Coldwave was in België populairder dan in Nederland, maar daar stoort het Nederlandse duo Lantre zich niet aan op hun EP ‘Mountainward’ (op cassette en Bandcamp). Het is coldwave volgens het boekje: sinister en minimal in de sound, donker en onheilspellend in de lyrics. Heel vernieuwend is het niet, maar het is leuk dat er nog mensen zijn die voor dit genre willen gaan.
Openingstrack “The Distance” is meteen één van de betere. En hij krijgt dan ook nog een leuke remix. Op “Under The Morning Sun” gebeurt muzikaal niet zo heel veel en dat past dan mooi bij de songtitel. Titeltrack “Mountainward” is dan wel een schot in de roos. Heel mooi hoe ze die contrasterende stemmen combineren en tegen elkaar uitspelen. Nadat ze lang heel goed met de spanningsboog gespeeld hebben, wordt het in de finale dan weer vooral rommelig. Zelfs naar coldwave-normen ligt het tempo op deze eerste helft van de EP laag.
“Queer Hybrid Witches” is voor het eerst op deze EP ronduit dansbaar, of toch voor vleermuizen, en die afwisseling in het ritme is welkom. Dit is een sublieme jaren ’80-track die misschien nog meer dan “The Distance” een remix verdient. En ze hebben nog meer van dat lekkers bij Lantre: “Sedation” opent met een diepe bas-groove en een pittig ritme dat een mooi contrast vormt met de trage, klagerige zang.
De Glass Coma-remix  duwt “The Distance” naar de modernere synthwave. Een stuk toegankelijker, dat wel, maar misschien niet waar de echte coldwavefans op zitten te wachten.
Als we referenties moeten opnoemen, blijven we toch bij de bekendste uit de jaren ’80: Anne Clark, Siouxie, Siglo XX en Clan Of Xymox.

Dance/Elektro
Mountainward
Lantre

Het Griekse label Inner Ear Records heeft een goede neus voor kwaliteit als het erop aan komt om de erfenis van de jaren ’80 levendig te houden. Eerder mochten we reeds genieten van de releases van Mechanimal en Ixotopia. Nu is er het Griekse duo Strawberry Pills met het album ‘Murder To A Beat’. Deze Grieken brengen opwindende coldwave, minimal wave en donkere elektro, met zang, synths, beats en zuinig wat gitaar.
Het is meer een interpretatie van die genres zonder zich aan grenzen of definities te houden. Siouxie is zeker een inspiratie geweest, net als Anne Clark en misschien wel Siglo XX. Elke track van dit album zou zo op een volgende editie van ‘Underground Wave’ van Walhalla Records kunnen staan.  Er zijn wel meer nieuwe bands die de jaren ’80 willen laten herleven, maar slechts weinigen weten de vibe van die periode zo goed te pakken als Strawberry Pills.
Er zit ook nog een soort Agathie Christie-verhaal verweven door dit album. Daarbij fungeert elke track als een verdachte voor de moord op het duo. Maar ook zonder dat verhaal is dit een heel genietbaar album.
De beste tracks zijn voor mij “The Voyeur”, het zwoele “Porcelain Face” en het heel dansbare “Enter The Void”. Ook “Dreams” krijgt een heel goed rapport. Strawberry Pills zou een mooie ontdekking zijn op het W-Festival  of op Sinner’s Day.

Dance/Elektro
Murder To A Beat
Strawberry Pills

“Hibernation” van Berlin begint met een intrigerende pianoriedel en vervelt dan naar een mix van basic elektro, samples en ritmes. In een heel organische, kabbelende structuur legt hij eerst laagjes op elkaar en pelt die dan na een bepaald punt weer af. Voor de ene zal deze brok emotie koud aanvoelen, voor de andere net warm. Het is maar of je blijft hangen aan die diepwarme bas-beats of aan de soms kille samples. Zonder echte lyrics is de titel de enige leidraad en die lijkt wel raak gekozen. Dit zou inderdaad de soundtrack kunnen zijn bij het begin of het einde van een winterslaap. Dit is gedurfd en knisperend fris.
Er zit meer emotie en een betere structuur in deze “Hibernation” dan in de vorige singles “Home” en “Slowdown”. Die leunden nog meer aan tegen de soundscapes en collages, terwijl je op “Hibernation” meer het gevoel krijgt naar een song te luisteren. Deze derde release van Berlin is het soort muziek dat je op een endless repeat wil zetten.
De man achter Berlin blijft voorlopig in de schaduw en dat willen we respecteren. Ooit tourde hij door Europa met een band. Een spierziekte maakte een einde aan dat verhaal, maar inmiddels was Berlijn zowat een tweede thuis geworden, vandaar de naam uiteraard van dit nieuwe muzikale project. De inspiratie vond hij bij o.m. The Notwist en Trentemöller.
https://www.youtube.com/watch?v=cM0IX0ZCQuk

Krause, het klinkt een beetje Duits, maar het is de naam van een Griekse noiseband. Ze klinken nog een heel stuk zwaarder dan Sonic Youth, meer naar Mastodon en Brutus, en bouwen hoge volume-muren van overstuurde gitaren en fuzz. Deze Record Store Day-single van Krause is de voorbode van een album en dat wordt iets om naar uit te kijken. Het B-kantje, “The Fraternity of Lost Men-Children”, heeft vocaal iets meer te bieden en is heel interessant van opbouw en structuur. Veel minder vrijblijvend dan Cocaine Piss of It It Anita, eerder A Shape of Kapitan Korsakov.

Een Franse alternative rockband die zowat de hele wereld verovert, maar die we hier in Vlaanderen nog niet kennen? Dat moet dan Yard Of Blondes zijn. Vooral in de Verenigde Staten zijn ze gek op dit Franse viertal. Hebben we iets gemist in Vlaanderen?
Met een vrouwelijke bassiste die ook backing vocals zingt komen er al snel referenties naar de Pixies en Sonic Youth, maar ik denk eerder aan Queens Of The Stone Age en Black Rebel Motorcycle Club bij het horen van “Do You Need More”. Een nette productie met veel laagjes zoals in de jaren ’90, een catchy refrein, een pompend ritme, …  Op deze single doen deze Fransen wat DIRK. doet in Vlaanderen. Niet beter, maar misschien met een grotere sense of urgency. Die grinta van Yard Of Blondes, dat hebben we al een hele tijd niet meer gehoord in de alternative rock.
Het maakt van Yard Of Blondes een band om in het oog te houden.

Something On 11 is een nieuwe band met twee kopmannen. De eerste is de Duitse zangeres en gitariste Jen Majura. Die speelt sinds 2015 bij Evanescence, maar ze zat ook bij Equilibrium en deed backing vocals bij Rage en Blind Guardian en ze bracht reeds twee solo-albums uit.
De andere kopman is de Kroaat Alen Brentini. Deze gitaarvirtuoos speelde al samen met Richie Kotzen, Eric Martin (Mr Big) en Marco Mendoza (van The Dead Daisies), om het te houden bij de namen die hier in België een belletje doen rinkelen. De twee maken al samen muziek sinds 2018, maar dit is de eerste single die ze uitbrengen als Something On 11. Hoewel Jen een aardig potje gitaar kan spelen, is de rolverdeling hier dat zij vooral zingt. De lyrics gaan over het feit dat je niet altijd aan alle verwachtingen van de maatschappij moet voldoen.
“Soul Suffer Payment” is catchy hardrock die wat doet denken aan Thundermother, Flyleaf en Blues Pills. Stevig, snedig,pittig, goede songopbouw, klassiek maar niet oubollig. Foutloze productie en mix, degelijke clip erbij … Ze hebben alles mooi voor elkaar. Benieuwd naar dat album.

https://www.youtube.com/watch?v=bw4PVbexMdk

Face Your Fears is een relatief nieuwe Vlaamse newwaveband. Zangeres en toetseniste Corina kan je kennen van Black Snow In Summer, die binnenkort nieuw materiaal uitbrengt, bassiste Sonja van Midlife en drummer Dirk van The Electric Mole. De vier spelen eigen nummers, die ze live aanvullen met covers van The Cure, Kraftwerk, Sisters of Mercy, Echo and the Bunnyman, Whispering Sons, The Cult, Luc Van Acker en PJ Harvey.
Face Your Fears werkt aan een EP met eigen nummers, maar dat kan misschien wel nog even duren. Deze “Higher”, een nummer over een LAT-relatie en de moeilijkheden die dat met zich brengt, is het eerste eigen nummer dat ze op Bandcamp gooiden. En het smaakt naar meer.
De productie kan nog wat gelaagder en voller en in de mix worden soms vreemde keuzes gemaakt, maar uit deze eerste opname leren we toch al dat deze band inzake sfeer (heel belangrijk in dit genre), songopbouw en lyrics uit het juiste hout gesneden is. Hoewel hier met heel bekend voorkomende ingrediënten wordt gekookt, klinkt het toch origineel.

https://faceyourfears3.bandcamp.com/releases

Vlaanderen heeft een nieuwe soulpop-ster. Foxey brengt een eerste catchy en pittige single uit met aanstekelijke en tijdloze soulpop. Het klinkt wat retro, omdat Foxey de inspiratie vooral zoekt en gevonden heeft bij  o.m. Bobbie Gentry, Dusty Springfield, Etta James en Amy Whinehouse. Deze debuutsingle werd opgenomen met producer Serge Ramaekers (Luke Walter Jr, Hadise, …) en met gitarist Jasper Morel (Black Box Revelation, Axelle Red). De lyrics zijn minstens zo belangrijk, met een niet mis te verstane boodschap over je grenzen stellen en geen bullshit meer pikken.
Een album volgt volgend jaar en als daar nog zo’n paar singles op staan als deze “Not Your Babe”, dan komt dat allemaal goed.

https://www.youtube.com/watch?v=K7lAwDM4uQ4

Celsa Maxwell is de dochter van Luc Crabbe van Betty  Goes Green en de zus van Lenny Crabbe van Freaky Age. Nu we dat achter de rug hebben: ze heeft een juweel van een single gemaakt. Eentje die doet denken aan “Video Games” van Lana Del Rey, maar ook aan Low en Cat Powers. Zweverig, traag en melancholisch. Very British as well: een beetje de verstilde ballad die The Beautiful South of The Cranberries vergeten maken zijn, twee bands met zangeressen die net zo helder zingen als deze jonge Belgische.
Zuiver muzikaal zitten er in “Yours Truly” een paar korte haperingen, maar liever zo dan een al te gladde, platte productie.
https://www.youtube.com/watch?v=ApP5ZE0UobA&feature=emb_logo

De Amerikaan Bradley Bills is een bezige bij. Hij was al de drummer bij o.m. KMFDM, het Belgisch-Amerikaanse Lords of Acid en My Life With The Thrill Kill Kult en hij zit in Pigface. Zijn soloproject heeft hij Chant gedoopt en daarmee brengt hij op ’Hydra’ een soort van repetitieve basic industrial elektro met primaire, ruwe ritmes en lyrics die de maatschappij op de korrel nemen. Liefhebbers van EBM zullen dit misschien wel kunnen smaken, al zit er bij momenten veel tekst en verhaal in de songs.
Bills schreef de songs zonder een groot concept in gedachten, maar verzameld als album, zit er toch grofweg de rode draad in van de opkomst en val van een demagoog en de verlossing die gebracht wordt door een onverwachte held.
Muzikaal en conceptueel is dit het meest ambitieuze album van Chant tot dusver. Persoonlijk zou ik Chant voor dit album laten vervellen van een eenmansproject naar een met gastbijdrages, zeker als je ziet welke vrienden Bills heeft. Eens halfweg heb je het wel ongeveer gehad met de zang van Bills, hoe goed de muziek ook is. De leukste tracks zijn de single “President God”, het dansbare “Love Sex & Revolution” en “Primetime Annihilation”. Andere, zoals “Uprising” en titeltrack “Hydra” smeken om een donkere, nog dansbaardere EBM-remix.
Dit is voer voor fans van Front 242, Nitzer Ebb, Nine Inch Nails en Marilyn Manson.

Dance/Elektro
Hydra
Chant