Killer - Na veertig jaar gezond kunnen blijven en nog enkele jaren op deze elan kunnen doorgaan, is een ambitie op zich

Killer  bestaat ondertussen 40 jaar! De bandleden zijn grootmeesters in het spelen van gitaarriedels. Met een technisch hoogstaande set, toveren ze na veertig jaar nog steeds een glimlach op ons gezicht, en laten je hevig headbangen tot in de vroege uurtjes Op Alcatraz Metal Fest mochten ze de La Morgue stage op vrijdag afsluiten, en ze bewezen nog steeds te staan als een huis.
Vóór hun optreden hadden we een fijn gesprek met de drie bandleden. Over die veertig jaar in de metal scene en naar de toekomst plannen. Want Killer is niet van plan om de handdoek in de ring te gooien na veertig jaar, er staat zelfs een nieuw album op de planning.

Ik had gelezen dat jullie veertig jaar bestaan, wat is voor jullie de grote verandering door de jaren heen?
Internet vooral, dat hebben we in een ander interview ook verteld. Vroeger moesten we zelf voor alles zorgen, zelfs als we in bijvoorbeeld Duitsland of Nederland moesten optreden. Roadies en lichtinstallatie en alles erop en eraan. Nu staat alles klaar, als je een optreden hebt in Spanje bijvoorbeeld heb je, bij manier van spreken, maar je gitaar in te pluggen. Ook om aan te vragen, gaat dat gewoon via mail, je print het af en klaar is kees. Vroeger was dat veel telefoons en papierwerk om ergens op een optreden te geraken. Dat is wel de grootste verandering ja.

Is het voor jongeren ook niet gemakkelijker nu om in het Buitenland te spelen dan vroeger?
Dat was vroeger ook anders ja, als je Will Tura of Willy Sommers heet lukte dat wel. Maar als metal band was je sowieso een buitenbeentje, en vond je moeilijk feedback bij een ruim publiek of promotors. Het was dus heel moeilijk om verderop te geraken daardoor. Nu zijn er veel meer bands en is er veel meer concurrentie, dat is de andere kant van de medaille. Maar langs de andere kant, ze krijgen wel meer speelkansen.

Metalbands kunnen in deze tijden ook sneller op mainstream festivals spelen dan vroeger, heb ik de indruk
Dat klopt, een metal band op bijvoorbeeld Torhout.Werchter was vroeger ‘not done’ , na Metallica en dergelijk is dat stillaan verbeterd. Een festival als Graspop bijvoorbeeld was vroeger een pop/rock festival. Daar zijn ze meer heavy groepen beginnen zetten, omdat het toen meer en meer kon, en nu is het een metal festival geworden. Dus ja.. het grote publiek heeft zeker meer respect voor het metal genre dan vroeger, zeker en vast.

Ik wil het toch even over Killer zelf hebben. Jullie spelen straks (Killer stond als afsluiter op de La Morgue stage) – als afsluiter op de La Morgue stage.  Jullie eerste optreden? De honger is groot zeker?
Ik heb juist gegeten maar de honger is nog steeds enorm groot ja (haha).

Denk je dat je er als band sterker bent uit gekomen uit deze periode van Corona en zo, waar bands niet konden optreden en dergelijke?
Sterker weet ik niet, maar zeker niet minder sterk dat is zeker. Maar zeker niet het idee gehad om de stekker eruit te trekken, dat zeker niet. We hebben ook nieuwe songs geschreven, er zal volgend jaar een nieuw album uit komen. We hebben de oudere songs met de huidige bezetting opnieuw opgenomen, met de moderne techniek. En dat komt ook waarschijnlijk uit als een soort tussen release. Iedereen is dus zeker bezig geweest, ook al ging repeteren uiteindelijk niet en zo. Maar we hebben zeker niet stil gezeten als band tijdens deze periode.

Wat zijn eigenlijk de verwachtingen voor het concert van vandaag? (vrijdag 13 augustus)
Ik hoop dat de fans even enthousiast zullen zijn dan wijzelf. En hopen dat ze er samen met ons een waar heavy metal feest van maken.

Jullie hebben zeker nog ambitie om verder te doen, dat is goed nieuws. Maar wanneer stopt het voor jullie dan? Als je ziet naar een band als Slayer die de handdoek in de ring gooit, metal spelen is fysiek niet te onderschatten
Het gaat nog steeds, soms is het in de ochtend wel moeilijk, maar dat is bij iedereen zeker? Als ik me daar zorgen begin in te maken stop ik gewoon. Ik heb een voordeel, ik ben gitarist en zanger. Als ik artrose krijg en kan geen gitaar meer spelen, kan ik nog zingen. Als ik mijn stem kwijt geraak kan ik nog als gitarist verder doen. Tot het echt niet meer gaat of de mensen  er iets over zeggen, dat wil ik niet meemaken. Dat is bij Sportmannen ook, als ze stoppen terwijl ze nog goed zijn, wordt daar over zoveel jaren nog over gepraat, als ze op hun retour zijn en ze maken zichzelf belachelijk gaat het net daarover. En ook als je merkt dat er geen publiek meer naar jou komt zien, is het tijd om die stekker uit te trekken.

Het is wel een iets ouder publiek ook op Alcatraz Metal Fest?
Dat kwam op VTM ook ter sprake; en de spreker zei ook dat het op Alcatraz Metal Fest een iets ouder publiek is, die zijn gevaccineerd , getest en dergelijke en daardoor kan Alcatraz wel doorgaan. En festivals voor jongeren nog niet.

Zijn er na veertig jaar nog ambities en doelstellingen?
Groot worden en de wereld domineren zit er niet meer in na al die jaren. Er rijk mee worden ook niet. Gezond blijven en nog op deze elan enkele jaren kunnen doorgaan, is een ambitie op zich. We hebben onlangs nog een vriend uit onze entourage begraven, 57 jaar jong.

Dank voor dit fijne gesprek, veel succes nog in alles wat jullie doen de komende jaren!

Tim’s Favourite - Het principe is gewoon, of je nu op een groot festival staat of in een klein café, je moet als band alles geven

Tim’s Favourite maakt muziek die wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen metal noemen. Met ‘We, The Willing’ waren ze in 2018  aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. De band heeft dus heel wat waters doorzwommen, en stond op zondag 15 augustus op Alcatraz Metal Meeting . Na hun optreden hadden we een fijn gesprek met de band, over hoe ze deze corona-tijden hebben doorstaan, het verleden, heden en toekomstplannen. 

Om met de deur in huis te vallen, hoe groot was de honger om terug op te treden? Ik veronderstel dat dit een van jullie eerste optredens was sinds lang?
Groot! Dit was wel ons derde optreden ondertussen. Die eerste optredens waren met de nodige corona-maatregelen — zittend publiek, mondmaskers —, wat toch wel een beetje raar (gepensioneerd?) aandeed. Maar plezant was het zeker en natuurlijk waren het goede generale repetities voor Alcatraz Metal Fest. Fijn dat we opnieuw op een normale manier festivals kunnen beleven!

Hoe heb je deze corona-tijden eigenlijk als band, mens en artiest doorstaan? Zijn er nieuwe composities uit gegroeid?
Alle eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat we er als band niet zwaar onder geleden hebben. Niet ‘face to face’ kunnen repeteren is uiteraard niet plezant, maar ‘Every crisis is an opportunity’. We hebben die kans dan ook gegrepen en zijn o.a.  full gas nieuwe nummers beginnen schrijven, met onze single “A Deeper Advantage” als eerste wapenfeit. Er zit dus nog wel wat aan te komen...

Ik heb in interviews ook van bands vernomen dat ze de skills om hun instrument te bespelen een beetje ‘kwijt’ (groot woord) waren? 
Wel, daar hebben wij eigenlijk ook al niet echt veel last van ondervonden. We hebben namelijk online gerepeteerd via Jamkazam, een speciale app daarvoor. Dat vergde eerst wel wat ‘uitdokterwerk’, maar gelukkig hebben we een geniale geluidsman (Gerrit Van Bellingen, die ook met Jan bij metal-coverband Albion speelt), die enorm veel ‘fingerspitzengefühl’ voor dat soort technische zaken heeft. Zonder hem waren we nu waarschijnlijk nog aan het knoeien geweest met die app. Enfin, dankzij die online repetities was onze eerste échte repetitie samen al direct een schot in de roos (allez ja, dat vonden wij toch). De ‘vibe’ zat onmiddellijk goed en al zeker na het eerste optreden, waar we nauwelijk 10 minuten tijd hadden om heel onze ‘gear’ op te stellen, wisten we dat we klaar waren voor het ‘grote’ werk. We hadden dan ook veel meer stress voor ons allereerste optreden, dan dit optreden op Alcatraz Metal Fest eigenlijk. Dit was gewoon puur genieten.

Hebben jullie trouwens streamings gedaan tijdens die periode, ik niets anders gedaan dan dit bekijken en heb daar wel dingen ontdekt die ik anders wellicht aan mij had laten voorbij gaan? 
We hebben er wel even aan gedacht, maar hebben er uiteindelijk van afgezien. Afzien in de louter praktische betekenis dus van ‘er niet mee doorgaan’, niet in de ons geheel inhoudelijk kenmerkende betekenis van zwaar mentaal/psychisch/metafysisch lijden en zo, voor alle duidelijkheid.  Enfin, geef ons maar gewoon het live spelen, voor een écht publiek. En ook: om die streamings goed te krijgen moet je technisch toch het juiste materiaal en verstand hebben en zo. Het moet kwalitatief toch in orde zijn en we concentreerden ons dan liever op het schrijven voor de nieuwe plaat.

Nog iets anders, Zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die tijden eigenlijk?
Net voor de corona-apocalyps hadden we een paar personeelswissels doorgevoerd. Wolf kwam er eerst bij om het voor ons echt wel zéér tragische (no irony intended there) vertrek van onze bassist Gorik op te vangen, die puur om gezondheidsredenen (gewrichtsproblemen) geen bas meer kon spelen... Later kwam Tim erbij, als tweede gitarist. We vonden elkaar wonderbaarlijk snel en dat is eigenlijk in dat anderhalf jaar niet verminderd, integendeel. Met deze onwaarschijnlijke slavery-tour van 3 (!) optredens achter de rug zijn we gemotiveerder zijn dan ooit! 

Ik denk dat metal muziek spelen fysiek vrij zwaar is, jullie zijn nog niet zo oud, maar wanneer stopt het voor jullie denk je,  niet per se leeftijdsgebonden?
Euh… Is ‘Wanneer we erbij neervallen’ een goed antwoord? Elie, uwe prostaat lekt weer! 

Zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie willen bereiken, zoals op grote festivals of podia staan?
Na alles wat we allemaal al bereikt hebben? Allereerst willen we natuurlijk in de eerste plaats een zoveelste steengo… een zo goed mogelijke nieuwe plaat afleveren. Die zal er waarschijnlijk tegen de zomer van volgend jaar zijn. Als we tegen dan natuurlijk allemaal al niet gestorven zijn. 
Wat die optredens betreft: bring it on! Je eigen, in ons geval dan ook nog eens onwaarschijnlijk ambitieuze, muzi…. Waarom u lacht nu alwéér? Sorry hoor, maar dus om voort te gaan, je eigen muziek aan de man brengen is wel wat anders dan de riff van ‘Smoke on the Water’ of zo te spelen en dan doet het zeker deugd om op een groter podium te staan. Als de mensen van Graspop of Wacken mee lezen, mogen ze dit dus als een uitnodiging beschouwen (we gaan er natuurlijk vanuit dat ze dit van a tot z lezen, inderdaad). Maar of we nu op een groot festival staan of in een klein café, het belangrijkste blijft het speelplezier. Metallica zei dat indertijd namelijk ook altijd. En zie waar ze nu sta… Euh… Kunt u dat van Metallica misschien weglaten? Ok. Whatever. Genieten van muziek maken en dat met je fans kunnen delen, dat is het belangrijkste. Onze repetities zijn altijd weer een feestje en dat is ook wat we willen overbrengen op het podium. En we denken dat dat vandaag wel gelukt is. Alcatraz is natuurlijk een festival dat openstaat voor alles. Dat voel je als je hier op het podium staat en als je hier ontvangen wordt. Als ze ons opbellen voor een volgende editie (de telefoon staat hier niet stil, weet u), twijfelen we geen moment!

Er staat ook een meer mainstream publiek op een metal festival, het grote publiek aanvaardt metal meer ? Komt dit door bijvoorbeeld bands als Metallica?
Het wordt meer aanvaard dan vroeger, dat is zeker het geval. Kijk maar naar de opkomst dit jaar! Maar succes, daar zijn we natuurlijk totaal niet mee bezig. We willen vooral muziek maken die we zelf goed vinden, ons amuseren en geslaagde optredens geven. Wanneer is een optreden geslaagd? Als je mensen raakt. Daar streven wij naar. 

Ik ga het hier bij houden heren, dank voor het fijne gesprek ? 
Ha, dat werd tijd. We rammelen namelijk van de honger. En dorst dat we hebben! Hahahahaha!!!!!!!!! ;-) 

Pics homepag @Yoshi Mortelmans

STAKE - Er zijn altijd doelen … Als je echter bereikbare doelen voor ogen hebt, lukt dat doorgaans altijd

STAKE is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Met ‘Critical Method’ bewees de band volwassener te zijn geworden, en ook meer melodieuzer. De recensie van onze recensent kun je hier nog eens nalezen
Hoe dat live klinkt? Dat kun je hier lezen in ons verslag van Alcatraz Metal Fest 
We hadden vóór het optreden een heel fijn gesprek met Brent

Brent, deze vraag is wellicht al honderd keren gesteld, maar waarom de naam Steak Number Eight veranderen in STAKE?
Steak Number Eight was eigenlijk een proces dat al veel jaren bezig was, we voelden aan dat we die periode achter ons konden laten, en klaar waren voor een andere stap. We hebben STAKE behouden omdat iedereen al Steak zei als het over ons ging. Laat ons dus stellen dat we gewoon die bladzijde hebben omgedraaid, en een nieuwe bladzijde zijn begonnen.

Puur muzikaal bekeken klinkt STAKE , ook live, meer melodieuzer dan Steak Number Eight. is dat ook een bewuste keuze? Zijn er ook nog groeimogelijkheden?
We zijn bewust een iets andere richting ingeslagen, en zullen dat op de volgende platen ook min of meer doen. Vooral met de bedoeling om ons een beetje los te scheuren van ons verleden, en naar de toekomst te kijken. We waren jonge pubers toen we met Steak Number Eight zijn begonnen, en zijn nu toch wat meer volwassen geworden. Alle verdere veranderingen zullen we dus omarmen , zoveel is zeker. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden wat STAKE betreft.

Wat deze coronatijden betreft, die waren voor iedereen wel zwaar op een of andere wijze, zijn jullie er als band sterker uit gekomen?
We zijn allemaal in onze schulp gekropen voor de eerste vier a vijf maanden. We zijn dan beginnen werken aan een nieuwe plaat, ergens was het een soort tijd voor bezinning voor iedereen maar zijn we vrij snel terug naar elkaar toegegroeid.

Als ik het goed begrijp komt er dus nieuw platenwerk uit?
In februari of maart gaan we singles beginnen droppen. Het zal dus toch nog even duren eer die plaat effectief uitkomt. Maar die komt er zeker.

Ik merkte het bij veel bands, de honger om live te spelen was op Alcatraz Metal Fest bij iedere band heel groot, bij jullie ook veronderstel ik?
Onze eerste show in Italië, nog steeds met maatregelen en zo, was echt een stressvolle bedoening voor ons omdat het de echte eerste keer was na zovele maanden dat we nog eens op het podium stonden. Daarna hebben we een show gehad in Antwerpen en Werchter Parklife. Die zijn allemaal zeer goed verlopen, we hebben ons zeer goed geamuseerd. De show op Alcatraz Metal Fest is zeker iets waar we enorm naar uitzien.

Ik heb jullie gezien op de Lokerse Feesten, maar moet toch toegeven een band als STAKE heeft die twaalfde man – zijn publiek – echt nodig om voluit te kunnen gaan, door die afstand met mondmaskers en stoeltjes was dat toch anders dan op Alcatraz Metal Fest? Mee eens?
De show op Lokerse Feesten was voor mij persoonlijk iets minder geslaagd, ook al was iedereen dik tevreden daarover. Maar het klopt dat we dat publiek echt nodig hebben om voluit te kunnen gaan, dat is nu dus inderdaad heel anders.

Zijn er wat live optredens betreft nog verdere plannen?
In Oktober doen we een mega toer doorheen kleine zaaltjes. Allemaal zaaltjes van maximum 200 tot 300 man. We gaan ook een soort try-out doen van de nieuwe plaat, links en rechts wat nieuwe nummers brengen en zo een nieuwe set op poten zetten. We zien het volledige zitten om er in het najaar dus stevig tegenaan te gaan. Maar het zal dus kleinschalig zijn. Na februari/maart komt de plaat uit en dan zullen we een grotere show spelen, en de komende zomer terug wat festivals.

Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat. De vraag is al een beetje beantwoord, STAKE heeft zijn stempel weten te drukken op het Belgische rock gebeuren, en dik verdiend, zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie voor ogen hebben?
Er zijn altijd doelen, als je bereikbare doelen voor ogen hebt lukt dat doorgaans. Een doel is zeker in het Buitenland wat meer spelen, dat is een volgend doel op zich. Altijd blijven verder werken en bouwen aan de band , is wellicht de grote ambitie.

Wat me ook opvalt, ondanks het succes sta je nog steeds met beide voeten op de grond dat waardeer ik enorm aan jou. Op weg naar hier voor dit interview spraken mensen je aan voor een foto en zo, je deed dat zeer gewillig. Top
Zonder ons publiek zijn we niets, dat is iets dat we altijd voor ogen hebben gehouden. Ons publiek is een belangrijke pion binnen de carrière van ons als band en artiest.

Je bent natuurlijk nog steeds jong, maar wat ik me afvraag. Spelen bij een band als STAKE is energiek heel zwaar, wanneer stopt het voor jou en zeg je het is genoeg geweest denk je?
Binnen een jaar of vijf ga ik met pensioen gaan denk ik (haha). Mee evolueren op artistiek vlak, en rekening houden met wat je mogelijkheden zijn. Dan kan je nog heel lang doorgaan. Ik zit nog in andere projecten, waar ik mijn ding doe. Met STAKE kunnen we misschien eens een instrumentale of akoestische plaat maken, wie weet? De mogelijkheden zijn zo oneindig waardoor je dat zelf in handen hebt wanneer het stopt. En mits wat artistieke wilskracht om te durven andere wegen in te slaan, lukt dat zeker om nog heel lang door te gaan. Alles kan en alles mag.

Zou je, moest je die kans krijgen en veel geld verdienen, een plaat kunnen uitbrengen die misschien niet past binnen wat je wil doen? Maar daar toch steenrijk mee worden? Zou je het doen?
Nee, ik wil muziek maken waar ik achter sta. Zoveel is zeker. Puur voor het geld muziek maken zal ik niet doen. Trouwens vele van die bands die er veel geld mee verdienen, doen doorgaans nog steeds hun goesting. Dus nee, zeker niet iets waar ik niet achter sta. Moest het iets zijn waar ik wel achter sta…

Veel jonge bands kijken op naar wat STAKE heeft bereikt , sommige willen in je voetsporen treden. Welke goede raad wil je hen geven?
Het belangrijkste, blijf gewoon ten alle tijden je eigen goesting doen. Laat je niet een richting induwen die je niet wil, blijf de weg volgen waar je zelf achter staat. Want je leeft maar één keer. Geniet ervan met volle teugen, zonder opkijken. Het is een proces dat zich ontwikkelt, op basis daarvan. Neem nu die nieuwe plaat die we gaan uitbrengen? Als die plaat uit is, dan is ze uit en doen we gewoon verder.  Dat is het advies dat ik wil meegeven. Doe uw eigen goesting, te allen tijde. 

Mooi verwoord. We blijven gewoon ons goesting doen .. bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop jullie spoedig (in het najaar) nog eens live te zien. En veel succes met de nieuwe plaat in 2022.

Pics homepag @Karl Vandewoestijne

Evil Invaders - Je moet de kans krijgen, maar ze ook durven grijpen. Hard werken is het sleutelwoord tot succes

Evil Invaders timmert al van 2007 aan de weg, en is ondertussen uitgegroeid tot een absolute top band. We zagen de band live op Alcatraz Metal Fest.
Onze reporter schreef daarover: “Evil Invaders deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!’’
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met bassist Joeri over de honger om live te spelen, en vooral ook over de toekomstplannen.

Toen ik jullie zag, bedacht ik dat ik jullie ooit (2011) live heb gezien in Mol en in de T-Klub Lokeren, en ik de band steeds zie groeien, groeien, groeien... Op het niveau dat jullie nu zitten, zijn jullie even goed dan gelijk welke internationale top thrash metal band. Zijn er nog groeimogelijkheden denk je?
Er zijn zeker nog groeimogelijkheden. Ons laatste album dateert van 2017, en zowel wij als de fans vinden het toch tijd om eindelijk eens iets nieuws uit te brengen. En tijdens die periode van corona hebben we wel degelijk een nieuwe plaat opgenomen, die in het voorjaar van 2022 zou moeten verschijnen. Als je me die vraag vorig jaar had gesteld, had ik geantwoord ‘we zullen wel zien’. Nu de plaat opgenomen is, op uitzondering van de mix, durf ik stellen, dit wordt onze beste plaat. De nummers zijn gewoon veel  meer divers. Het is uiteraard nog steeds Evil Invaders, maar een heel ander niveau. Ik denk zelfs dat het bepaalde deuren gaat openen. Net omdat er zoveel onverwachte wendingen inzitten, waardoor mensen zeker zullen opkijken. We willen de oude fans zeker blijven bekoren, maar gaan bewust en andere kant uit dan de pure thrash metal van voorheen. Dus ja, er zijn zeker nog groeimogelijkheden dat zal die nieuwe plaat bewijzen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties, maar ben er zeker van dat deze plaat een mijlpaal zal zijn voor de band.

Je maakt me heel benieuwd, want ik volg jullie al sinds 2009 of zo. Enig punt van kritiek was eigenlijk ook dat de set die jullie brachten veel gelijkenissen vertoont met deze uit 2017, ‘kritiek‘ is een groot woord, maar dat viel me wel op. Mee eens?
We hebben binnen de set oud en nieuw wat proberen combineren, maar het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Het zijn dezelfde nummers, in een ander jasje gestopt. We snappen dat punt van kritiek ook, want denken het zelf ook. Hoe lang gaat het publiek dit nog willen zien? We waren ook verwonderd dat er , ondanks dat we circa dezelfde show deden als in 2017, er zoveel volk  stond te kijken vandaag. Het publiek wil ons precies nog, ondanks het feit dat wij een beetje teren op die oudere nummers; Het was ons plan om die nieuwe plaat ook in 2020 uit te brengen, maar dat is om gekende reden dus ik het water gevallen. We hebben de release ook bewust uitgesteld tot 2022, omdat we niet wilden releasen als we beperkt waren om op te treden. Maar het zal dus zeker dan uitkomen..

Ik pik even op wat je zegt ‘er stond veel volk’ maar dat is meer dan gewoon staan. Ik ben bewust naar voor gekomen, en daarna achteraan. En ik zag een enthousiasme tot ver voorbij de PA, dat wil toch veel zeggen. Is het op dat vlak geen voordeel dat jullie in het buitenland hebben gestaan, waardoor meer publiek komt kijken? Doorgaans is dat het geval, een band die in het buitenland heeft gestaan krijgt pas dan in ons land meer appreciatie
We zijn , net zoals elke band, uiteraard ooit begonnen gewoon in eigen land iets uit te bouwen. En daar wil ik toch op in pikken. België heeft veel top bands, maar ik vind dat ze soms teveel in eigen land blijven, en dan beperk je uzelf toch erg. Zeker omdat ons land zo klein is. Uiteraard houden we van België, we hebben hier een geweldig publiek. Ik vind het gewoon belangrijk om net buiten de grenzen te gaan om België bij wijze van spreken op de kaart te zetten. Je leert daar trouwens veel uit, door die ervaring in het buitenland. Neem Carnation, die doen hetzelfde als wij en verleggen hun grenzen bewust naar het buitenland. Dat zorgt ook in eigen land voor een extra touch, zoals je aanhaalt, als je in het buitenland hebt gespeeld. Je moet natuurlijk de kans krijgen, maar je moet die kans ook durven grijpen. Want die tours die we hebben gedaan was geen vakantie of zo, en zelfs met enig risico. Als je vooruit wil gaan, moet je dat durven doen met vallen en opstaan. Want vanzelf gaat het niet. Want laat ons eerlijk zijn, je hebt vaak een job of een vrouw en kind, je neemt een risico als je dat doet. Je gaat op tour, zult er niet veel aan verdienen en optreden voor weinig volk. Op korte termijn heeft dat geen enkel voordeel. Maar als je iets wil bereiken moet je echt door die zure appel durven bijten. En dan is het zeker hard werken.

Rijk worden met muziek is in ons land uiteraard nog steeds onmogelijk?
Geld en rock-’n-roll zijn twee dingen dat gewoon niet samen gaan. Het is niet dat we er niets aan overhouden, integendeel. Ik ben van job boekhouder ik doe die job graag ook al is dat compleet iets anders. Je moet er een dosis geluk bij hebben om ook van je muziek iets over te houden aan toeren. Toeren is ook wachten op alles eigenlijk. Ik wil bijvoorbeeld in Amerika gaan toeren, we zijn daar bekend maar hebben daar geen faam dat zal sowieso niet gemakkelijk zijn, maar ik wil dat gewoon doen. Ook al zijn dat verschrikkelijke toestanden en is het geen gemakkelijk publiek vaak. Ik bedoel maar, je moet de kans krijgen maar ze ook durven grijpen en weten dat je daar financieel wellicht niet steenrijk van wordt, maar er wel iets aan overhoudt dat je nooit meer vergeet. Maar ik herhaal, het is niet zonder risico. Hard werken. Daar draait het om. Soms denken mensen dat het ons gewoon in de schoot wordt geworpen, maar we weten wel beter. We zijn in bij sommige optredens onheus behandeld (dat is zacht uitgedrukt) en dan moet je daarmee omgaan, en toch doorzetten. Dat nemen we erbij, maar dat ziet de buitenwereld niet.

Wat ik ook eens wou vragen, ik heb in andere interviews vernomen dat sommige muzikanten sommige skills terug moeten ‘opnemen’ doordat ze niet genoeg  hadden kunnen repeteren en zo, is dat bij jou ook zo?
Dat heeft wel even geweest, maar toen we de nieuwe nummers begonnen te opnemen en repeteren was dat snel terug ok. Het is een beetje als fietsen, je verleert dat nooit maar door wat minder te oefenen voelt het na lange tijd wel eventjes raar aan. Maar je pikt snel de draad weer op eigenlijk.

We zijn ondertussen bij het onderwerp corona aanbeland, zijn jullie er als band sterker uit gekomen denk je? Er zijn heel wat bands die er de stekker hebben uitgetrokken?
Er zijn inderdaad heel wat bands die het opeens niet meer zagen zitten. Of we er sterker uit gekomen zijn? Is misschien een groot woord. We zijn sinds 2017 continue bezig geweest met toeren. En we hadden allemaal onze job om financieel rond te komen. Corona heeft ons in staat gesteld om het nieuwe album, waar we gingen aan werken, tot de puntjes uit te werken zodat het klaar is om te releasen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vrij intensief in contact zijn gebleven. En zijn we daardoor daar sterker uit gekomen? Ergens dus wel. Zoals ik zei, de nummers zijn klaar en we zijn er trots op.

Naast de release van die nieuwe plaat, zijn er nog verdere plannen?
We gaan daar rond toeren uiteraard. Er komt ook een release show in België. Dat gaat ergens in het voorjaar zijn. We gaan ook op toer naar Duitsland en zo, enkele festivals die al vaststonden maar zijn uitgesteld. Niet alle plannen staan al echt vast, rond die release en de verdere tourplannen voor de wintermaanden. Maar dat is het plan, en dan dus rond die nieuwe plaat. Veel spelen en veel zien is vooral het grote plan nu. Als we de kans krijgen uiteraard, want we moeten nog steeds afwachten met die corona situaties en zo.

Zijn er nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Die headline tour die gepland stond, en die dus is uitgesteld is zeker een doel en ambitie op zich. Headline tour is heel iets anders dan gewoon toeren eigenlijk. Naar die toer die vaststaat, kijken wij dus echt uit. En ook met het nieuwe album, waarvan we hopen dat het een succes zal zijn. Het album kapot promoten en zien waar we dan uitkomen, is een beetje de grote doelstelling van volgende jaar en de komende jaren die daarop volgen. En blijven met volle passie spelen en op toer kunnen gaan.

Ik zie echt uit naar die nieuwe plaat en ben heel benieuwd wat het gaat worden. Hopelijk tot binnenkort

Unleash The Archers - We’ve found out we've sure grown closer through this time, as a band

Unleash The Archers were formed in 2007 by front-woman Brittney Slayes, together with her partner and the band’s drummer Scott Buchanan, while attending the University of Victoria on Vancouver Island in British Columbia. One of the highlights on the first festival day of Alcatraz Metal Fest 2021 was the Canadian band Unleash The Archers. Afterwards we had a nice conversation with frontwoman Brittney Slayes, about this performance, the hunger to play live again, the latest album 'Abyss' and further future plans.

The band has been around for a few years now, what are some of the highs and lows so far?
For every band these times are one of the lows I guess, but that’s ok. The highs? Of course the wonderful festivals we have played, and this festival Alcatraz Metal Fest is an amazing way to come back, after the corona virus. The lows? I guess back in 2013 when there was a huge lineup change going on; that was a difficult time for the band.

You are on stage since 2007. In music way, that’s a pretty long time. What has changed the most in the scene over the years in your opinion?
Definitely being a female in the scene has changed a lot. It’s nice to see that more and more women play heavy metal, and not just vocalists, they play all instruments, so to me that’s maybe the most important change in the scene. When we started there were very few women for me to hold as inspiration, and I am happy to see that is not the case now.

But when I look around I still see the metal scene it’s still a man’s world, I wish it was different, but you see it differently?
You’re right in a way, but the whole world is still a man’s world right now, you see it in all things; movies, business, sports. There is of course still a long way to go, but things are slowly getting better.

I See you on stage at Alcatraz Metal Fest and I don’t think it’s only power metal what you guys doing. But why does it be named Power metal then?
I think it has something to do with my vocal style, there is much power metal influence in my voice. There is also this energy of guitar playing associated with power metal, but when it comes to writing songs? We have a very different influences. We are big fans of Black Metal and Death metal, but also some pop and rock, so when we write we are not putting any boundaries on ourselves. We write what we feel, and if we feel like writing something super heavy we write that, if we want to include synth, we do.

Last year you released the new album ‘Abyss’, a conceptual sequel to Apex (2017). (If I'm not wrong) , how were the reactions?
We got very good reactions. The record came out during COVID in a time that everyone needed something new and fresh. A lot people where excited because it was something to look forward to, something to be a light in the darkness. So it was very well received.

Why release an album in the middle of a pandemic? Why not wait till this was over?
In the early days of lockdown I was listening to Spotify every day, and was excited to find new things, new bands and new albums. I was constantly searching, and I knew that we had the chance to be that for others.  When napalm suggested we push the album back to 2022 I said no, we need to release it now, we need to let people hear this album.  We also were very much in love with the record ourselves, and I don’t think we could have held out much longer!

Hasn't it all become a little bit more down to earth compared to the old days? Less more rock’n’roll then it use to be?
I think you are right in this; bands are not so aloof anymore, we are regular people and we connect so much more with the fans than the old ‘rockstars’ used to.  The industry doesn’t work the way it used to; you have to connect with your fans on a more personal level otherwise they won’t invest in you.  You are just another piece of music with no face, and there is too much of that now thanks to digital technology, so you have to be down to earth.  You find success through how you treat your fans, and no other way, not anymore.  You must appreciate them and make them feel loved!

You guys yourself jokingly called it a "blackened folk-infused melodic power symphonic death record" on your Facebook page; tell us more about it?
Hahahaha yes, this comes back to our influences, we have so many, and we always try to incorporate them all.  We have tracks on the new album that are very synth heavy, and some that are more death-metal influenced, and some that have folk-metal elements, and some that are straight-up power metal songs.  We never like to put ourselves into a certain genre, so often we just say we play ‘heavy metal’, but as a joke on this newest album we decided to include all the genres, because everyone in metal seems to take them so seriously lol.

You just said you listen to Spotify. Just like streaming, I think Spotify it’s a good thing to find out new music, but the artists don’t get paid much. Is in these days still needed to make a new album then? If people listen to Spotify and find your music there, they don’t need to buy a new record. Why make records then?
You have to adapt, you have to change with the times.  With the advent of Spotify it has become more about singles and constant content than it has about albums.  That being said, I still think records are important, they are just created in a different way now.  You release one single a month for ten months, and then at the end voila, you have a record.  Then you can tour that record and your fans get to see it live, but the excitement lasts for much longer and you can consistently sell merch around the idea.  I think we are going to embrace this new way of making music, it’s new and exciting, it inspires a new form of creativity, I think it’s great.

I guess it was your first concert since long time. The hunger for 'playing live again' is huge I suppose; How big was the hunger to play live?
At first I wasn’t sure I would remember how to do it, it had been so long, but it only took a song or two and we were back in the swing of things.  Not being able to play live has definitely been the worst part about covid, and I don’t think a lot of people realized how badly it affected live music and live performance in general. We are so excited to be back at it though, it is what we have waited so long for!

There were some streaming, but very few in the metal scene. Did you do any, why not/well? And what is your opinion about it?
Yes, we did one live stream for the album release back in August 2020.  We set up at a venue just like a regular live show, but instead of people in the audience we had eight cameras filming eight different angles.  It was a lot of fun and our fans really enjoyed it, but it was not even close to performing live.  There is something about connecting with an audience that can’t be replaced.  A lot of people think that livestreaming will have a permanent place in the industry but I am not interested in doing that without a crowd ever again.  It was necessary for the times but nothing will ever replace a live show.  Nothing.

What are the further future plans for the band? As far as that is possible? Continue touring after alcatraz? New releases?
We return home to Canada for a week and then we are immediately back on the road through the United States for all of September, then we have a few shows in Canada in October, and then we return to Europe in November and December.  We play Aarschot on December 17^th and hope to see some of our fans from Alcatraz there!  Hopefully nothing gets cancelled, things are not looking good right now but hopefully we can get it all sorted by the end of the year and the tour will go forward.

Not new songs? In these days of corona I hear much artist compose new songs, you not have composed new songs?
Unfortunately no, we were so busy with releasing ‘Abyss’ that we did not have time to write anything new.  We want to focus on this album and tour it as much as we can and then once we’ve done that we will settle down in 2022 to write something new, but not before then.

Did you found out you become stronger as band after this times?
Yes, absolutely. We all know a few bands who did not make it, and that is really sad to hear, but yes I think we have grown stronger through this. We all embraced the band even more through COVID and continued to practice and play together and stayed in constant contact with our fans.  We have always been close friends but we are even more united in our ambition for this band now.

That’s something I found out at your concert too, you of course in the spotlight, but I see a band who is looking at each other and playing together as one. It’s important.
That is indeed very important. I would not be where I am now, without my band members. It’s not about me or any individual, it’s about the whole band. If anyone ever forgets that, that’s when the problems start to come. We are one team, we are a family.

What are the further ambitions? is there something like a goal that you want to achieve? or are you not working on that?
A lot of festivals that we were booked for that ended up not happening were milestones for us, like Wacken, so that is still on the list. That’s a big goal for us. We also want to play in Russia, South America, Australia, all of the places we were supposed to tour with the ‘Abyss’ record before COVID happened.  It’s always about touring as much as possible, we want to go everywhere.

Your ambition is not become world famous and play at very big avenue or make a lot money with your music? To give an example? I ask this, because every time I ask that they say ‘it’s not my ambition’ but there are artists who are doing that..
I mean, if we could make money by doing what we love, I am not going to say no to that, but that is not the reason we do this.  We love to play heavy metal, we love making music, it’s about the creative outlet.  When you see bands that do it for money or fame it’s obvious, that insincerity comes out in the music, you can feel it, and you feel no connection with the music they create.  At the end of the day, we love that people enjoy our music, but really we don’t create it for them, we do it for ourselves, because we would go crazy if we didn’t!

Thanks for this nice interview, I wish you much good luck in the near and further future. And hope to see you back on stage soon
Thank you so much for having me!  Hope to see you later this year! - Brittney Slayes

Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)

www.unleashthearchers.com

Dyscordia - We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Daar draait het echt om

De Belgische metal band Dyscordia was aan een steile opmars bezig, zeker na het uitbrengen van hun laatste schijf ‘Delete /Rewrite’; ze stonden zelfs op Alcatraz Metal Fest in 2017. Helaas zette COVID 19 een stop op die groei, maar Dyscordia bleef niet bij de pakken zitten, en bewees als opener van de tweede festival dag op Alcatraz Metal Fest 2021 nog steeds stevig in de schoenen te staan. De zenuwen waren nochtans heel hoog gespannen, bleek uit een interview dat we met de band hadden na het concert.
Uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.

Dycordia was aan een ware opmars bezig, zeker in de periode 2017/2020. Heeft deze COVID 19 een stop gezet op de groei?
Het was zeker heel zwaar voor ons, onze laatste cd was uitgekomen en we hadden nog niet de kans gehad daarmee op tournee te gaan. Dat heeft zeker een domper gezet op de groei waarin we waren beland. Vandaag op Alcatraz was het derde optreden dat we sinds heel lang konden doen. We waren super enthousiast en de zenuwen waren gespannen om weer op dat podium te staan.

Het is wel jammer dat jullie letterlijk moeten terug grijpen naar dat verleden, terwijl jullie wellicht graag verder willen, en dat niet kunnen. Frustrerend?
Op het moment van onze release show hebben we wel veel optredens gedaan, maar toen is alles stil gevallen en moeten we terug ingewerkt geraken. We kunnen moeilijk die cd in de vuilbak gooien, we willen die muziek nog promoten. En dat is nu, met enige vertraging, eindelijk het geval.

Er is natuurlijk Dyscordia Army, die jullie enorm steunen en overal naar jullie concerten komen. Hoe groot is de impact van die Army eigenlijk?
Die impact is zeer groot. Je moet weten, dat zijn enkele mensen die helemaal vrijwillig daarmee bezig zijn , enkel en alleen voor ons. Dat is toch heel wat. Wat die mensen voor ons doen is gewoon fantastisch.

Ben je er als band sterker uit gekomen uit deze periode? Zijn er geen momenten geweest dat je de stekker er wilde uittrekken?
Laat ons hopen dat we er sterker zijn uit gekomen. We zijn er nog niet, omdat alles nog heel onzeker is op het moment. We hebben heel lang niet kunnen repeteren. We hebben wel muziek geschreven. En naar elkaar doorgestuurd. Maar dat is niet de sfeer, en dat voel je ook wel binnen de band dat het heel anders is op die wijze. De finesse om je instrument te bespelen vermindert ook wat, maar dat komt ook redelijk snel terug. Dat is een beetje zoals met een fiets rijden, je verleert dat nooit.

Waren jullie zelf tevreden over het concert vandaag?
Zeer zeker, alleen al het feit dat we terug op het podium mogen staan is schitterend, dat hebben we onder elkaar daarnet ook gezegd; Dank aan Alcatraz dat ze dit ondanks alle miserie en problemen toch hebben laten doorgaan. Er stonden enorm veel Belgische bands, de Belgische scene wordt enorm gesteund door de organisatie, dat appreciëren  we enorm. We hebben op Graspop gestaan, en dragen de organisatie in ons hart, er spelen daar ook wel Belgische bands. Maar een affiche samenstellen met bijna de helft Belgische bands? Dat is toch wel uniek.

Over die Belgische scene wil ik het ook hebben, ik krijg soms de indruk dat die Belgische scene zich altijd meer dubbel moet plooien om door te breken dan de Buitenlandse scene die schijnbaar moeiteloos overal kan spelen? Of zie ik dat verkeerd?
Ik weet niet zeker of dit waar is, als je bijvoorbeeld in Duitsland kijkt daar zijn zoveel ongelofelijk goede bands. Maar wat zien wij? Dat zijn de bands die naar hier komen, en dat zijn de toppers in die scene daar. Daardoor krijg je een vertekend beeld. Dat geldt dus ook voor Belgische bands eigenlijk. Het is niet simpel, het werk dat je er moet insteken en zo, is immens. Het komt zeker niet vanzelf, je moet er echt iets voor doen.

Dat is ook wel zo, veel jonge bands kijken naar bands als Channel Zero op en denken ‘woow die staan er wel’ maar het komt dus ook bij hen niet vanzelf?
Nee het draait bij elke band om werken, werken en werken. Dat is bij ons zo, bij Channel Zero ook. We kunnen proberen wat meer uit te brengen in het buitenland als band, maar het kan niet vanzelf komen, je moet er steeds voor werken. We zitten met Dyscordia ook al circa tien jaar in de scene, en ondervinden dat nog elke dag.

Zijn er trouwens plannen voor het buitenland?
Die plannen waren er dus, maar ook daar heeft COVID 19 een stokje voor gestoken. Hopelijk lukt dat dit jaar wel, we zijn nog volop aan het lobbyen.

Jullie bestaan ondertussen tien jaar, is er wezenlijk niet wat veranderd? Is het rock-n’-roll gehalte er niet wat uit?
De muziekbeleving is gewoon veranderd. Vroeger moest je echt een plaat gaan uitzoeken en daar naar luisteren, nu komt de muziek gewoon op jou af via je smartphone, je moet er geen inspanning meer voor doen. of dat minder rock’n roll is, laat ik in het midden. Alles is te vinden op Spotify.

Ik pik daar even op in, is het als band dan nog steeds nodig of interessant om nieuwe platen uit te brengen als je het toch kunt vinden op Spotify?
Een plaat heeft gewoon nummers waar er een soort draad in zit, daar is nog steeds een publiek voor dat daar voor te vinden is. Persoonlijk luister ik nog graag naar een vinyl of CD en een metal publiek koopt toch ook nog platen. De concurrentie is groter, er zijn veel meer bands met technische hoogstaande producties dan vroeger.

Zijn er eigenlijk al plannen voor een nieuwe cd of zo?
Er zijn al nieuwe nummers geschreven, maar we willen ons eerst focussen op het promoten van die vorige ‘Delete/Rewrite’ vooraleer we ons daarmee gaan bezig houden. Pas als dat achter de rug is, gaan we de studio in.

Naast de tour plannen en zo, is er nog een ambitie  of doelstelling dat je als band voor ogen hebt?
Europa veroveren zeker en vast, in het buitenland kunnen gaan optreden is een ambitie op zich. Duitsland en Nederland zijn te doen, maar Frankrijk is een moeilijker verhaal.

Jullie staan als een huis, als band en als jullie op deze wijze doorgaan zie ik dat zeker nog gebeuren. Maar ik pik daar nog even op in, als je als band de kans moest krijgen om een monster contract te krijgen waar je financieel geen zorgen meer hoeft te maken, zou je dat doen?
We maken muziek, omdat we muziek willen maken. Je moet opletten als iets je werk wordt, eens dat het geval is, verdwijnt ook de passie. Je ziet dat vaak met die bands, dat de passie is verdwenen en uiteindelijk de kwaliteit is ook minder. Ik zou voor het geld dat zeker niet kunnen doen. We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Verdienen we er iets mee? Dan is dat mooi meegenomen. Maar het moet daar blijven rond draaien, de passie moet erin blijven. We zullen nooit vallen voor het grote geld, zeker niet.

Ik vind het raar dat ik altijd dat antwoord krijg, kijk naar bands als bijvoorbeeld Metallica die dat wel hebben gedaan?
Ik denk ook niet dat een band als Metallica een Black Album hebben uitgebracht voor het geld, en dat ze heel hard achter de muziek staan die ze brengen. De passie is ook bij hen nog belangrijker dan er rijk mee worden.

Nu we bij Metallica aanbeland zijn, heeft een band als Metallica er ook niet voor gezorgd dat een ruimer mainstream publiek valt voor het metal genre, meer dan vroeger?
Het is zeker zo dat zij er mede voor gezorgd hebben dat het metal genre bestaat, zeker en vast. Wij zelf luisteren meer naar die Scandinavische scene.

Metal is fysiek toch zwaar, kijk naar een band als Slayer die op hun toppunt stopt? Wanneer stopt het voor jullie denk je?
Je stopt om het moment dat je voelt dat het niet meer goed zit. Als het je niets meer doet,  maar als ik 80 ben en ik doe het nog graag? En het gaat wat trager? Waarom zouden we dan stoppen. Dyscordia blijft dus vooral doorgaan zo lang die passie er nog steeds is, zoals eerder gezegd.

Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)

Pics homepag @Tony Decruyenaere

Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot binnenkort, veel succes met alles wat jullie doen

Lokerse Feesten 2021 - DAG 4 - Kids With Buns, Hooverphonic - Amicaal groovende melancholie
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-02
Erik Vandamme

Eindelijk was de zon nu eens van de partij op de Lokerse Feesten … en de Grote Kaai mocht bovendien het bordje 'Sold out' boven halen. Alle adjectieven om hier een geslaagde avond van te maken waren dus aanwezig.
En ja,  we werden aangenaam verrast door zowel de performance van Hooverphonic als van het opkomend talent Kids With Buns.

"Laat je betoveren'' , zei de presentatrice toen ze Kids With Buns aankondigde. Iets wat we persoonlijk meenamen voor de ganse avond!

“Een sprookjesachtige wereld opent zich op de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound van Kids With Buns, die in z’n opzet slaagde met hun intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje weemoed!", schreven we nog over het recente optreden van Kids With Buns (****) in De Casino, Sint-Niklaas  toen ze optraden in het kader van 'Great gigs in the park'. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen
“We spelen vandaag voor zowat het grootste publiek waarvoor we al ooit hebben moeten optreden'' , vertelde de band, in coronatijden is dat wellicht niet zo moeilijk want 1600 mensen die samenkomen voor een concert is een onlangs gevolg van de versoepelingen. Er was één verschil met het ingetogen concert in Sint-Niklaas. De teugels werden iets meer gevierd, de beide dames brachten zelfs iets meer pit in de set. Ze kregen de handen moeiteloos op elkaar, en bewezen dat ze nog veel meer in hun mars hadden.
Op de Lokerse Feesten zagen we dus vooral een duo die breekbaarheid en kracht laten samenvloeien . Een heel opmerkelijke, pakkende song was de cover “She” van Dodie Clark , vingerwijzend op de homohaat, wat zorgde voor kippenvelmomenten.
De registers werden opnieuw open getrokken; het publiek wist lekker mee te klappen en ging uit de bol ging in de finale met een daverend, welgemeend applaus. Terecht, Kids with Buns verraste aangenaam met hun vurige set, zonder de melancholie en weemoed uit het oog te verliezen. Sjiek.

Hooverphonic (****)  behield die weemoed tijdens hun set op de Lokerse Feesten. Nu, dat is niet zo nieuw eigenlijk, gezien het de stijl is waarmee de band ons al sinds 1998 weet in te pakken.
De band put in Lokeren echter grotendeels uit de nieuwste schijf  'Hidden Stories'. Sommige konden degelijk op wat bijval rekenen, waaronder “The wrong place” , hun Eurovisie song. De oudere songs “Sometimes” en “Jackie Cane” maakten het publiek echt warm.  Alex Callier is de publieksmenner en Geike, de persoon die met haar bijzondere stem en uitstraling de meeste harten veroverde. De bedwelmende, hypnotiserende stem van Geike in combinatie met het muzikaal klankentapijt is breekbaar en groovy; de sound is omgeven van een mystiek donker laagje. De sterkte van Hooverphonic btw!
Waren er mindere momenten? Jawel, soms viel het optreden een beetje stil maar doorgaans swingde het wel binnen dat badje van melancholie.  ‘Melancholie die op de dansspieren inwerkt' hadden we in het achterhoofd. Het vat eigenlijk het hele concert van Hooverphonic samen. De band kwam terug met een overtuigende bis , waaronder “The World is Mine”. Titelsong “Hidden Stories” sloot met brio het zeer geslaagde concert af, waarop een daverend applaus volgde. Kortom, iedereen genoot van een fijn innemend concert.
Setlist: A Simple Glitch of the Heart - The Wrong Place - Belgium in the Rain  - Vinegar & Salt  - 2Wicky  - Sometimes  - Circus  - Anger Never Dies  - Romantic  - Eden  - One Big Lie  - Jackie Cane  - The Night Before  - Full Moon Duel  - No More Sweet Music  - Lift Me Up  - Badaboum  - Mad About You  - Thinking About You
Encore: If You'd Really Know Me  - Amalfi  - The World Is Mine
Encore 2: Hidden Stories

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren  

Naima Joris - Meegedreven worden in weemoed


Naima Joris kwam in een ware rollarcoaster terecht na haar release. Naast de talrijke artikels,  de optredens in ‘Vive le Velo’ werd ze ook op de radio gedraaid. Sjiek.

Check de release hier

Toen we ze in Gent vorig jaar zagen optreden, stond ze nog eerder onwennig  op het podium. Het verslag kun je hier nog eens nalezen  
Naima staat ondertussen zelfverzekerd op het podium en ze laat zich omringen door top muzikanten … jawel , klaar om de wereld compleet te veroveren.
Na een livestream wilden we haar dus letterlijk terug live aan het werk zien,  hoe ze is geëvolueerd als artieste. We zakten deze keer af naar de ‘Great Gigs in the Park’ in De Casino, Sint-Niklaas waar ze met haar band speelde voor een full house.
Naima Joris (****) - Het is moeilijk te duiden wat precies het genre is van haar muziek. Uiteraard hoor je die jazz , maar  in haar vocals klinkt soul en het Franse chanson door. Ze  steekt samen met haar muzikanten enorm veel gevoel in de sound . Ze heeft zelf een sterke indringende stem en uitstraling. Je wordt gehypnotiseerd in dit geheel.
De nummers gaan over pijnlijke onderwerpen, luister maar naar  “Missing You” , het hartverscheurende mooie “Belly Botton” en “Soon” .
Naima ontroert en neemt je mee naar weemoedige oorden, maar biedt , schept net dat sprankeltje hoop en dat zonnestraaltje achter een donkere wolk.
Naima Joris staat hier dus opnieuw zelfverzekerd op het podium, geruggesteund door haar muzikanten die haar perfect aanvoelen. Ze sprak de mensen aan en wist het publiek te boeien.
Naima  heeft als artieste , performer en muzikante grote stappen gezet , maar behoudt die jeugdige speelsheid. Mooi.

We waren opnieuw sterk onder de indruk van deze dame die een ingetogen set speelde. Harten-brekende songs, waarop het combo durfde te improviseren . We ervaarden een innerlijk genot in deze set. We werden meegedreven in die weemoed .
Na de regulaire set bezorgde ze ons solo in de bis een krop in de keel. Erna volgden enkele met de band die breekbaarheid en extravertie samenbracht. Ze ontroerde en wist een zen-gevoel te verwezenlijken?

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Lokerse Feesten 2021 - DAG 5 - Black Box Revelation, De Staat - Duizend bommen en granaten
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-03
Erik Vandamme

"Duizend Bommen en Granaten'' is niet alleen een beroemde uitspraak uit de strips van Kuifje. Het is ook hoe we deze ondertussen vijfde avond op de Lokerse Feesten echt beleefden. Black Box Revelation en De Staat haalden alles uit de kast, energiek, gedreven als Duizend Bommen en Granaten. Ze slaagden met brio in hun opzet.

Een wedstrijdje Nederland -België? Haha, we dachten er even aan … beide bands moeten het inderdaad hebben van die energieboost die mensen doet springen en dansen … In deze corona tijden een zeer moeilijke opgave.
De Staat (*****) is altijd een band geweest die absurditeit tot kunst verheft. Een nors kijkende frontman, gespeeld uiteraard, port zowel zijn publiek als de band aan om het rockfeest echt te doen uitbarsten. Een bende virtuozen die een mooi betoverend rockend klankentapijt spelen. Een overtuigende combinatie van humor en energie.
Het publiek begon rond de tafels in hun bubbel te dansen, de handen gingen in de lucht en het feest barste compleet los. De Nederlanders hebben al veel ervaring om een festival in vuur en vlam te zetten … Op Pinkpop en op Werchter deden ze het reeds moeiteloos. Ook  nu vanavond op de Lokerse Feesten slaagde De Staat er met brio in. Ijzersterk.

De Black Box Revelation (****) nu … De band is ondertussen uitgegroeid tot een trio. Sommige nummers klinken breder dan de kenmerkende drum-zang-gitaar. De elektronica van Jasper Morel zorgt voor een fris geluid. Een iets meer voller geluid dus.
In de energieke aanpak is er bij Black Box Revelation daardoor niet zoveel veranderd,
Het eerste deel van de set klonk strak, gedreven , net genoeg om ons lekker te doen headbangen en mee te bewegen. Toegegeven , we misten dat klein beetje meer pit en gif in om de boel te laten exploderen. Ook de gevaarlijke capriolen op het podium - ooit zagen we Paternoster op Dries Van Dijck zijn drumstel gek doen - zijn er echter met het ouder worden een beetje uit.
Black Box Revelation is echter, net als De Staat, een band die zijn publiek nodig heeft, die hen weet op te hitsen. We zagen hier in enkele bubbels wat mensen heen en weer bewegen.
Jan en Dries dreven het tempo en legden de lat nog wat hoger; op die manier kregen we dus een wervelende finale.
Black Box Revelation klinkt volwassen en speels. Het duurde misschien nu wat langer eer de opdoffers ons knockout sloegen …

Setlist: Gloria  - Gravity Blues  - Built to Last  - War Horse  - Tattooed Smiles  - Do I Know You  - High on a Wire  - Never Alone / Always Together  - Blown Away  - Love Licks  - I Think I Like You  - My Perception  - Sealed With Thorns  - Set Your Head on Fire

Willem Jongeneelen (*****) was de afsluitende DJ vanavond,  die we o.m. kennen als freelance muziekjournalist. De Nederlander prijkt op alternatieve  rock, jazz en pop lazen we. Al meteen hoorden we het uit de eerste songs. Die gekende songs steekt hij echter  in een  totaal nieuw kleedje door er allerlei beats aan toe te voegen, waardoor je niet naar een jukebox met klassiekers staat te luisteren. Hij wist er iets extra’s aan toe te voegen . Een avontuurlijke zet en set, die getuigt van eigenzinnigheid. Overtuigend dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren