Wasdaman + John Ghost - Muziek met een hoek af, gedrenkt in een badje boordevol aanstekelijke melancholie

Eén van de ontdekkingen van het jaar 2020 is de band John Ghost. We zagen ze aan het werk begin dit jaar in de N9, Eeklo en schreven daarover: ''We kregen een indrukwekkende avond van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroverden en onze ziel deden branden door een gelukzalig gevoel. Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist, moest hij even glimlachen. Want het blijkt dat deze jongens improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan, wat onze waardering meer dan ooit verdient.." Ze deden het nog eens over in De Casino, Sint-Niklaas een kleine maand later.
In de TRIX hadden we echter niet één, maar twee kleppers van dit kaliber. Wasdaman  is een hyper kinetisch project rond getalenteerd virtuoos Bas Bulteel met wie we tijdens de eerste lockdown een interview hadden. Hij zegt over de muziek van Wasdaman '' Het is eigenlijk wat muziek met een hoek af, om het zo te zeggen." En dat bleek wel juist te zijn. Muziek met een hoek af, op gevarieerde, filmische wijze. Met 'Storm in a Cup D' bracht de band onlangs een plaat uit die ook ons niet is ontgaan. Onze recensent schreef daarover ''Een uitmuntend jazz-album is deze 'Storm In A Cup Of D' al zeker. Er wordt gemusiceerd op topniveau, met een hoofdrol voor Bas Bulteel op Fender Rhodes en synths. Het album mixt heel toegankelijke jazzrock en catchy lounge met stukken waar enkel jazz-kenners iets mee aan kunnen.”
Wasdaman (*****) - Tijdens het optreden van  Wasdaman staat de sax vrij centraal , het was niet alleen Frank Debruyne die ons letterlijk omver blies door zijn klank, -veel songs worden wellicht in grote mate opgebouwd rond die intense sax partijen -, maar we waren toch onder de indruk van Jonathan Callens’ virtuositeit op de drums. Hij streelt die drumvellen en cymbalen en haalt er geluiden uit waarvan we het bestaan niet kennen. Of hij slaat gewoon aan het improviseren om ter plaatse nieuwe klanken uit te vinden. Bas Bulteel van zijn kant is dan weer een piano virtuoos; de spreekbuis van de band hoeft niet persé in de schijnwerpers te staan. Zijn inbreng zorgt voor de nodige pit en kleur in de muziek waar inderdaad  een hoek af mag.
Het zorgde voor drie kwartiet  tot het oneindige experimenteren met geluiden en klanken ,wat ons deed denken aan een artiest als Frank Zappa. Wasdaman levert daarenboven een mooi gitaar- en baswerk af ,  met dank aan bassist Joshua Dellaert en Jan Ghesquière (die al paar keer Wasdaman gitarist Bart Vervaeck verving en ok deze avond de honneurs waar nam), een perfecte meerwaarde. 
In zijn totaliteit verlegt Wasdaman grenzen binnen de jazz. We kregen een bloemlezing van een band die jazz verbindt met experimentele virtuositeit , waardoor een knetterend vuurwerk ontstond dat alle kanten van de zaal uitging, tot je murw geslagen achterblijft.

John Ghost (*****) bestaat uit rits getalenteerde muzikanten die 'muziek brengen met een hoek af'. Er gaat iets melancholisch uit van John Ghost waardoor je met een krop in de keel een traan moet wegpinken. Je krijgt klankentapijtjes die je doen zweven over de dansvloer. In elk geval weet John Ghost je te hypnotiseren en weg te voeren naar hun bijzonder kleurrijke, filmische wereld en weten je fantasie te prikkelen. Van het prille begin tot het bittere einde van de set zitten we dan ook ademloos te genieten, of gewoon fijn mee de deinen op onze stoel.
Het is een indrukwekkende samensmelting van de drums van Tom Peeters (drummer Elias Devoldere heeft het nogal druk met Nordmann)  en Wim Segers magistrale vibrafoon en percussie magie. Of Jo De Geest die uit zijn gitaar klanken tovert en je wegblaast naar verre oorden waar het altijd fijn vertoeven is.
Telkens valt op hoe elke schakel binnen John Ghost belangrijk is om de perfectie te benaderen. Dat wordt in de verf gezet door Rob Banken  want op zijn altsax of basklarinet tovert hij klanken die zodanig ontroeren dat het een verdovende invloed heeft op je gemoed dat je er stil van wordt. De synths van Karel Cuelenare en de baslijntjes van Lieven van Pée vormen binnen de band de kers op de taart.
Besluit: Dit resulteert in één vijfsterren avond van twee erg interessante bands . De raakpunten van beide bands, Wasdaman en John Ghost , dompelen je onder in een badje van intense melancholie en spreken op aanstekelijke wijze de dansspieren aan, binnen een zeer experimenteel, filmisch, veelzijdig kader, waar duidelijk een hoek af is.
Stilzitten was dan ook onmogelijk op deze meer dan geslaagde avond.  We kregen een krop in de keel , en pinkten een traan van geluk en innerlijk genot weg.

Organisatie: Trix, Antwerpen ism Rataplan + Art-Spot

Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; zelf treden ze op in volledige duisternis en live doen ze onze ziel branden in de Hel. Een podium in vuur en vlam. Telkens de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, balancerend op oorverdovende en hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band  geen tipje van de sluier zien. Een mysterieuze walm is en blijft aanwezig.
Meteen wordt dit duidelijk op “Akte VIII”, een parel van een song waarbij doom en stoner elkaar vinden binnen een donkere totaalbeleving; het werkt adembenemend op je gemoed en pijnigt je ogen als er zonlicht is.
'Quelle' is een plaat die je in zijn geheel best beluistert. Elke song sluit perfect aan op de volgende, waardoor een soort verhalenlijn ontstaat; een reden van weinig of geen vermeldingen naar titel songs . De impact is steeds hetzelfde. Briqueville dompelt ons steevast onder in een doom sfeertje. “Akte XIII” is een mooi voorbeeld van intense spanning , dreiging, opwinding en ingetogenheid. Een intense totaalbeleving, die je naar een punt van waanzin kan drijven. De sterkte van Briqueville is trouwen dat ze geen snoeiharde metal nodig hebben.
Briqueville flirt voortdurend tussen stoner en doom, prikkelt de fantasie prikkelen, verrast aangenaam en zet je op het verkeerde been . Ze slagen er steeds en verve in.
En het mysterie rond de band blijft overeind staan …

Briqueville brengt met 'Quelle' een overtuigende plaat uit, een meesterwerk en doet de aarde onder onze voeten op een verschroeiende wijze naar een kookpunt stijgen. De putten van de Hel gaan volledig open, en de vuurtongen likken onze voetzolen. Indrukwekkend wat Briqueville ons voorschotelt.
De band weet ons te verbluffen met een donker meesterwerk. Wie had gedacht dat Briqueville  zijn ware gelaat  laat zien, komt bedrogen uit, de vraagtekens rond wie ze nu echt zijn blijft. Zo hoort het gewoon, een geheimzinnige band die de ene na de andere parel uitbrengt , na al die jaren. We hullen ons dan ook graag in complete duisternis; een duisternis die ondanks de dreigende ondertoon nooit pijnlijk aanvoelt, maar eerder deugd doet als een donker deken tegen koude winterdagen.

Tracklist: Akte VIII 06:04 - Akte IX 05:35 - Akte X 14:32 - Akte XI 05:11 - Akte XII 04:57 - Akte XIII 6:22 - Akte XIV07:17 - Akte XV 08:15

Stoner/doom/psychedelische metal
Quelle
Briqueville

The Whereabouts of J. Albert is het project rond Joeri Dobbeleir die ook bij Krautrock formatie MOTOR!K zit en van vele markten thuis is. Elk van de bandleden heeft trouwens al wat watertjes doorzwommen. Het zorgt voor perfect afgewerkte parels als het debuut in 2017. In De Casino, Sint-Niklaas kwam The Whereabouts of J. Albert zijn nieuwste plaat 'Methodology' live voorstellen. Hun zwevende mooie muziek, en die bijzonder warme vocale aankleding voelt aan als een warm deken tegen ijskoude dagen.
De nieuwe schijf werd onder de loep genomen. Eentje van intense warmte en duisternis , om van te genieten en die je hart sneller doet slaan van innerlijk genot.
Neem nu opener “The Black Hour” waarop de gitaarlijnen en drumpartijen je in donkere gedachte doen wegzweven naar verre oorden.
De stem van Joeri is iets speciaals en zorgt voor innerlijk genot. De luisteraar wordt ingepakt en verdoofd door hun sombere sound . “Methodology” en “We don't have forever” dompelen je er meteen onder , en we worden tot tranen toe bewogen. Het tempo durft de hoogte in te gaan , klinkt aanstekelijk en je zweeft over de dansvloer. “All My Trials” is een fijn voorbeeld. Zonder dat er geluidsmuren worden afgebroken, worden het hart en de gevoelige snaar diep geraakt. Nergens wordt het te treurig of te somber. Songs als “Tantalus”, “Common Ground” en “The Truth of the matter” brengen je in een donker sfeertje , maar geven de kracht er tegenaan te gaan.
De plaat  'Methodology' past dus perfect in de tijdsgeest, om die donkere gedachte te relativeren en een plaatsje teg even

De band heft een eigen gezicht! Artiesten als Mark Lanegan , Leonard Cohen, Nick Cave passeren de revue. The Whereabouts of J. Albert bidet diezelfde warme uitstraling van hen, die je bij het nekvel grijpt , de donkere gedachte een plaats geeft en de demonen verdrijft; wat ons steeds opnieuw weet te overtuigen!

Tracklist: The Black Hour - Methology - We don't have forever - All My Trials - Blow By Blow - Tantalus - Common Ground - The Truth of the matter - The Inconsolable Longing

Een deel van de nieuwe lichting bands , ontstaan in steden als Gent en Brussel, hebben jazz als uitgangsbord . Ze verleggen grenzen binnen het genre, elk op hun  wijze, waardoor iets unieks ontstaat. Bandler Ching hoort hierbij, de Brusselse band rond saxofonist Ambroos De Schepper. Hij vond de bandleden  via zijn studies aan het conservatorium. Ambroos is niet aan zijn proefstuk toe, hij speelde bij uiteenlopende bands als Kosmo Sound, Boogie Belgique en Mos Ensemble.
Voor Bandler Ching  gaat hij de samenwerking aan met Alan Van Rompuy (A Z E R T Y Klavierwerke) op keyboard, Olivier Penu (Kel Assouf) op drums en Federico Pecoraro (ECHT!) op bas. De knappe EP 'Sub Surface' is het resultaat.
De saxofoon vormt de rode draad op deze EP; het totaalpakket is dat je wegzweeft naar verre oorden. De bas, de zwevende keyboards en de aanstekelijke, virtuoze drums  drums dekken de lading. Ambroos is duidelijk één van die uitzonderlijke saxvirtuozen die het instrument bespeelt en het echt doet leven. Luister maar eens naar het verdovend mooie “Soothing Female Voice”, de perfecte kruisbestuiving tussen jazz, improvisatie , noise en bedachtzame, subtiele elektronische effecten. Een sprookjesachtige aankleding wordt het, waarbij de geluidsnorm niet wordt overschreden. Je gemoed wordt tot een rustpunt gebracht; een soort gemoedsrust waaruit je niet meer wil ontwaken.
Je wordt echter niet in slaap gewiegd. De intense schoonheid is zo overweldigend, dat je onder hypnose gebracht. “Pousmousse”- de eerder uitgebrachte single - is het mooiste bewijs hoe de band tewerk gaat; een groovy samenspel van drum, baslijntjes en keys, die alle kleuren van de regenboog toont. En dan die verdomd lekkere sax, die je als luisteraar tot tranen van geluk brengt. 
Het is een intense schoonheid waarmee Bandler Ching op uitgekiende, gevarieerde wijze ons hart raakt. “Bandler Ching” , “Pine Cres'' en “If You See Kay” zijn dromerig en grijpen bij de keel.

Het sprookjesachtige tafereel op de EP 'Sub Surface' doet een intense  gemoedsrust neerdalen,  die je in een diepe trance doet belanden. Ze drijven je weg uit  de realiteit.
Toen we de EP door de koptelefoon beluisterden, voelden we een wondermooi paradijs; een roze wolk om even de zorgen en de harde realiteit om ons heen te vergeten.
Bandler Ching brengt  het soort jazz die een genezende kracht  heeft en je wordt er compleet ‘zen’ van om hoopvol het leven terug aan te vangen. Het is een mooie trip die de band je op kleurrijke wijze aanbiedt op dit pareltje.

Tracklist: 1. Soothing Female Voice 2. Pousmousse 3. Bandler Ching 4. Pine Crest 5. If You See Kay

KREGEL blaast het punk genre nieuw leven in, door vier interessante op elkaar volgende EP's. De eerste drie delen sluiten op elkaar aan en bevatten genoeg verrassende wendingen, waardoor elk deel toch anders is dan de vorige. Een mooi concept dus, de moeite waard, te checken als je de eerste drie delen nog niet had gehoord.
Er is nu dus deel 4, waarop Kregel verder rondom zich heen stampt …
Het aanklagen van wat verkeerd gaat in de maatschappij, al dan niet met een streepje humor, is de rode draad ; op deze ‘#4’ is dit nadrukkelijker dan voorheen; vaak met een cynische ondertoon word je geconfronteerd met de onhebbelijkheden van mens en maatschappij. Op “Nucleair vat” schopt KREGEL stevig tegen de schenen van de goedgemeente. De nadruk komt dus op maatschappij kritische punk, de bron waaruit het ooit is ontstaan … de jeugd die geen toekomst had, en om zich heen stampt …, de NO FUTURE. Die boodschap wordt hier verder uitgedragen op “Meneer meer” en “Realiteit”. Die realiteit is verre van rooskleurig. “Fort Europa” zet het verder; snedige klanken, vlijmscherpe teksten en bommen energie die boven je hoofd tot ontploffing worden gebracht , om de blindheid waar de maatschappij aan lijdt, te doen verdwijnen.
De band hield al op de drie vorige EP’s  een spiegel voor van verzet , tegen wat verkeerd gaat in onze maatschappij, op deze ‘#4’wordt het nog harder en ruwer door de strot geramd. Opvallend is hoe ingenieus de muzikanten tewerk gaan. Waanzinnige ritmes, vlijmscherpe gitaren en een brutale vocale inbreng doen je prompt inzien dat er maar een manier is om alles wat fout gaat , recht te trekken. Verzet! We zeiden het al, ons verzetten.

Protsteren en opkomen tegen onrecht is namelijk van alle tijden.  In de jaren '60, '70 of '80 was het al zo. Dat bewijst KREGEL met brio. Uit die luie zetel komen en die maatschappij een schop onder de kont geven , is dan ook de duidelijke boodschap. Met deze bijzondere vierdelige EP zijn ze wel op maatschappijkritische wijze in geslaagd  ons  geweten te schoppen, zeerzeker op het vierde deel dus.
Dit smaakt naar meer, want wij kunnen zulke bands in deze tijden goed gebruiken.

Tracklist: nucleair vat - meneer meer – realiteit - fort europa

punk/proto punk
#4 EP
KREGEL
 

KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met '#1' en '#2' liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De reeks bestaat uit vier delen, die naadloos op elkaar aansluiten, maar toch ook - heel subtiel - heel verschillend zijn. De insteek is echter steeds hetzelfde. Heilige huisjes omver stampen op een uiteenlopende wijze, zonder op te kijken. Missie geslaagd. Ook uit het derde deel '#3' blijkt dit.
Het weerbarstige van de jaren '80 is te horen, die terugkeert naar bands als Arbeid Adelt; luister maar naar een song als “Et Alors” of het somber, dreigende “Jaloussia” , overgoten met voldoende dynamiek uit de glorie dagen van de punk, de rode draad op deze veelzijdige derde schijf.
De band blijft gewoon stevig om zich heen stampen zoals bij de eerste twee EP's , maar blijft dus keer op keer aangenaam verrassen, door een andere wending te geven aan het begrip 'heilige huisjes' omver duwen.  Soms worden registers compleet open getrokken, en ergens zijn er toch ook eerder ingetogen momenten.
Deze’ #3’ is een vette knipoog naar de punk golf uit de jaren '80, zeker van de periode van Arbeid Adelt , met een Nederlandstalig punk inbreng. En dat is meteen een opvallend verschil met  ‘#1’ en ‘#2’ dus, die verwijzing naar…
Het is een oerdegelijke EP die eindigt met “Safari”, dat gedreven klinkt als een wervelwind, je een krop in de keel bezorgt , en een terugblik is op de kindertijd.

Wie had gedacht dat KREGEL op dit derde deel geen inspiratie meer zou hebben voor een nieuwe insteek , zal verrassend opkijken. De insteek blijft hetzelfde, maar de derde EP is gewoon de plaat die een band als Arbeid Adelt nooit heeft gemaakt. Een trip naar die tijden wel , met voldoende eigentijdse inbreng, waardoor het niet gedateerd gaat klinken. Integendeel.
Een overzicht totnutoe
#1:  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html
#2: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79343-2-ep.html

EP tracklist: niemand 03:28 jalousia 04:31 et alors? 03:52 safari 03:58

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band is eigenlijk al bezig sinds 2009. De band krijgt sinds enkele Jaren voet aan de grond in Europa, met een positieve respons uit gerenommeerde media als NME en BBC 6.
The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laat zien van hoe deze band in elkaar steekt. Recent kwam een nieuwe single op de markt , "No Tokens", lekker rockend, met een emotionele impact, de rode van het material.
‘De band slaagt er perfect in de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de Latijns-Amerikaanse’ schreven we.
We hadden ondertussen een fijn interview met de band: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79212-the-otherness-rock-music-is-about-freedom-of-expression-for-both-the-artists-and-fans-and-what-goes-on-between-the-interaction-of-ideas-sounds-and-feelings.html ; toekomstplannen warden uit de doeken gedaan.
The Otherness bracht een gloednieuwe EP uit 'A Glimpse into the Otherness' . Het aanstekelijke “Move On” is een zomerse song die straalt, prompt dans je in de huiskamer. De band klinkt luchtig , niet klef of oppervlakkig en integreert die Argentijnse elementen met de Westerse cultuur. De uiteenlopende culturen bieden een wervelend dansfeest in ons onderbewustzijn, gedrenkt in een badje van melancholie en weemoedigheid. 
De feestelijke aankleding,  en net dat goed gevoel vanbinnen. keert  ook terug op “Coming Out” en “No Token”. Het houdt echter niet op, naast een cultuur schok wordt ook een verbintenis gemaakt van veel area binnen de muziek; invloeden van de jaren '50 van Little Richard tot die van Nirvana, The Beatles, The Clash, The Ramones.
Het is een bijzondere, veelzijdige EP, die toegankelijk klinkt en een ruim publiek aanspreekt, “Give it some room” onderstreept het ontspannende, feestelijk gevoel.

De EP 'A Glimpse into the Otherness' is een verzameling van de singles die de band reeds heeft uitgebracht. Ze verbinden culturen en area's op een bijzonder doorleefde, aanstekelijke manier die niet alleen op de dansspieren inwerkt, maar ook intens het gemoed beroert. Je wordt er vrolijk van en je zweeft over de dansvloer met een brede glimlach .
Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder "No token" , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt. Klasse!"

Tracklist: Move On 02:50 - Coming Out 02:45 - No Token 03:12 - Give it some room 02:41

Ter introductie van de nieuwste schijf van Psy'Aviah citeren we even: ''De Belgische fotograaf GNY (ook bekend als Gwenny Cooman + bekend van haar werk in de band MILDREDA) organiseerde onlangs een tentoonstelling van haar werk onder de conceptuele titel ‘Steden Schuilen Niet Wanneer Het Regen’ in Wetteren (B) (De Corridor www.decorridor.be/index.php/180-aarde ).
Voor dit project werkte ze ook samen met kunstenaar en muzikant Yves Schelpe van PSY'AVIAH, die een donkere ambient soundtrack schreef, geïnspireerd door haar werk dat tijdens de tentoonstelling speelde; hij versterkte de sfeer van de foto's versterkte en voegt dus een unieke sonische dimensie toe aan de tentoonstelling; hij geeft hoop en vrede, maar ook duisternis en melancholie , die de contrasterende kanten van stad en natuur benadrukken.''
Uiteraard blijven de bedwelmende, ingetogen ingrediënten van Ambient aanwezig, waardoor je onder hypnose tot zen wordt gebracht. Je hoort en voelt het reeds bij de eerste “Secret Sequence'” We voelen het … want de ambientsound gaat men niet alleen puur op het gehoor maar vooral op het buikgevoel van de luisteraar af. Volgens grootmeester Brian Eno heeft ambient zelfs een helende inwerking op je gemoed.
Psy'Aviah is een project die hetzelfde buikgevoel creëert, mede door de vlijmscherpe beats, doordrongen van EBM invloeden. Het is iets dat terugkeert binnen de uiteenlopende projecten van Yves. In het vaarwater van die ambient kan Yves zich ten volle uitleven. Zijn muziek ademt pure emotie uit. Die eigen emotie van Psy'Aviah is in elke song verweven. Bedwelmende schoonheid en donkere mysterie die aanvoelt alsof je keel wordt dichtgenepen; deze keer niet door de trommelvliezen aan te vallen, maar door de ziel diep te raken op verschillende plaatsen.
Bij deze soundtrack is niet één song belangrijk, maar het totaalplaatje. De verhaallijn zit verborgen in 'The Earth Keeps Spinning, Without Being Noticed' en de subtiel verborgen boodschap klinkt dan ook door in de sprankelende mooie muziek van Psy'Aviah. De oorstrelende wijze waarop Yves onze oorschelpen aanraakt, en ons hart diep verwarmt , zorgt ervoor dat je het verhaal echt begrijpt. Het hoe, waarom en wat dien je eigenlijk zelf in te vullen. De sprankelende parels prikkelen je fantasie. Dat is nu net de bedoeling van deze soundtrack.

We weten dat Yves Schelpe, de bezieler van dit project, een (muzikale) duizendpoot is, van veel markten thuis is, en zich eveneens zeer goed laat omringen. Hij weet ons aangenaam te verrassen met een eigen interpretatie op het ambient genre, herkenbaar, maar o zo indrukwekkend mooi. Onverwachtse wendingen sieren het geluid. Prachtig opnieuw in het ondertussen immense oeuvre.

Tracklist: Secret Sequence (exhibition edit) 04:08 Through The Motions 05:38 Clinical Nature 08:09 Let's Slow Down, City 05:14 The Escalator 07:02 Trains In The Night 07:24  Nothing But Soundwaves (exhibition edit) 05:47 Strings Of Life 05:55 Distorted Vision 05:10  Slow Motion Bright Flashing Neon Lights 06:16 Reflecting With Ducks 05:34

Elektronische muziek/ambient
The Earth Keeps Spinning, Without Being Noticed -original ambient soundtrack-
Psy'Aviah

Naast een knappe Ambient schijf bracht  Psy'Aviah ook een single uit: “Train of Thought”. De vocale inbreng van artieste Kyoko Baertsoen is sterk; met haar veelzijdig stembereik drukte ze haar stempel op de mix en bewerking van de song. Het is weer een uitzonderlijke triphop parel geworden van projectkunstenaar en muzikale duizendpoot Yves Schelpe; als fan van het genre kun je zonder verpinken de single in huis nemen.
Op “Train Of Thought” krijgt de luisteraar een typische Psy'Aviah trip aangeboden, die opnieuw aangenaam verrast. Het is uiteraard de verdienste van klankentovenaar Yves. Kyoko verstopt uiteenlopende emoties in haar stem, en mede door haar bijzondere uitstraling, klinkt de muziek teder en hypnotiserend.  Haar stem past perfect binnen het mysterieuze plaatje van Psy’Aviah en “Train of Thought”. “Insomnia” komt vreemd over, met een bijdrage van Charlotte C., die plots een intense duisternis doet neerdalen over je donker hart met haar hemelse stem , die je verdooft en je tot een punt van waanzin lijkt te drijven, wat indrukwekkend is.

“Train of Thought” laat Psy'Aviah van zijn meest herkenbare en veelzijdige kant horen, met een vocale inbreng van een bedwelmende schoonheid ; aanstekelijke beats spreken de dansspieren aan. Yves weet zich te omringen met zangers/zangeressen en top muzikanten die met zijn hulp, de muziek naar een onaards aanvoelend niveau optillen. Op een bijzonder gevarieerde wijze zet hij dit in de verf, samen met een top artieste/zangeres als  Kyoko.

https://www.youtube.com/watch?v=Tkaw_IRaJwk

Tracklist: Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) 03:47 Insomnia (Feat. Charlotte C) 04:06 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Tom Bro 7" Club Remix) 03:55 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Sd-Krtr 7" Remix) 03:52 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Tom Bro 12" Club Remix) 07:47 Train Of Thought (Feat. Kyoko Baertsoen) (Tom Bro 12" Club Remix - Dub Edit) 07:15

elektronische muziek/triphop
Train of Thought -single-
Psy'Aviah

Je moet het maar voorhebben … Op het punt staan om eindelijk je band Steiger te lanceren, met enkele mooie releases en dan in een lockdown terecht komen , waardoor veel plannen op de lange baan worden geschoven. Ze waren zeker niet de enige, maar ook de release van hun nieuwe EP ‘Brick Smoke Basement’, die normaal voorzien was voor begin oktober, werd nu uitgesteld tot eind november.
Eigenlijk is de nieuwste EP een aspect van meerdere releases, sommige zijn dus nu uitgesteld tot begin 2021. We citeren even: “Elke EP stoelt op een specifiek concept en vertelt een apart verhaal. Vooruit, Flagey en deSingel bieden hiervoor residenties aan. Per residentie mikt de groep op één onderzoek: het elektronische in combinatie met het akoestische (deSingel), samples en field recordings als inspiratiebron (Flagey) en een dialoog met een externe elektronicamuzikant (Vooruit).”
De band rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums) zoeken gretig de grenzen van de jazz op en duiken enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijven in essentie  trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.

Op 22 oktober stond Steiger (*****) , helemaal coronaproof, in deSingel in Antwerpen.
Het deed ons wat denken aan een liedje uit onze kindertijd. ‘Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven’. Op diezelfde wijze gaat Steiger tewerk. Dat ene laagje op het andere stapelen,  op uiteenlopende wijze, om eens de top bereikt, alles uit elkaar te laten spatten in een magische climax , die niet per se oorverdovend klinkt maar ergens toch wel aanvoelt als een kleine aardverschuiving. Er is een mooie strijd tussen het elektronisch vernuft en het akoestische spel. Dat is de verdienste van een bijzonder spraakzame Gilles die op zijn keyboard als een tovenaar tekeer gaat, waarbij hij met z’n soundscapes een vreemde walm doet ontstaan, wat wordt gecombineerd met verdovende baslijnen; het is een rustpunt dat geen rustpunt blijkt te zijn. Met dank aan Kobe die zijn virtuositeit op het instrument tentoon spreidt in sprankelende soli al of niet in samenwerking met de andere bandleden. Oogstrelende drumpartijen vormen de kers op de taart.
Het mooie is echter dat er geen vaste structuur zit in wat Steiger doet. Ze gaan zoveel kanten uit, stapelen zoveel lagen op elkaar dat je een uur lang geboeid zit te luisteren en te genieten van hun virtuositeit en  enthousiasme.
Het trio amuseert zich kostelijk op dat podium. Een song kan plots stoppen, wordt terug opgepikt , en herhaalt zich . De aanwezige denkt dat de song nog niet voorbij is, of net wel. Bewust de mensen op het verkeerde been zetten,. We genoten van het voortdurend opbouwen en afbreken van de ‘klank’ kunstwerkjes …

Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst.Ze zorgen voor een  klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!
Het warme applaus na de voorstelling was dan ook vanuit het hart. Dit smaakt naar meer …

Organisatie: Steiger ism Art-Spot