvva satt pa en gren och funderade pa tillvaron'
De film is een onderdeel van een trilogie en kwam in 2014 uit. Op het festival van Venetië kreeg de film een Gouden Leeuw. Wat voor ons belangrijk is, is op welke wijze het duo je onderdompelt in een sprookjesachtige sfeer die perfect daarop aansluit. En erin slaagt de fantasie van de aanhoorder te prikkelen.
Je moet deze plaat eigenlijk beluisteren als het bekijken van een film. En dat is een zeer gezapige en aangename totaalbeleving, die de eenvoud van het leven vanuit het oogpunt van een simpele duif mooi uit de doeken doet. Instrumentaal worden nergens muren afgebroken, maar word je ook niet in slaap gewiegd. Gedrenkt in badjes van melancholie en weemoedigheid, worden bittere tranen en een bulderlach perfect met elkaar verbonden, tot een logisch geheel. Ook al gaat er soms een kleine dreiging uit, het is vooral een zeer warme plaat geworden die perfect aansluit bij de film. Geen kanonnenvoer, oorlogstaal of stoere praat verkopen dus. Maar de aanhoorder op een filmische wijze doen wegdromen naar mooie oorden, uit jouw, haar en zijn leven.
Om die reden vermelden we ook geen afzonderlijke songs, het is dus echt het totaalpakket dat ons over de streep trekt. Instrumentaal komt die weemoedigheid al bovendrijven, maar het is de samensmelting van mooie stemmen die elkaar perfect aanvullen, die een kers op de taart vormen. Een kers op de taart die je doet lachen maar ook een krop in de keel bezorgt op eigengereid moment. Weerom wordt bovendien bewezen hoe de eenvoud van het leven, waar we elke dag opnieuw aan voorbij gaan, zoveel schoonheid bevat die we door de gejaagdheid daarvan niet meer opmerken. De duif ziet dat wel, en wij kunnen ons door de muzikale omlijsting gemakkelijk inbeelden hoe dit dier de mens en zijn omgeving ziet en bekijkt.
We vroegen ons in het begin van deze recensie dus af of dit duo erin slaagt de fantasie te prikkelen, en door hun muziek een visueel beeld ophangen dat aansluit met de bedoeling van deze film. Net dat laatste is de rode draad op de plaat. Waardoor we kunnen besluiten dat Emilie Zòe + Christian Garcia-Gaucher met brio in hun opzet zijn geslaagd. Deze film uitbeelden, in wondermooie woorden en klanken.

De Noorse blues artiest Håkon Høye brengt het soort blues waarbij grenzen vervagen. De man kleurt niet binnen de lijntjes van blues en kijkt ook naar soul en rock. Het is een eerste vaststelling na het beluisteren van zijn bijzonder zwoele en warme plaat 'Nights At The Surf Motel'.  Het zit in de genen, zo lezen we in zijn biografie. Håkon kreeg de muzikale microbe te pakken door zijn vader die klarinet en accordeon speelde. Op zijn negende begon hij saxofoon te spelen, om later over te schakelen op gitaar. Håkon Høye is sinds de jaren ‘90 zeer actief in de Noorse bluesscene en heeft daar een geweldige reputatie opgebouwd, met samenwerkingen met een rits uiteenlopende artiesten en kleppers in diezelfde scene.
Vanaf “Junkyard Of Dreams” stel je ook vast waarom de man zo geëerd is in bluesmiddens. Zijn aanstekelijke gitaarwerk doet je wegzweven, zijn zachte stem brengt je bovendien naar nog andere oorden. Hoewel daarbij de blues de basis vormt, knipoogt Håkon voortdurend naar rock en soul. Waardoor een ruim publiek kan worden aangesproken.
De man brengt eigen nummers die zodanig zwoel klinken, dat stilzitten hierop onmogelijk is. Daarnaast staan er ook twee smakelijke covers op deze plaat. Een ode aan Curtis Mayfield en Richard Berry, wiens songs “You Must Believe Me” en “Sweet Sugar You” met respect voor het origineel, toch een eigen typische Håkon-sound meekrijgen. Håkon Høye stuurt dus over de hele lijn warme klanken door de boxen die je gemoed tot rust brengen, en de rock-, soul- en bluesliefhebber een waar oorgasme bezorgen. Luister maar naar het lekker catchy “Stay Awhile” of “One Floor Down”. Dee zwoele, soulvolle stem voelt telkens aan als een warm deken tegen de koude dagen en avonden. Het doet je ook verlangen naar zomeravonden rond het kampvuur. In een intieme sfeer blijft Håkon deze wegen verder bewandelen op de daaropvolgende songs. En sluit af met een bijzonder mooie parel “Night At The Surf Motel”, waar de ingenomen stelling nog maar eens in de verf worden gezet.
Håkon Høye is een topmuzikant, die duidelijk op avontuur trekt in het blueslandschap. Die blues georiënteerde songs  op 'Nights At The Surf Motel' zullen de liefhebber van dit genre zeker een goed gevoel vanbinnen geven. De man houdt echter ook van de comfortzone verlaten, en knipoogt voortdurend naar rock en soul. Waardoor een ruim publiek aan muziekliefhebbers die houden van aanstekelijk kampvuur muziek over de streep kan en moet getrokken worden.

Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Daar doet Patroness niet. Getuigen daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.
Patroness stelt nu zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intensief pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze.
Binnen een zeer doomy sfeer doet Patroness  je al naar adem happen bij opener “Dominae”, een song die je meevoert naar de meest duistere gedachten, binnen een intensieve omkadering. Intensiviteit en donkere emoties zal de rode draad vormen op de volledige EP, zo zal later blijken. Instrumentaal worden al even gevarieerde mokerslagen in het gezicht uitgedeeld. Maar de kers op de taart wordt geleverd door vocalist Guy Callens, die met zijn zeer emotionele stem de haren op je armen doet rechtkomen van pure innerlijke angst. Ook bij “A Thousand Times” hakt Patroness zeer diep in je vege lijf, tot je buiten adem in de donkerste kamer van je ziel op zoek gaat naar dat ene straaltje licht. Zonder het te vinden. Want diezelfde zwartgeblakerde intensiviteit keert terug op de daaropvolgende song “Pyre”. De snedige blackmetalriffs hakken letterlijk in je vege lijf. De drumsalvo's doen je verstijven van angst. Ook al durft de band hier buiten de lijntjes kleuren en slaan ze lekker aan het experimenteren.  En dan is er dus weer die stem op afsluiter “Lost Eyes” die je bij de les houdt.
Soms zijn er wel verwijzingen naar Chief Roberts. Je kunt de roots waarop je muzikale wegen zijn gebouwd , niet volledig verstoppen. Dat doet Patroness ook niet. Maar deze band voegt zoveel puzzelstukjes toe aan wat we al wisten. Zonder meer drukt deze band daardoor nu al zijn stempel op dat blackened doomgebeuren, en slaat gensters in ons donker hart zoals we dat zelden tegen komen.
Elk van de muzikanten binnen deze band heeft al wat watertjes doorzwommen, de perfectie wordt dan ook puur technische bekeken,  telkens overschreden. Maar vooral biedt Patroness je een smaakvolle, gevarieerde donkere trip aan in zwartgeblakerde landschappen van verderf, die als een vlijmscherp mes in je vege lijf snijden. Zowel instrumentaal als vocaal is dat het geval. Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onderbewustzijn. En dat is toch het soort black/doom/sludge waarvoor we zeer graag uit ons kot komen.

Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun elektronische mengelmoes van funky, exotische en trippy soundscapes zorgt de band voor een zon in je hart.
Het is, ondanks die positieve vibe, gelukkig geen al te kleffe bedoening. De psychedelische tongval doet je wegzweven naar verre oorden. Nu dat letterlijk niet meer kan, prikkelt Rheinzand dan maar je fantasie om je te doen wegdromen naar  zonnige oorden, waar het altijd fijn vertoeven is.
De dromerige, zeer gevarieerde soundscapes doen je dan ook prompt verlangen naar lange zomeravonden, aan het strand of waar je ook bent. We kunnen elke song afzonderlijk opsommen, maar feitelijk is het net het totaalpakket dat ons daarbij over de streep trekt. Doordat een kleurrijk palet aan dansstijlen wordt aangeboden , blijf je vanaf de eerste tot de laatste song dan ook bij de les. Nergens valt een speld tussen te krijgen. Elke keer voel je gewoon dat de dansspieren op een al even gevarieerde wijze worden aangesproken. 'Rheinzand' is dus vooral een schijf voor liefhebbers van dansbare, funky muziek waarbij grenzen vervagen. Door de trippy , zwoele aankleding, het psychedelische klankentapijt dat wordt uitgespreid en de funky ondertoon van deze plaat zal het zorgen voor wervelende dansfeestjes in je huiskamer of hopelijk spoedig ook op één van de zomerfestivals. Een bijzonder kleurrijke trip waar je spoedig gelukkig van wordt, dat krijg je voorgeschoteld. Eens opgeslorpt in die mengelmoes van beats en soundscapes kom je namelijk in een deugddoende trance terecht waaruit je niet meer wil en kunt ontsnappen. Dat is dan ook de grote sterkte van deze band en plaat. Elke song ademt diezelfde sfeer uit, waarbij wordt geflirt tussen lichtvoetigheid en muziek die je in een diepe trance doet belanden. Waardoor elk beetje liefhebber van dansmuziek, zowel het grote publiek als de alternatieve muziekliefhebber aan zijn trekken komt.
Laat het ons maar zo stellen, Rheinzand brengt gewoon dé perfecte dansplaat uit om de zomer met een knal van formaat in te zetten. En dit dus op een bijzonder gevarieerde wijze, door veel blikjes dansmuziek open te doen uit het verleden, heden en wie weet toekomst. Gebracht door topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Waardoor die perfectie wordt overschreden, maar je dus vooral verlangt naar die zomer. Genieten zul je zeker en vast, zodanig zelfs dat je die trip terug wil meemaken. Want deze schijf is in barre tijden als nu zeer aanstekelijk en  op de koop toe zeer verslavend, je krijgt nooit genoeg van deze dosis geluk die de band je aanbiedt.

Electro/Dance
Rheinzand
 

Drums'n'Guns ontstond in 2012 uit de as van stonerband Mogul. Na het uitbrengen van een demo en enorm veel geslaagde optredens heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de stoner/post punk en brengt in 2016 zijn debuut op de markt: 'Ianna'. Net door de diversiteit van invloeden blijkt hieruit dat we deze band tekort doen door hen in het hoekje stoner of postpunk te duwen. Dat de band buiten zijn comfortzone durft  te treden was toen reeds de reden waarom wij vielen voor dat debuut en deze klasseband. Nu ligt er met 'Hail Hail' eindelijk een nieuwe plaat in de winkel.
Met “Foot Up Your Ass” geeft Drums'n'Guns al de toon aan. Een opvallens frisse song die totaal anders klinkt dan de songs op het debuut. Wij houden van bands die hun eigen grenzen verleggen en dat doet Drums'n'Guns op deze 'Hail Hail' dus over de hele lijn, stellen we bij die eerste song al vast. Deze evolutie wordt verdergezet op songs als “Must Kill A Radio”, “Ocean Splits In Two” en “Prisoner In Tight”. Die zweverige aankleding van het debuut komt uiteraard subtiel nog bovendrijven, maar Drums'n'Guns kiest op de nieuwe schijf  dus duidelijk voor eerder uptempo songs die dan weer zorgen voor een opgewekte sfeer, waarop stil zitten onmogelijk is. Song na song varieert Drums'n'Guns in muziekstijlen en doet zelfs voortdurend aan stijlbreuken. Waardoor je als aanhoorder voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.
Stoner, post punk, psychedelica het zit allemaal verborgen in deze knappe nieuwe schijf van Drums'n'Guns. Afsluiter “Split Second” is nogmaals zo een voorbeeld van hoe Drums'n'Guns tewerk gaat.  Namelijk op die bijzonder gevarieerde manier lekkere uppercuts uitdelen, telkens op die zeer aanstekelijke wijze. Dit zorgt dan weer  voor meerdere adrenalinestoten die dus vooral op de dansheupen inwerken, maar ook je lekker doen headbangen in de huiskamer. Trouwens, dit schijfje is zeer verslavend. Je voelt namelijk de neiging die ‘kick’ terug te voelen, waardoor je deze knappe schijf nogmaals op de draaitafel gooit en tot het oneindige blijft beluisteren. Het goed gevoel dat je hierdoor krijgt voelt trouwens niet klef aan, maar zorgt  eerder voor een feestelijke stemming in je hoofd, waardoor je, zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen, gaat zweven over de dansvloer tot in de vroege uurtjes. Tenminste als dat terug mag, voorlopig houden we dat in de huiskamersfeer.
Punk is niet dood, het heeft meerdere evoluties doorgemaakt. Dat zet Drums'n'Guns stevig in de verf. De positieve vibes, die lekker aan je ribben kleven, keren over de hele lijn terug op deze gevarieerde parel.
Wie hield van de eerste plaat van Drums'n'Guns zal ondanks de switch naar meer uptempo eveneens hierin zijn gading vinden. Maar vooral het feit dat Drums'n'Guns dus ook anno 2020 nog steeds een band is die vooruit kijkt, zijn eigen grenzen verder aftast en verlegt en daardoor bewust zijn comfortzone blijft verlaten, trekt ons zelfs bij meerdere luisterbeurten nog het meeste over de streep.