Dit album is het debuut van de Nederlandse hard rock band Souls of Deaf. In 2015 begon Sander Stappers nummers te schrijven die uiteindelijk uitmondden in dit album. Begin 2018 nam hij samen met de andere bandleden in de Toneshed Recording studio alles op.
Het album klinkt snedig en vinnig en bevat wat trash, hardrock en soms metal dat aan de jaren 80 doet denken. Met name dan vooral de gitaarsolo’s. Een stevige ritmesectie vormt hierbij de basis. De songs klinken vanwege de productie en zo wel eigentijds en ze stralen energie uit. Net alsof ze een ferme dosis Red Bull binnen hebben. De zang is even wennen maar best genietbaar en passend bij de muziek. We kunnen stellen dat alles degelijk en goedgemaakt klinkt. Laten we zeggen dat ze met dit debuut een album hebben gemaakt dat zich in de middenmoot van de hedendaagse releases bevindt. Een goede start dat op volgende releases zich zou kunnen ontwikkelen tot een nog sterker eigen geluid waardoor ze zich meer van de massa kunnen onderscheiden. Dat lijken ze wel in zich te hebben.

De bekendste naam van dit trio zal wellicht Jason Lindner zijn. Die werd namelijk ingelijfd als Keyboardspeler door David Bowie om diens laatste album ‘Blackstar’ van zijn typische jazzy en groovy synthlijnen te voorzien. Daarnaast werkte hij ook al samen met bv Lauryn Hill, MeShell Ndegeocello etc…
Met ‘Now Vs Now’ is hij toe aan het derde album. Jason Lindner is verantwoordelijk voor de synths en keys, Justin Tyson voor de drums en Panagiotis Andreou voor de bass en vocals. De muziek klinkt futuristisch. Dit vooral door de penetrante synths. De tracks klinken avontuurlijk en experimenteel. Een beetje zoals The Knife pleegde te doen maar dan zonder de uitstekende en speciale vocals van Karin Andersson (Fever Ray). “Silkworm Society” is de vooruitgeschoven single en toont boeiende klanktapijten van synths, percussie om dan te evolueren naar een warmere en soort van loungemuziek.
Zoals eerder aangegeven is de muziek hier een zoektocht net zoals The Knife pleegde te doen. Een zoektocht met elektronica die hier boeiende en experimentele doch beluisterbare muziekstukken oplevert.
Wie houdt van muziek die een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren zal hier een tijdje zoet mee zijn.

Dit is een re-release van een innovatief album op het vlak van genre overschrijdend jazz uit het jaar 1970. ‘Plastic Sun’ was het tweede album van pianist Svein Finnerud, bassist en vocalist Bjornar Andresen en drummer Espen Rud (die we ook kennen van zijn solo albums en andere projecten).
Het album namen ze op in slechts één dag. Desondanks bevat het een breed spectrum aan genres en invloeden. Gaande van funky baswerk en opgewekte pianolijnen, via gospel en folk, tot improvisatie en muziek met vreemde tijden en  toonaarden. Een deel van het materiaal schreven ze zelf terwijl “Cartoon” en “Touching” geschreven werden door Annette Peacock en te vinden zijn op verschillende Paul Bley albums. “Dee Dee” is dan hun versie van Ornette Colemans song.
‘Plastic Sun’ is een innovatief jazz album en een portret van een tijdsgeest. Dit gedurende 35 minuten met genre-overschrijdend, catchy en boeiende jazz muziek. Met de nodige liner-notes in het boekje die meer duiding en uitleg geven over dit album. Ook verkrijgbaar op vinyl.

Iedereen in Vlaanderen kent The Kids. Dat hebben ze te danken aan die punkpop single “There Will Be No Next Time”. Maar velen hiervan zullen waarschijnlijk enkel die song kennen. Dat is zonde want The Kids zijn veel meer dan die ene track. Mensen die echt into punk zijn of waren zullen ook meestal andere nummers als hun favoriet aangeven. Een flink aantal hiervan gaan uit hun gelijknamig debuut komen waar o.a. “This Rock and Roll” (live gecoverd door Metallica tijdens hun laatste tournee), “Bloody Belgium” en “Fascist Cops” op staan. Drie klassiekers binnen het genre. The Kids zijn met deze songs ook meer bekend in het buitenland dan met “There Will Be…”. Liefhebbers van punk rond de wereld dragen hen op handen. Dat zorgt ervoor dat ze tot op heden nog steeds wereldwijd mogen optreden.
Wie had dat gedacht toen de band in 1985 voor een tiental jaren uit elkaar ging? Ik niet meteen maar met de jaren lijken ze groter en belangrijker te zijn geworden. Zonder dat ze nieuw materiaal maken overigens. Il faut le faire.
Starman Records grijpt terug naar hun eerste twee albums en brengt die uit op cd met liner notes van all-time fan Marc Didden. Daarnaast nog twee songs die niet op de albums stonden maar ergens op EP’s en zo. Voor wie niets in huis heeft van The Kids of voor diegene waarvan zijn elpees grijs gedraaid zijn een unieke gelegenheid om dit in huis te halen. Waarom? Ik leg je het hier uit.
Hun debuut uit 1978 dat naar de verrassende naam ‘The Kids’ luisterde werd geproduceerd door niemand minder dan Leo Caerts. Caerts was de bedenker van de wereldhit “Eviva Espana”. Die deed een goede job door The Kids op te nemen zoals ze waren: een rock ’n roll punkband. Er stonden twaalf nummers op waarvan de hierboven eerder genoemde songs. Maar eigenlijk waren het allemaal goeie songs. Scherpe lyrics over het zware bestaan van de arbeidersklasse in die tijd. Snedige en compacte songs met een degelijk refrein. Als toemaatje, de track “No Work” dat hier niet misstaat.
Hun opvolger ‘Naughty Kids’ kwam datzelfde jaar nog uit. Tussendoor was er al een EP verschenen met o.a. ”The City is Dead” op, die hier als bonus werd heropgevist. ‘Naughty Kids’ ging verder op het elan van hun debuut. Dit album was even goed, scherp en snedig als ‘The Kids’. Toch is hij altijd, naar mijn gevoel, een beetje ondergesneeuwd geweest door hun debuut en bevat ze iets minder bekende songs. Maar songs als “Rock Over Belgium”, “Jesus Christ Didn’t Exist”, “No Monarchy” of “Naughty Boys” blijven na al die Jaren nog steeds overeind staan.
Beide albums samen zijn goed voor een uurtje muziek want hun nummers zijn zo bondig en essentieel dat ze, zoals The Ramones, meestal maar twee minuten lang zijn. Ze staan hier op één schijf en dat is geen probleem. De vibes en de sound was grotendeels gelijkaardig. Na deze twee platen begon Mariman wat te experimenteren en te zoeken naar een bredere sound.
Deze release is een mooi eerbetoon aan een Belgische punkband die invloedrijker was dan velen indertijd dachten.

Farzane Zamen is een Iraanse zangeres, producer en muzikante. Ze heeft al meer dan 15 albums in de Farsi taal uitgebracht. In Iran, onder de Islamitische wet, is het voor vrouwen verboden om in het openbaar te zingen. Dat maakt dat ze in eigen land ook geen kansen heeft om haar muziek op een podium te brengen of te promoten. Op haar nieuwe mini-cd verbindt ze moderne/western elektronische muziek met Midden-Oosterse geluiden en Arabische elementen. Ditmaal zingt ze ook niet in Farsi maar in het Engels terwijl Habiba Makhlouf Arabische en Franse teksten aanbrengt. Dit om vrouwen in gelijkaardige situaties uit andere moslim landen te kunnen aanspreken. In alles schreeuwen de teksten naar vrijheid van de vrouw en een verzet tegen discriminatie en geweld. Gavin Thomson ( muzikant uit Glasgow) en sound engineer Samuel Smith werkten ook mee aan het album.
Vanwege de inhoud van de teksten is dit reeds een sterk album. Maar muzikaal ook. Heel genietbaar met een typische Oosterse sound maar met voldoende Westerse elementen in om het ook voor Westerlingen genietbaar te maken.
Het geheel klinkt modern zonder zijn roots te verliezen en zonder de boodschap te overschaduwen. Een heel aangenaam mini albumpje.

De laatste twaalf maanden waren volgens de band fantastisch. Sinds hun tweede album ‘Vynil And A Heartache’ hebben over de hele wereld concerten mogen spelen. Ze speelden overal in Noorwegen maar ook op een aantal grote festivals in Amerika zoals Folk Alliance in Kansas City en Americana Fest in Nashville. Ze wonnen in 2017 in eigen land een grammy voor hun tweede album. Sommigen gaan hen misschien al aan het werk hebben gezien want ze stonden begin dit jaar ook op Eurosonic in Groningen.
Toch vonden ze nog tijd en inspiratie om een derde album te maken. Ook deze keer terug gevuld met warme en sfeervolle liedjes met een mix van Americana, Country  en folk. Catchy melodieën en een glasheldere productie zorgen voor de rest. Mocht je zeggen dat het een Amerikaanse band is ik zou het geloven maar het is wel degelijk een Noors trio dat hier internationaal klinkt. Mari heeft een warme en melancholische stem. Daarnaast speelt ze gitaar, harmonica en mandoline.  Tor Egil Kreken bespeelt net als Kjetil gitaar en banjo. Voor het drumwerk, de bassen en andere instrumenten hebben ze gebruik gemaakt van gastmuzikanten. Dat zorgt ervoor dat de songs op veel verschillende manieren ingekleurd werden zonder de basissound uit het oog te verliezen.
‘While I Was Asleep’ is een album waarmee verder hun publiek kunnen mee entertainen en verder uitbouwen. Het is een hoogst aangenaam en hoog kwalitatief album geworden. Je zal misschien denken: Americana, folk en country dat zal wat saai en belegen klinken maar niets is minder waar want ‘While I Was Asleep’ zit boordevol met catchy en aanstekelijke liedjes.

Een duo dat zorgt voor een instrumentale wervelwind, een excentrieke muziekwereld met een drum, onderling verbonden gitaarversterkers en een rij van lus- en effectpedalen. Muzikaal volgestopt met invloeden en elementen uit jazz, noise, kraut en postpunk. Dat alles zorgt er voor dat je een muzikale explosie te verwerken krijgt. Verantwoordelijk hiervoor is een Noors duo. Origineel zeker en vast. De negen nummers in één keer uitzitten kan er wel voor zorgen dat je wat hyper of overstresst eindigt.
Wanneer je dat aankan en toch nog enkele keren het album wel doorworstelen zal je merken dat er toch behoorlijk wat melodie en structuur achter deze muur van geluid en noise zit. De moeite waard om te beluisteren is “Social Window” met zijn wame synthbass (vermoed ik) en Goose-achtige synthsounds. Op andere songs zijn het dan meer de gitaren waar de nadruk op ligt. Het is wat afhankelijk van de song. In elk geval heel kleurrijke en drukke songs(structuren).
Dit is zeker niet voor iedereen weggelegd. Maar als je voor avontuur, kleur en drukte wil gaan dan moet je ‘Las Napalmas’ eens proberen…en blijven proberen.

Het Italiaanse Fading Rain is nog niet helemaal uit de startblokken vertrokken of ze hebben al te maken met een grote tegenslag. Zanger Pierpaolo Romanelli overleed onverwachts in januari ten gevolge van een hartinfarct. Hun debuut ‘Let The Silence Begin’ geldt dan ook als een soort testament en eerbetoon aan de zanger. Gedurende de lente van 2017 werd dit album opgenomen. En dus vlak voor de release ervan in de lente van 2018 gebeurde het noodlot. De leden willen dit album kost wat kost verspreiden ter nagedachtenis van Romanelli.
We horen hier toegankelijke postpunk en darkwave met breed uitwaaierende vocals. Die vocals geven het een beetje een episch karakter. Ook muzikaal zijn ze geëvolueerd ten opzichte van hun EP. Luister maar naar het donkere en snijdende “Collapse”. Een knalnummer. Opener “The End Is Near” is meer traditionele gothic en darkwave. De melancholiek in de stem van Romanelli trekt het nummer naar eenzame hoogtes. Wat een fijn en catchy refrein zeg. “Crystal Tears” begint met een uitgebreide en lange intro waarin een donkere, desolate sfeer wordt opgetrokken. Daarna neemt de song een andere wending qua tempo en sfeer. Met zijn lengte van bijna acht minuten kan je haast spreken van proggothic ipv progrock. Op “Until The New Sun” gloort in de verte een sprankeltje hoop.
Zo krijgen we negen van die heerlijke donkere en melancholische songs. Jammer dat ze Romanelli in de toekomst gaan moeten missen. Hij heeft een fijn stemgeluid en klankkleur. Maar de toon is gezet en Fading Rain liet weten intussen verder te gaan met een andere zanger. We hopen op een waardige opvolger die hun muziek weet te vatten en uit te dragen.
In 2015 hadden ze een fijne EP uit genaamd ‘Winter Ballads’. Hun eerste volwaardig album lost de verwachtingen die de EP in zich had volledig. Wie van melancholie, somberte en wave houdt weet weeral waar naar luisteren.

Muziek is iets universeels en past niet binnen hokjes. Jazz en experimentjes kunnen erg leuk , creatief zijn, zeker als ze dan nog wat stijlen en elementen uit andere genres in hun muziek toevoegen …
Dit is het geval met Beady Bell. Een ferme stem en de songs zijn van een flinke scheut soul en funk voorzien. Luister maar eens naar opener “Mercy”. Fijne groove van de bas, leuk jaren 70 orgeltje en catchy, ritmische zanglijnen. Alles is live opgenomen met originele en  oude  instrumenten.
Het album is voor haar een eerbetoon aan haar grote helden zoals Stevie Wonder, Marvin Gaye, Donny Hathaway etc…
De organische vibe en live gevoel van op haar vorig album ‘On My Own’ uit 2016 werd hier nog verder doorgetrokken en op punt gezet. Dat levert kwaliteit op. Met veel fijne songs zoals “I Run You Ragged” of “Traces” (waar Stevie Wonder in ronddwaalt).
Ik hoor vooral veel soul, R&b en grooves in de muziek tav de jazz. Daarnaast ook melodie. Een klasse dame die Beady Belle.

Radka Toneff was een Noorse jazz vocaliste die haar debuut uitbracht in 1977. Ze bracht in totaal drie albums uit. ‘Fairy Tales’ was haar derde en laatste album dat ze uitbracht kort voor haar tragische dood in 1982. Het was een samenwerking met de Amerikaanse pianist Steve Dobrogosz. Het is de best verkopende jazz plaat in de geschiedenis van Noorwegen. Dit samen met haar zelfmoord (waarover de meningen nogal verschillen) maakte dat in eigen land haar ster bleef rijzen.
Voor deze re-issue werden de opnames opgefrist en in de beste kwaliteit (hybrid SACD) remastered. Het was voor die tijd al van een superbe sound voorzien. Gespeeld en opgenomen in de Grieg Hall. Dat klinkt na die behandeling natuurlijk heel helder en nog dichter bij de luisteraar. Je zal zeggen jazz? Wat gaan we horen? Gejank, jingel/jangel, Adhd ritmes… Nee toch niet hoor. Het zijn tien dromerige en sprookjesachtige (vandaar de titel) liedjes. Intimistisch, rustig en puur. Met enkel piano als begeleiding.
”The Moon is a Harsh Mistress” is een heerlijk warme opener. Op “Lost in the Stars” hoor je haar magnifieke stem volledig tot zijn recht komen. Haar stem doet mij qua klankkleur een heel klein beetje aan Sofie Verbruggen denken (o.a. ex- Trinity en daarnaast bekend van haar jazz repertoire).
Je houdt van luisterliedjes en je laat je niet wegjagen door de term jazz? Dan moet je dit eens uitproberen.