Twee jaar na 'Little Beams Of Light' ligt het nieuwe album van Tom
Vanstiphout in de rekken. We kennen Tom vooral van zijn werk met o.a.
Clouseau, Leyers & Milow maar daarnaast bouwt deze Belgische gitarist ook aan een solocarrière. 'Playing Guitar Helps' verscheen net voor het jaareinde en is Tom's vierde
soloplaat.
De titel laat vermoeden dat het een gitaarplaat is geworden maar
zo drastisch is de sound op de nieuwe plaat niet gewijzigd. Net zoals zijn
voorganger moet ook dit album het hebben van zachte, fragiele popsongs
waarin, nog meer dan de gitaar, vooral de stem van Tom primeert in het
totaalgeluid.
En toch staan er voor mij enkele verrassingen op dit album. Zo
is de opener: "Sorry (A Letter To Abdullah Kurdi)" een gedurfde ballade en
een statement t.o.v. de huidige vluchtelingencrisis. Knap vakmanschap, recht
uit het hart. Ook het funky & groovy "Admiral Freebee, Why Did You Lie To
Me" (waarop ook de Admiraal himself meezingt) is naast een aanstekelijke
song ook nog eens bijzonder grappig.
Voor de rest staat het album vol relaxte, vooral akoestische gitaarpopsongs die wel geschreven zijn voor romantische gevoelige zielen. Eens te meer doet de nieuwe Tom Vanstiphout mij meer dan een nieuwe Milow plaat.
Knap feel good album, dat ook troost brengt in deze donkere dagen.

De vorige cd ‘Holy fire’ leidde het al wat in … De Britse band Foals was op zoek naar het meest complete, afgewerkte album en combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Yannis Philippakis en C° hebben met de nieuwe ‘What went down’ een swingend, sfeervol album uit , dat opnieuw bekoort . Indie , postpunk en punkfunk worden tot een mooi homogeen geheel gebracht .
De titeltrack , opener van de cd , refereert nog het meest aan vroeger , door een intrigerende spanning en een avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek . De dansspieren worden aangesproken op tracks “Birch tree” en “Night swimmers”  door die kenmerkende gitaar – baslijntjes en bezwerende , opzwepende percussie en keys .
Meer rust sijpelt door in “Give it all” , “Mountain at my gates” en “A knife in the ocean”.
Een catchy klinkend album dus in z’n totaliteit , die swing en intimiteit laat horen, met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten .
Foals houdt het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend,  twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.

Uit LA Californië komt een creatief bandje aan met hun tweede plaat op 1 jaar tijd . Nu met ‘1000 days’ , we hadden al ‘Golem’ in het voorjaar en hun debuut ‘Ganglion reef’ van vorig jaar. Dit viertal , gehaald uit de Ty Segall stal , komt aandraven met een reeks broeierige, opwindende en sfeervolle songs binnen de hap indiepsychedelica/shoegaze/garagerock’n’roll. De zanger Corey Hanson heeft dan ook nog Meatbodies en Together PANGEA onder zich . Van veel stilzitten is er dus weinig of geen sprake  en dat horen we ook duidelijk hier. Heel wat retro zit vervat in hun spannende sound , die heel wat overtuigends toont in de songstructuur , gaande van een akoestische inslag naar slepende riffs , krachtige pedaaleffects, lofi elektronica en experimentjes .
Twaalf songs in een goede dertig minuten , dan weet je wel wat een vaart in sommige nummers kunnen gaan . Met “Painting are dead” ; “Grave robber” , “Lower order” en “Sleepy dog” als sterkhouders!

Het Britse Bohicas brengt op hun debuut een elftal songs in nog geen veertig minuten . Er wordt stevig gerockt met enkele broeierige frisse uptempo garagerockers als “To die for”, “XXX” , “Swarm” ,  meteen het single aanbod van de band , naast de overtuigende “I do it for your love” opener en de intrigerende afsluiter “Somehow you know what I mean” , met lekkere energieke hooks , repetitieve ritmes die ook het sfeervolle karakter van de groep laten horen . Die gevoeligheid ervaren we in meer gepolijst , zeemzoeterig werk als “Only you”, “Girlfriend” en “Red raw” die een Stooges-riff verraadt.
Maar in zijn totaliteit zitten er voldoende krakers in en kan je lekker loos gaan op die strakkere nummers …

Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . Dit project is intussen een echte band geworden . Hier wordt nog intenser omgegaan met elektronica , naast die heerlijk fijne, sfeervolle gitaarriedels . Het oude Pale Saints en Teenage Fanclub zijn alvast sterke barometers om de indietronica/droompop van Ducktails te situeren. 
Een uiterst genietbare , aangename sound , evenwichtig en beheerst , die een kleurrijk geheel biedt, en ideaal is bij valavond na een mooie nazomerse dag. De songs hebben een lichte aanstekelijke groove, zijn zalvend , of kabbelen rustig voort . Een paar instrumentals ondersteunen dit en staan naast sterkhouders “Into the sky”, “Church” en de titelsong . Mooi!

Die  twee van Ultimate Painting houden we maar best in het oog . Die twee, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500, Teenage Fanclub en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement . Ze brengen nog op geen jaar tijd een tweede plaat uit , begonnen als een bescheiden project , maar nu toch wel uitgegroeid tot een prioriteit.
Net als de vorige Ultimate Painting hebben we hier lekker rammelende pop die een dromerige tune heeft, soms slepend , traag of die kan rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .
Terug sterk en overtuigend, die verslavend werkende sferische,  los uit de pols, rockende  indie, iets tussen sixties California, seventies New-York en geworteld in de Britse oerpsychedelica . De twaalf songs , twee korte instrumentals incluis, sluit je maar best en snel in de armen ; om te koesteren dus!

Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic, een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop, folk en doowop, tussen dans en weemoed , uit vervlogen tijden van stoffige zwart archieffoto’s , waar er nog geen sprake was van ‘modern times’. Een ‘sun blessed riverboat style’ uit St. Louis Missouri, Usa’, die aanstekelijk werkt op songs als “Acting a fool” , “All night long” en de titelsong; hij mijmert verder op de sobere, sfeervolle aanpak van een “When did you leave heaven” en “Goodbye , Barcelona” .
We worden lekker ontspannen meegevoerd op een aangename , traditionele nostalgische trip door zijn bigband.

Of Monsters and Men uit IJsland kwam een goede drie jaar terug sterk voor de dag met de aanstekelijke frisse , zomerse single “Little talks”, een vrolijk liedje dat zich in je hoofd nestelde . Samen met “Mountain sound” waren dit de nummers die hun popfolkend debuut bepaalden , ergens te situeren tussen The Lumineers en het oude Mumford & Sons. Net als hun debuut hebben we hier terug een lichtvoetig, sfeervol , broeierig , fris album, met heel wat instrumentatie , waarbij de songs met finesse zijn uitgewerkt , zonder echt overdadig te klinken . “Crystal”, “Hunger”, “Wolves without teeth” en “Empire” onderscheiden zich het sterkst. De kaart van de zangeres (Nana Bryndis Hilmarsdottir) wordt meer getrokken tav deze van Ragnar Porhallsson.
Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch, prettig in het gehoor liggende songs, die een melancholische, dromerige ondertoon hebben en sfeervol , onderhouden zijn , maar minder speels, zwierig.
Een sound waar je op je gemak bij voelt en die een zekere ‘feelgood’ uitstraalt … Goede plaat, op safe, zonder echte verrassingen en niks nieuws onder de zon .