LowMad - We laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken en gewoon doen wat we graag doen, vanuit ons buikgevoel!

De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez  , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte.
Naar aanleiding van die release hadden we een fijne babbel met Kenneth, Philip en Christof vóór hun optreden in Maboel (Zottegem) .
Uiteraard polsten we ook naar de ambities en de toekomstplannen en ambities.

Ons laatste interview dateert al van 2020, midden coronatijd. Lees gerust 
Hoe is het ondertussen met jullie?
We hebben ondertussen niet stil gezeten, en heel hard gewerkt met de band. Vooral het voorbije jaar was heel intens, ondertussen een nieuw album opgenomen. en alles wat daarbij komt kijken. Het vergt veel  energie, maar het geeft ons ook veel energie terug.

Het is niet zo dat zonder die corona wellicht andere deuren zouden zijn open gegaan? En die periode heeft er (in tegenstelling tot bij sommige bands) niet voor gezorgd dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
We hebben tijdens corona gewoon kunnen blijven verder werken, binnen wat kon en mocht. Een leuke periode was het, door die beperktheden en regels, zeker en vast niet. Maar het is bij ons nooit opgekomen om de handdoek in de ring te gooien, integendeel zelfs. We bleven gemotiveerd, en zijn nu , na vijf jaar, zelfs nog meer gemotiveerd. Dat het andere deuren zou kunnen hebben geopend? Dat weten we dus niet..  iedereen lag stil tijdens die twee jaren Corona. We hebben wellicht geen grote stappen gezet, maar zijn  dus wel blijven doorwerken waardoor we kleine stappen voorwaarts konden blijven zetten. Met nu dus die nieuwe plaat ‘Lost’ als kers op de taart. Bovendien , grote stappen zetten is niet altijd evident. Het is net door in die kleine stappen te werk te gaan, dat je als band  kunt blijven groeien.

Ondertussen hebben jullie een nieuwe plaat uit die jullie vanavond voorstellen in Zottegem? Wat is (volgens jullie) het grote verschil tussen de nieuwe plaat en het debuut…
We zijn vooral onszelf gebleven, maar zijn wel meer naar elkaar toegegroeid. Nog meer een hechte vriendschapsband dan voorheen. Dat hoor je dus wel aan die nieuwe plaat, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Het is moeilijk om daar zelf op te antwoorden.. wellicht zal wie naar beide platen luistert daar beter een oordeel kunnen over vellen. Maar we hebben deze plaat samen kunnen opnemen, in de studio, zonder grenzen.

Positief is de ‘volwassener’ sound , en het voortdurend balanceren tussen de sterke energie en een ingetogen sfeer. Is dit een beetje jullie ingesteldheid?
We zijn zeker meer op elkaar ingespeeld, waardoor de sound nog beter is gevormd dan voorheen. Waardoor het wellicht volwassener klinkt. Wat dat ‘voortdurende geschipper betreft tussen ingetogen en overdosis aan energie’  misschien is dit wel ergens  bewust maar dan ook weer niet. We houden wel van in hoogtes en laagtes werken, flatliners is niks voor ons ;-) , maar ik denk dus  eerder dat dit door de individuen komt binnen de band,. Zoals eerder gezegd, iedereen zijn invloed is welkom en dan fixen we dat ook gewoon, Ergens is hoe zotter hoe beter misschien wel een leidraad, zoals het onderdeel ‘Mad’ in onze bandnaam wat aangeeft, Maar het echt bewust zo willen doen?  Niet echt, we love a ‘natural flow’. =Alhoewel  dit voor een buitenstaander misschien  toch niet zo ‘natural ‘ zou kunnen overkomen, voor ons is dat dus wel het geval.

Je hoort op plaat een zekere ‘punk vibe’; met die energieke sound wens je prompt in de pit staan. Worden hier frustraties weggespeeld?
Zeker geen persoonlijke frustraties. Als je zoveel jaren in punk of metal hebt gezeten, een deel van ons zat in de eerste scene en een ander deel in  de andere scene, is dat niet onlogisch dat die ‘vibe’ hier en daar wel eens naar boven komt. We kunnen ons verleden niet verloochenen, het is een onderdeel van onszelf.

Jullie muziek is moeilijk in een hokje te duwen; in deze tijden niet zo evident meer. Uniek zijn is natuurlijk niet mogelijk…
Het is niet onze bedoeling om uniek te zijn. Maar het is wel zo  dat we ons niet in een hokje laten duwen. We zijn dus helemaal niet op zoek naar uniek zijn binnen de muziekwereld. Gewoon wat komt, dat komt wel. Maar we laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken, en gewoon doen  wat we graag doen, vanuit een buikgevoel.. is onze motto

Ik las in een interview dat jullie live ‘rauwe ongefilterde energie’ willen uitstralen. Geslaagd mag ik zeggen …
Waar die energie op plaat vandaan komt moet je aan Jonas vragen.  Wij hebben de energie gegeven, maar we waren er ons van bewust dat dit niet altijd makkelijk is op dit op plaat te krijgen. Hij heeft de plaat geremixt en geproducet. Jonas Nyaar van ‘Go To Eleven’ zijn inbreng is dan ook  een enorme meerwaarde om tot die ‘live vibe’- sound  te kunnen komen.. door hem klinken we gewoon zoals we zijn en dat was voor ons belangrijk, Jonas is absoluut top in wat hij doet voor bands. Dat bewijst hij voor ons ook . Dat mag toch ook in de verf gezet worden! Wat live beleving  betreft? Hangt van veel factoren af, één daarvan is de energie die je krijgt van je publiek. Als die enthousiast reageren, krijg je daar zelf ook een energie boost van waardoor je de lat nog wat hoger legt.

Jullie hebben al wat watertjes doorzwommen. Blijven doorgaan! Waar haal je de energie?
Onze vriendschap, dat samen kunnen spelen en muziek maken geeft ons nog het meeste energie. Die vriendschapsband is zelfs nog sterker geworden, en automatisch vullen en voelen we elkaar dan ook moeiteloos aan. Die speelsheid is zowel live als op plaat een belangrijke factor, die ons steeds meer energie blijft geven.

Hoe waren de eerste reacties op de nieuwe release en op de shows?
Niet alleen positieve reviews, ook komen mensen ons na de shows positief tegemoet. Dat doet deugd. We zijn dus heel tevreden over de reacties die we al hebben gekregen. En dat is niet enkel de verdienste van ons zelf, maar van alle mensen waarmee we ons laten omringen. Zoals Jonas, of de Tom zijn vriendin, Kim Pots die fotografie doet,   Er was ook nog Alain Vergeylen die onze Artwork gedaan heeft en nog doet. En Ivan Heyninck. Hij ons ons clipje gemaakt. En zeker ook niet te vergeten de redelijk vaste delegatie die toch zeer veel naar onze shows komen. Je laten omringen door een zeer goede entourage is een sleutel tot succes. En deze plaat is dus zeker een succesverhaal, met dank aan iedereen rondom de band. Zonder hen kunnen we dit gewoonweg niet.

Jullie zijn heel actief op sociale media; hoe belangrijk is het voor jullie? Waarom nog fysiek platen uitbrengen?
Als je naambekend wil vergaren, is promotie langs sociale media heel belangrijk. en wat fysieke platen betreft, opteerden we voor een vinyl omdat dit toch nog wordt verkocht

Jullie muzikale projecten voorheen waren top, maar nooit een ‘groot succesverhaal’. Waar is het fout gelopen?
Kan LowMad een succes worden door de energie die jullie uitstralen?
Voor ons is dit moeilijk te zeggen of LowMad  al dan niet een succes verhaal zal worden, voor ons persoonlijk  is dit project echter wel  al redelijk succesvol. We zijn er ons uiteraard ook van bewust dat onze muziek niet voor iedereen in de wieg gelegd is, you love it or you hate it, los daarvan het is  voor jongere bands in deze tijden sowieso moeilijker geworden, de omstandigheden zijn niet altijd even goed zoals dat in onze jonge tijd het geval. Er zijn bijvoorbeeld  ook minder plaatsen om te spelen en repeteren en zo.

Grote podia is geen ambitie , maar kan deze plaat een doorbraak zijn naar een ruimer publiek?
Dat we geen grote podia willen doen moet je beetje nuanceren, ik denk dat iedere band dat wil doen. het is gewoonweg niet onze topprioriteit.. En uiteraard willen we een zo ruim mogelijk publiek aanspreken, maar forceren hierin niets en zien wel wat er op ons afkomt. Trouwens Als je vertrekt vanuit een ambitie om veel geld te verdienen , en snel? Dan is het bij voorbaat een verloren zaak. Langzaam groeien en zien wel waar we uitkomen.. is de boodschap

Over de ‘ambities’ en ‘doelen’ hadden we het al bij ons vorig interview. “Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen”, zeiden jullie. Is dit doel intussen bereikt … of zijn er ondertussen nieuwe?
Een festival als Crammerock – als Waaslanders – of eens op een festival als Desertfest kunnen staan. Maar op zich is het doel dus nog steeds hetzelfde, nog veel mooie albums opnemen, en op mooie podia kunnen spelen. En dat nog veel jaren kunnen blijven doen.

Jullie zijn al wat jaren bezig … Wat is jullie grote advies naar jonge talentvolle beginners?
Vooral jezelf blijven, vaak tegen beter weten in. Is het beste advies dat we kunnen geven. Zo houdt je het ook het langste vol. En ook geduld hebben, heel veel geduld hebben en dan komt er wel eens iets op je af… en ook zeer belangrijk, het spelplezier moet altijd overeind blijven, anders heeft het ook geen zin.

Hoe lang hoop je dit vol te houden, want LowMad vergt wel heel veel energie toch?
Fysiek staat er op muziek maken geen eindpunt, kijk naar The Rolling Stones die treden ook nog steeds op. Als je geen plezier meer vind in wat je doet? Dan houdt het ergens op, maar daar zitten we totaal nog niet, integendeel zelfs. Er is natuurlijk een overaanbod aan bands, de vijver zit vol. Het is een kwestie van daarin staande te houden, maar we hebben wel het gevoel toch altijd een soort underdog te zullen zijn.

Waar zien jullie LowMad binnen het overaanbod? Wat maakt jullie uniek?
Ik Denk dat dit vooral persoonlijk is, of degene die het evenement organiseert open genoeg is en misschien ook wel de ballen heeft ons te vragen of te laten optreden, zoals hiervoor gezegd we zijn zo van ‘take it or leave it “THIS IS LOWMAD” We merken bijvoorbeeld  wel dat het moeilijk is om op een echt metal festival op te treden Omdat we soms niet echt Metal genoeg zijn, en aan de andere kant zijn we ook niet echt een 100%  punk of stoner band, dus we snappen dit wel, misschien  zijn we eerder iets te avontuurlijk. Festivals die daarvan houden mogen ons steeds boeken.

Het moeilijk in een hokje onderbrengen maakt het soms niet makkelijk naar promotors toe?
We proberen daar wel rekening mee te houden, vooral tijdens live optredens op festivals kijken we op welk festival we spelen. En passen onze set aan , en kijken wat we kunnen doen om het plaatje te laten kloppen. We proberen dus altijd een verschillende setlist te brengen. We passen ons daar ‘live dus wel een beetje aan. Maar we willen ons gewoonweg niet in één hokje laten duwen, omdat we nu eenmaal barsten van diversiteiten.

Wat zijn de verdere plannen?
Zeker nog lang voort doen, nog enkele vette albums opnemen, en tussen mooie line ups staan is ook altijd wijs, maar dit heb je als band ook niet altijd in eigen handen.

Bedank voor dit fijne gesprek … Tot een volgende concert /festival
Merci Erik!!! We love you!!! Greetz LowMad

BRDCST 2025 – dag 3 - Wat is jazz heden ten dage?
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-06
Erik Vandamme

De derde dag BRDCST stond in het teken van de jazz. Maar er was meer, want binnen het aanbod van de laatste dag BRDCST zaten uiteraard veel stijlen gerelateerd aan jazz. Curator was saxofoon virtuoos Colin Steson, gekend binnen deze scene. Hij bracht veel moois mee. O.m. Keeley Forsyth en Shida Shabadi, twee ontdekkingen die de moeite waard zijn
In de Club werd een feestje gevierd. Het in Chicago residerende International Anthem label vierde zijn elfde verjaardag, en heeft al vele jaren een mooie band met het BRDCST festival. In de Club genoten we van het prachtige, mooie aanbod, o.m. van de klanken wizard Jermiah Chin en de super formatie - om het zo te noemen - SML.

Voor de tweede dag op rij begonnen we BRDCST festival met een bezoek aan de cinema . Cinema Palace bood deze keer een film uit 1928 aan, de Franse stomme horror film ‘The Fall of the House of Usher' . We citeren volgende info: ‘Roderick Usher roept zijn vriend naar zijn afbrokkelende oude herenhuis op het afgelegen platteland. Usher is geobsedeerd door het schilderen van een portret van zijn stervende vrouw Madeline. Wanneer ze overlijdt, laat Usher haar begraven in de familiecrypte, maar het publiek ontdekt al snel dat Madeline niet echt dood was, dat ze levend begraven was in de tombe. Madeline ontwaakt uit haar catalepsie, verlaat haar kist en keert terug naar haar geschokte echtgenoot.’ (bron: Wikipedia)
Het is vooral die snijdende spanning en de confrontatie met de nakende dood die tot de verbeelding spreekt.

Luitspeler Jozef Van Wissem (****) componeerde muziek rond die film en zorgde voor een nog meer griezelige ondertoon. De cinema zaal was ondanks die mooie zonnige zondag heel aardig vol gelopen. Spannend is het allemaal. Het licht griezelige en grauwe uit de film ziet er dankzij Jozef Van Wissem nog meer angstaanjagend uit. Indrukwekkend beeld en muziek!

Colin Stetson had een heel drukke dag voor de boeg, het zou hem op zijn solo optreden een beetje parten spelen. Tijdens het duo optreden met Francesco Donadello klonk hij nog fris en monter. Onder Colin Stetson x Francesco Donadello (****) bood het duo muzikaal een zachte botsing van sax en elektronische beats/drones die alle kanten uitging. Een walm van intimiteit, grooves en oorverdovende elektronica/dronesounds hoorden we. Wat een klankenspectrum en improvisatie, experiment met jazz als thuisbasis.

We besloten eens een kijkje te nemen in de AB Club. Het duo Booker Stardrum & Gregory Uhlmann (***) viel op door experiment en improvisatie op gitaar en percussie. Een talentrijk duo, die het verder op de avond nog bewees onder SML .. Gregory Uhlmann is een klankentovenaar op gitaar, gewoon onaards.
In z’n totaliteit van de twee klonk het als een ellenlange jamsessie, waardoor de aandacht wat verslapte.

Velen verlieten vroegtijdig de Club …al had dit niet zo zeer te maken met de prestatie van het duo, maar in de Flex stond één van de publiekstrekkers op het podium. De Flex zaal zat overvol voor de Zweeds-Iraanse pianiste Shida Shahabi (*****). Ze heeft een nieuw album uit, 'Living Circle'. Haar pianospel was adembenemend alsook een sprankelende cello, keys en drone sounds. Het sprak tot de verbeelding en hier hing magie in de lucht. Een hemels paradijs, met een deugdzame donkere walm. Op het einde van haar set kwam ook saxofonist en curator Collin Stetson de sfeer en de set naar een hoger niveau tillen. We spraken Shida na het concert nog aan, toen we de LP aankochten, en vertelden haar dat we geen woorden vonden van wat we voelden. Wat een bijzondere trip was ons dat.

In de Club stond een grootmeester in drones, klankenweirdo Jeremiah Chiu (*****). Als een wizard combineerde hij intimiteit met indringende drones. We kregen een boeiende, gevarieerde aanpak. Een ambiente reis, die je tot ‘zen’ bracht. Maar eentje die oorverdovend kon zijn.

Een ander tot de verbeelding sprekend project van Colin Stetson is 10¹? (Colin Stetson x Stian Westerhus x Erland Dahlen ) (*****). Dit trio bestaat uit bijzondere muzikanten, die hun instrumenten laten spreken. Drums met toeters en bellen, de gebruikelijke cimbalen en een gitarist die met zijn emotioneel beladen vocals waanzinnig kan klinken. De onaards klinkende sax van Colin was het unieke sluitstuk voor dit rariteiten trio. 10¹? Deed verschillende emoties (van pijn tot innerlijke vreugde) opborrelen en bracht een rits adrenalinestoten toe..

Een ander absoluut hoogtepunt was toch wel Small Medium Large (feat. Jeremiah Chiu, Gregory Uhlmann, Josh Johnson, Booker Stardrum & Anna Butterss) ofwel SML(*****). Wat dit gezelschap op het podium bracht is meer dan grensverleggend. Ze speelden op elkaar in en onderstrepen hun muzikaal talent. De speelse aanpak sierde en werkte in op het publiek, dat ademloos genoot. Een unieke set door hun virtuositeit, zin voor avontuur en eindeloos improviseren, zonder aan spankracht te verliezen. Dit was puur genieten met een grote 'G'!

In het complete duister bood Keeley Forsyth (*****) ons een dramatische confrontatie van verdriet en vertwijfeling. Al weten we niet of dat nu net haar onderliggende bedoeling was. De spots waren half gericht op haar en op de twee muzikanten; in het donker zag je hen bijna niet. Kippenvel kregen we en een traantje wegpinken we door haar bariton stem. Teksten over verlangen, frustratie, angst en verlies confronteren het publiek met hun innerlijke pijn en vertwijfeling. De tristesse en het sprankeltje hoop stonden hier voorop .
 
Omstreeks 22u bood de zichtbaar vermoeiende Colin Stetson (****) nog een trip door het heelal. Er verschenen in allerlei kleuren beelden van sterren en planeten op het scherm. Het is en klinkt buitenaards met twee saxofoons bij zich (remember Morphine!). Wat een fantasieprikkeling. We voelden ons een astronaut in de ruimte. Een magisch einde van deze editie van BRDCST, zonder meer.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2025 – dag 2 - De eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-05
Erik Vandamme

Op de tweede festival dag BRDCST was Backxwash curator, en dat was ook te merken aan de line up. De Zambiaans-Canadese rapper en producer Ashanti Mutinta gevestigd in Montreal, Quebec zoekt graag het donkere, (g)rauwe kantje op van de rap/hip-hop. In haar eigen set was dit duidelijk te merken; ook de artiesten die met haar mee waren, dwaalden in de duisternis. We zochten graag de muzikale contrasten op in al z’n muzikale vormen, het werd een eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.

In 2024 stunt BRDCST nog met het concept film en muziek door een vertoning van de film 'Nosferatu (1922)’ onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar . Dat concept bleek succesvol te zijn, wat de organisatie deed besluiten twee avonden te starten met een film/muziek concert.
Deze keer mocht saxofoon virtuoos Mattias De Craene een door de tijd vergeten film komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting. De film 'The Holy Mountain (1973)’ is een psychedelische, surrealistische film van de Chileens regisseur Alejandro Jodorowsky. Het is de eeuwige zoektocht naar verlichting en onsterfelijkheid, uitgebeeld door spirituele beelden, het is een vereren van goden en afgoden, een reis doorheen het heelal en de confrontatie met andere planeten. De hoofdrolspeler wordt hier als een soort Jezus figuur op de voet gevolgd tijdens die vaak grauwe, barre en op het randje gortige tocht die eindigt op de top van een berg.
De manier hoe Mattias De Craene (*****) de muzikale omlijsting op zich neemt is opmerkelijk, omdat hij zowel de stemmen als de sfeer uitbeeldt in klank; hij gaat hier het confronterende, grauwe kantje niet uit de weg. Hij zorgt ervoor dat deze wellicht vergeten klasse film vanonder het stof wordt gehaald en een nieuwe injectie krijgt. Een zoektocht naar onsterfelijkheid, dat nog steeds brandend actueel is. Soms voeren mensen ervoor soms gruwelijke taferelen uit, om dat doel te bereiken. Zowel het beeld als de muzikale omlijsting spreken tot ieders verbeelding en iedereen kan er zijn eigen gedacht op invullen…

We zetten onze zoektocht verder en komen in de Flex terecht in het pikkedonker. Een lichtje aan het einde van die tunnel werd ons geboden door Morgan Paige (*****) die met zijn onaards klinkende stem, de grauwheid als de warmte van ons bestaan en gedachte uitbeeldt. Het klonk eerst erg intiem en intens voelde haar vocals aan; later als ze plaats neemt aan de piano klinkt het golvend, zachtmoedig oorverdovend, die allerhande emoties doet opborrelen.
Een contrast van zalvende grauwheid; in de donkerte zoeken naar lichtpuntjes is de boodschap. Een bijzondere trip.

Elliot Galvin (****)  neemt een voortrekkersrol aan in de Britse jazz met zijn originele kijk op piano en toetsen. Op het album 'The Ruin' vertelt hij een persoonlijk verhaal, en neemt je mee op zijn levenspad. Het klinkt herkenbaar en bezield. De emoties druipen als het ware van de toetsen. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten die hem muzikaal volgen, en improviserend aanvullen. De speelsheid in de verhalenverteller en in de muziek siert. Wat een brede verbeeldingskracht van intieme confrontaties als van beladenheid door het opentrekken van klank en vocals.

Van een heel ander kaliber was LustSickPuppy (***). Wat een contrast met de vorige artiest … Als een soort crimiclown beweegt de jonge dame zich over het podium; wulps vervaarlijk weet ze haar publiek aan te porren; ze schreeuwt haar keel schor. Op de achtergrond zijn er bonkende beats en de beelden doen denken aan een circus act. LustSickPuppy maakt gebruik van het vuile, ruige, confronterende kantje van wat hip hop/punk/rave te bieden heeft. Een muzikale wervelwind waait over ons heen. Muziek met een hoek af. Soms was hetwel overacting, maar het publiek lustte het. Ze ging haar fans persoonlijk opzoeken, die genoten met volle teugen van de decadente, horrorachtige rappunk.

Na deze trip naar de Hel gingen we biechten in de Rijke Klarenkerk. Daar speelde een voor ons ondertussen geen onbekende band. Kabas (*****) zagen we reeds in de Nova Express, Mechelen.
We schreven ‘Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip. Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje 'zen' door die sound.’
Kabas is al tien jaar bezig en stelde dus hun nieuwste plaat 'Sun Dog' voor. Opvallend aan die plaat is de veelkleurige sound en het balanceren tussen een minimalistische klank en de opbouw naar een climax toe, die de grens van het oorverdovende bereikt.
In de Rijke Klarenkerk zorgde dit voor een sacrale insteek. De klank ging alle kanten uit, de weergalm in de kerk zorgde voor een spanning die te snijden was. Kabas werkte naar een climax toe, alle instrumenten kwamen samen op het einde van de trip; wat een rollercoaster!

We bleven nog even in de kerk, want de volgende act Abel Ghekiere (*****) werd aangeraden als '’een niet te missen fenomeen'. De kerk was ondertussen goed vol. We kregen  zonder meer een magisch concert.
Abel Ghekiere is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze. Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Samen met z’n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip.

De zoektocht naar onsterfelijkheid gaat over vele paden. Een ander pad is er eentje van wulps- en speelsheid, wat doet terugdenken aan onze kindertijd. Althans in de verkleedpartijen en de geschilderde gezichten. Muzikaal vormgegeven door aanstekelijk flutes en opzwepende zangpartijen. Mermaid Chunky (****) weet even de sombere emoties op zij te plaatsen, zonder al te kitsch te klinken. Hun ingenieuze, kleurrijke pop palmt de AB in, een overvolle AB Club zwaait met de handen en doet ons lekker meezingen op de aanstekelijke refreinen. Een sprookjesachtige mooie sound vol van positieve energie.

In de AB Flex ondertussen andere koek met rap fenomeen en publiekstrekker Backxwash (****1/2). We kregen een explosieve confrontatie van de meest gruwelijke demonen. De Zambiaans-Canadese rap artieste brengt een brede sound van rauwe horror rap met elementen subtiele black metal. Een allesvernietigende muzikale wervelstorm volgt in de vocals als in de harde beats met visuele effecten op de achtergrond. Ze haalt daadwerkelijk alles uit de kast, wat een confrontatie met de meest donkere gedachten ... Indrukwekkend slot …

We breien er nog een vervolg aan in de AB Club die weer aardig vol was gelopen met Body Meat (****) We citeren even: ‘Geïnspireerd door de uitgebreide storytelling van games en anime, creëert Chistopher Taylor met Body Meat een multidimensionale wereld vol personages en onstuitbare beweging’. De combinatie van pompende EBM beats, knallende percussie en allerhande experimentjes tekenen een wervelend slot van deze boeiende dag en avond. Het is een soort geordende chaos.

De muzikale confrontaties, het aftasten van de grenzen, het balanceren tussen hemel en hel , het flitste allemaal voorbij in de eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

BRDCST 2025 - dag 1 - Muziek die mensen verbindt
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-04
Erik Vandamme

In tijden waar al te vaak enkel grote festivals en concerten in de schijnwerper staan zou je haast gaan denken dat er geen underground meer bestaat. Sommige festivals bewijzen echter al jaren het tegendeel. Neem nu BRDCST festival, dat doorgaat in de verschillende AB locaties. Elk jaar legt de organisatie de vinger op de pols voor wat leeft in de underground scene, over de landsgrenzen heen.
Naast optredens in de vertrouwde AB gingen er ook dit jaar concerten door in Rijke Klarenkerk maar ook in de Beursschouwburg waren er opties voor de nachtraven onder ons. De eerste festival dag stond in het teken van Anna Von Hausswolf, die niet alleen curator was, maar ook dé publiekstrekker bleek te zijn. Ze bracht een erg emotioneel beladen set. Als artieste en als curator, weet ze muzikaal de mensen met elkaar te verbinden, de rode draad van de avond; wat in tijden van conflict, oorlog en handelsoorlogen hoop geeft voor de toekomst.

Starten deden we in AB Flex met het fenomeen Filip Leyman (****). De Zweedse componist, muzikant en producer werkt aan zowat alle platen van Anna Von Hausswolf mee. Deze veelzijdige wizard staat helemaal alleen achter een mengpaneel knopjes te draaien. Het klonk intiem , dreigend en warm tegen duistere gedachten. De klank en beats waren zalvend als scherp. De algemene ambient sound bracht eerder een gemoedsrust en niet zozeer een pijnlijk beleven. Geen wonder dat de veelzijdige artieste aAnna Von Hausswolff hem zo aanprijst!

Over naar de Rijke Klarenkerk voor een artiest die geen onbekende is voor ons. Lukas De Clerck (****). We leerden de man kennen in 2023 toen hij op BRDCST festival te zien was met het project Bloedneus & de Snuitkever. Lukas verdiepte zich in het hanteren van het instrument aulos, een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. De aulos bestaat uit twee van dubbelriet voorziene speelpijpen. De aulos wordt gespeeld met 'circulaire ademhaling': men blaast met bolle wangen en heeft zodoende wat reservelucht, ademt in door de neus en blijft met de wangen blazen. Een verdovend, bedwelmend effect van dit bijzonder instrument, de Aulo is het resultaat en hoe Lukas De Clerck het bespeelt is gewoonweg onaards te noemen. Het effect klinkt misschien wat monotoon, maar de intensiteit verveelt nooit.
In de kerk voelde dit optreden van Lukas De Clerck zelfs aan als een sacraal beleven; het maakt je ‘zen’, je zweeft naar hogere sferen, op een plaats waar het steeds fijn vertoeven is.

We verlieten de kerk echter vroegtijdig. Want het Senegalees duo Lansana Sane x Malick Diebate (****1/2) werd door Anna Von Hausswolff zelf als 'niet te missen' aangeraden. Het duo brengt, door Afrikaanse traditionele instrumenten, ons naar de diepste Afrikaanse oerwouden. Als een Senegalees ritueel voelt het aan. De combinatie tussen West-Afrikaanse harp en Senegalese percussie zorgen voor en ware cultuurschok. Enthousiaste reacties volgden door de bezwerende grooves. Iedereen was onder de indruk.

JFUJI||||||||||TA (****1/2) is ons evenzeer niet onbekend. We zagen hem op het BRDCST festival 2023 optreden. De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita maakte toen gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. JFUJI|||||||||||TA bewandelt  een mystiek pad, in een Oosters tintje. Nu stond de man in een overvolle Club. Deze keer maakte hij gebruik van een orgelpijp, een microfoon en een airbrush. Binnen het intieme kader klinkt de spannende klank intens aan. De man zoekt de grens van het oorverdovende op en weet je onder hypnose te brengen naar een fantasierijke wereld.
Het was donker in de club, enkel het lichtgevende orgel scheen op het gezicht van Yosuke. Een speciaal optreden, een speciale broeierige, dreigende klank, geen muzikaal voer voor tere zieltjes …

We verlieten vroegtijdig de club, want in Flex trad de vader van Anna Von Hausswolf aan. CM Von Hausswolff (*****) toonde aan dat de appel niet ver van de boom valt. Een mooi beeld van de zon die ondergaat in de zee, wordt gecombineerd met verdovende, bedwelmende klanken; ze worden vervormd tot oorverdovende dronesounds. Het is filmisch tot de verbeelding sprekende muziek, met de mooie beelden op het scherm. Wat een intensiteit. We waanden ons soms op de mooiste plekken op aarde, maar er waren ahw ook donderslagen te horen. Het balanceren tussen deze uitersten intrigeerden. Het is een klankentovenaar die de unieke kunst van klanken kan vervormen. Een bijzonder componist en muzikant.

Na die oorverdovende sounds , tijd voor wat muzikale rust … Dat bood de Ierse experimentele orgelspeelster Áine O'Dwyer (****) ons in Rijke Klarenkerk aan.
We citeren uit de biografie op de website van BRDCST: 'Haar muziek is geïnspireerd door haar studie van de individuele eigenschappen van pijporgels en het gegeven dat elk orgel nauwkeurig is afgestemd op het gebouw waarin het is gehuisvest, waardoor het een intieme band heeft met de omringende architectuur.
In de Rijke Klarenkerk maakte ze gebruik van het kerkorgel, om er klanken uit te toveren die de Hemelpoorten deden open zwaaien. Een vredig gevoel van welbehagen overviel ons prompt. De spots vanuit alle hoeken in de kerk, brachten een aangenaam rustig gevoel; ahw kwamen engelen uit de hemel in je nabijheid. Het bracht ons naar de essentie van het leven.

Helaas dienden we de kerk vroegtijdig te verlaten, want het was tijd voor de hoofd act van deze eerste festival dag, de afluistende act van deze eerste boeiende avond. Anna Von Hausswolff (*****).
‘Haar muziek bevindt zich op het spannende kruispunt van art pop, drone en postmetal, waarbij de klankkleur van haar (pijp)orgel vaak een prominente rol inneemt. We hoorden hier een boeiende , brede, diverse muzikale aanpak. Ze was omringd van twee drummers, een saxofoon, een rits aan gitaar- en orgelklanken, die naar alle hoeken van de zaal uitgingen. Op het einde van de set ondersteunde de Senegalese percussionist Lansana Sane  die klankkleur. Muzikaal viel er heel wat te beleven. Wat een magie en prikkeling. Daarnaast zijn de unieke vocals van Anna Von Hausswolff iets bijzonders. Haar veelzijdige stem ligt ergens tussen Nico, Diamanda Galás en Kate Bush in. Haar inspiratie haalt ze uit allerhande muziekstijlen. Avontuur en experiment zijn dus belangrijk in haar klankenwereld.
Anna Von Hausswolff tast voortdurend grenzen af. Haar optreden stond dus hoedanook op zijn plaats op BRDCST.

Het plan was om af te sluiten in Club met Dame Area. Dit Catalaans-Italiaanse duo wordt omschreven als een van de meest intense elektronische acts van het moment. Helaas was er geen doorkomen aan … Maar met een goed gevoel vanbinnen, konden we al die onvergetelijke momenten op deze boeiende eerste BRDCST festival dag herbeleven huiswaarts toe.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)

Jef Neve & Teus Nobel – Hoe klassiek en jazz elkaar ontmoeten en vinden
Jef Neve & Teus Nobel

Binnen het aanbod van jazz muzikanten zijn de Nederlandse trompettist Teus Nobel en Belgische top pianist Jef Neve geen onbekenden. De twee hebben hun stempel gedrukt op de jazz scene, maar krijgen evenzeer erkenning buiten de scene. Ze werken al vele jaren samen. Tijdens Neves 'Spiritual Control'-tournee groeide hun muzikale interactie uit tot een vanzelfsprekendheid. Wanneer de rest van de band het podium verliet en enkel piano en trompet overbleven, ontstond een vrijheid die ze sindsdien zijn blijven opzoeken. Dat resulteerde dus in het live album 'Esho Funi', dat eens gebracht op een podium nog zoveel krachtiger klinkt.
Ook in een uitverkochte De Roma, onderstreepten ze hun virtuositeit, speelsheid en inventiviteit; Een meer dan geslaagd optreden dus van Jef Neve & Teus Nobel (****1/2).

Er heerst inderdaad een sterke verbondenheid tussen beiden. Ze gaan heel respectvol om met elkaar, maar steken ook graag onder elkaar de loef af.
Beiden worden in de schijnwerpers geplaatst, de piano en de trompet. Muzikaal imponerend als beide instrumenten samenkomen. Een speelse magie hoe klassiek en jazz elkaar ontmoeten en vinden . “Bluesette” was er zo eentje, eentje eigenlijk van mondharmonica virtuoos Toots Thielemans. Een klassieker in het genre, die een mooie, warme versie kent van de twee virtuozen
We worden op los spontane wijze doorheen het optreden geloodst , met allerhande grapjes, kwinkslagen en maatschappijkritische elementen; o.m. de 'problemen bij overheidsbedrijven' vóór dat  “Waiting for a Train” wordt ingezet, of van de compositie “Esho Funi” van Teus, rond het Japanse thema van de eenheid tussen jezelf en je omgeving. 
Die eenheid is er op vele vlakken … Op vlak van emoties, zitten veel diversiteit verborgen in de set. Soms komt een weemoedig kantje naar boven als op het zachtmoedige “Floating”. Ook “Little Sunflower” is een zalvende botsing van pianotunes en trompet geschal. Wat een emotionaliteit en gevoeligheid schuilt hier. De plaat 'Esho Funi' staat centraal. Grenzen worden afgetast en ze improviseren maar al te graag. Heerlijk genietbaar, mede door hun uitstraling en charisma. Het publiek verveelde zich geen seconde. De stemming slaat voortdurend om, van rust en intimiteit, naar een feestelijke stemming. In de bis werden we muzikaal letterlijk hartverwarmend omarmd.

Hun virtuositeit, speelsheid en improvisatie waren tekenend voor hoe klassiek en jazz elkaar ontmoetten en vonden. Een geslaagde avond

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (van hun optreden in de Casino, Sint-Niklaas op 30 maart 2025 )   
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7352-jef-neve-teus-nobel-30-03-2025?Itemid=0

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Guido Belcanto - De Vlaamse Troubadour die met een lach en een traan iedereen verbindt Guido Belcanto
 

Meer dan veertig jaar is Guido Belcanto (*****) een begrip binnen de Nederlandstalige muziek. Hij ontpopte zich, zowel op plaat als live, tot een ware verhalenverteller, pur sang.  Hij kreeg niet steeds de erkenning, maar toch,  een ruim publiek is hem steeds trouw gebleven, waardoor hij na al die jaren zalen en clubs moeiteloos uitverkoopt.
In De Roma speelde hij zelfs twee avonden voor een uitverkochte zaal; hij gaat de Nederlandstalige grootheden binnen de scene achterna. Met 'Tedere Baldadigheden' bracht hij songs vol kwinkslagen, met een dosis humor en bittere ernst, verpakt in zelfrelativering. Live ontpopt Guido Belcanto zich tot een Vlaamse troubadour die met een lach en een traan iedereen verbindt. Lees gerust al eens het verslag van december vorig jaar  https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97113-guido-belcanto-tedere-baldadigheden-op-z-n-best .
Ook in De Roma, het eind van deze club tour, was het niet anders!

De recente plaat stond voorop. Meeslepende songs als “De vrouwen die ik nooit heb gekend” of het grappige “Broekjes aan de Lijn” en “IJsjes met Chocola” klinken herkenbaar voor iedereen. De accordeon biedt kleur. Ze staan naast z’n gekend materiaal. Het brengt ons bij het sterke kantje van deze charismatische verteller, die Belcanto wel is. Hij laat zich verdomd goed omringen door  zijn band, 'Het Broederschap', die hij veelvuldig bedankt en terecht in de schijnwerpers plaatst. Het is één familie, en één van zijn zonen maakt letterlijk deel uit van de band. ''Elke zanger krijgt het orkest dat hij verdient'', merkt hij op. Een lach en een traan is dus nooit veraf bij Guido Belcanto.
“Meneer de Generaal”, doet beetje denken aan de protestsong “Meneer De President” van Boudewijn De Groot, hoewel het tekstueel als muzikaal een andere kant uitgaat. Met songs als “Vaginale Vakantie” en “Sex op vreemde plaatsen” laat Guido zich van zijn meest ondeugende kantje zien. Guido Belcanto bracht ook een vertaling van Eels’ "The look you give that guy', hij stak zijn lof voor Eels niet onder stoelen of banken en beweerde drie weken bezig te zijn geweest om dit in een eigen (muzikaal) kleedje te stoppen. Het resulteerde in het prachtige “De Blik die je die gast geeft”, weer zo’n song die bol staat van zwarte humor, kenmerkend aan een topper als Guido Belcanto.
Ook met Little Kim brengt hij enkele knappe songs, zoals het prachtige “Toverdrank”, ooit gebracht met An Pierlé. Little Kim treedt op sublieme wijze in haar voetsporen. Vaak worden deze pakkende songs gedragen door een groovy klinkende trompet. De trompet zorgt op “Rome bij nacht” voor een ware apotheose; het werd even stil …
Het optreden kabbelde rustig verder, nergens verveelden we ons. Het sterke materiaal intrigeerde, zowel de recente als de oudere nummers. De charismatische Guido Belcanto palmt moeiteloos zijn publiek in. Hij spreekt iedereen aan in z’n bindteksten en de songs ,die je persoonlijk weten te raken.
In de bisnummers bedankt hij de hele entourage, band en uiteraard zijn publiek; in het bijzonder één iemand … waarop “Ik wil mezelf bedanken” wordt ingezet, bol van zelfrelativering. Little Kim komt er nog eens bij op "Ik vind je mooi zoals je bent”; ze heeft een bijzondere stem en uitstraling; beiden zijn een grote meerwaarde.
Op het einde stond iedereen recht; een wervelende finale kregen we, een waar folklorefeest. Ultieme kleppers als “Plastic rozen verwelken niet” ontbrak niet. Prachtig om af te sluiten!  

Guido Belcanto wist als prille zeventiger, twee uur lang zijn publiek te boeien, hij is zondermeer een klasse verteller pur sang van het Levenslied.

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Donder + Kabas - De oerkracht van de stilte
Donder + Kabas
Nova Express
Mechelen
2025-03-28
Erik Vandamme

In Kunstencentrum NONA, Mechelen gaan sinds september 2024 concerten door in de Gouden Zaal, onder de naam 'Nova Express'. De zaal kan worden omgetoverd tot een gezellige, intieme jazz club; met zitplaatsen aan tafeltjes, die doen terugdenken aan de oeroude jazz traditie. Niet dat de programmatie oubollig is, zeerzeker niet, er wordt voortdurend bekeken wat jazz deze dagen te bieden heeft.
We kregen vanavond een heuse double bill met Donder en Kabas. Twee bands die kleurrijk in het genre klinken en graag de jazz grens durven af te tasten en te verleggen. Op intieme wijze word je meegevoerd naar een muzikale droomwereld. ‘De oerkracht van de stilte’ was de rode draad van de double bill!

Neem nu Donder (****) die we, via streaming, zagen optreden in 2021 naar aanleiding van hun album 'Het verdriet' in de Flagey, Brussel. We schreven toen: ''Donder is in die dertig minuten erin geslaagd een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Klankentovenaars die, op plaat als live, een ritueel van stilte als overdonderd geluid spelen .''
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/80831-donder-het-oorverdovende-geluid-van-de-stilte  
Met hun nieuwste album 'De Wonderen', een plaat van onvoorspelbare contrasten, bedwelmt het trio ons opnieuw. De zachtmoedige percussie, het intens getokkel op de piano en de dubbele bas voelen aan als een warm deken. Harrison Steingueldoir, Stan Callewaert en Casper Van De Velde zijn talenten zondermeer.
De oerkracht van de stilte, werd door Donder op ingenieuze wijze gebracht. Het publiek durfde tijdens de set amper te applaudisseren, zo intens gingen ze mee in de trip. Het daverende applaus op het einde van de set, bewees echter dat Donder met brio in zijn opzet was geslaagd. De intieme en intense aanpak sierde. We waanden ons even in een droomwereld.

Kabas (****) viert dit jaar hun tienjarig bestaan, met een nieuwe plaat 'Sun Dog'. We hadden recent nog een fijne babbel met bezieler Nils Vermeulen, een man die net als de leden van vele markten thuis is.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97785-kabas-sun-dog-gaat-over-een-langgerekt-verhaal-je-mag-je-erin-verliezen-maar-al-te-graag-nemen-we-iedereen-mee .
De band startte hun set gehuld in het donker, zacht tokkelend op hun instrumenten; het zorgde voor een adembenemende spanningsboog. Ze dreven het tempo stapsgewijs op en het pad van de duisternis ebt weg. Meer en meer komen ze inde spotlight, zonder echter het intieme en het verstillende uit het oog te verliezen.
Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip.
Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje ‘zen’ door die sound.

Een boeiende avond kregen we van talentvolle artiesten. Schitterend!

Pics homepag: Kabas

Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen

LowMad – Wat een spelplezier van deze gasten

De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez  , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte. We keken er naar uit.

Jonge wolven Atmancer (****) opende. Het zaaltje was al goed gevuld voor deze support. Enthousiasme was er meteen, want het gaspedaal werd meteen ingedrukt en niet meer los gelaten tot het bitter einde. Wat een riffs , wat een mokerslagen steeds van deze Atmancer. De band heeft, volgens we lazen op hun Facebook, een tijdje stil gelegen maar is dit jaar klaar om hun energieke sludge en doom sound te doen ontploffen. Wat een overtuigende warming-up!

Ook LowMad heeft er duidelijk zin in. De charismatische frontman Tom trekt meteen de aandacht op overtuigende songs “Jackie” en “Seems Better than nothing”.  De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, de gitaarriffs sieren en ze hebben een beest van een drummer. Wat een spelplezier van deze gasten. De kwinkslagen, de improvisaties in stijlen zijn een mooi toegevoegde waarde.
Op plaat slaagde Jonas erin om het 'live gevoel' perfect weer te geven. Wat een levendigheid  en dynamiek. Het publiek reageert enthousiast. LowMad speelt duivels, “Fake Identity” en “KNAL” zijn echte knallers, die ons murw slaan.
En het kon ook breder klinken, “Kaleiscope Dreams” heeft een psychedelica ondertoon. Het onderstreept hun divers karakter, een weerbarstige mengelmoes van sludge/stoner/punk/psychedelica. Het klinkt energiek , gedreven, gezellig in de kleine club. Maar LowMad kan meer, de festivals lonken , we denken dan aan Dunk!festival, Alcatraz en Sjock festival. Oudje “Disobedient Slavery” bracht al deze elementen samen en was een overtuigende afsluiter.
Sympathieke toppers, bijzonder bandje dus deze LowMad, zonder meer!

Organisatie: Maboel - LowMad - Klosjar Kollektiv

Rosa Brunello - Zweven over een 'groovy' wolk van puur jolijt

De Italiaanse bas/dubbel bas virtuoze Rosa Brunello (****) heeft al enkele knappe albums uit, waarvan er drie zijn opgenomen voor CAMJazz; er zijn talloze samenwerkingen zoals in het Crossings kwartet van saxofonist Enzo Favata. Ze is een graag geziene gaste binnen de jazz scene.

Haar nieuwste pareltje 'Senseless Acts Of Love’ is terug een bijou van een plaat, ze blijft maar bezig en durft buiten de comfortzone van de jazz te gaan. In de Ha Concerts hield ze haar publiek een uur lang bij de leest. Hier zweefden we even over een groovy wolk van puur jolijt!
Ze was ondersteund door muzikanten als de trompet/flügelhorn speelster Yazz Ahmed , gitarist Enrico Terragnoli en drummer Marco Frattini. Rosa Brunello weet met hen de muzikale grens van jazz te vervagen. We krijgen een gevarieerd, breed, warm optreden. Als jazz liefhebber ‘pur sang’ word je verwend en krijg je een rits adrenalinestoten. Ze wisselt de elektrische bas gitaar af met een dubbele bas. Muzikaal balanceert het combo tussen intimiteit en alle registers opentrekken. De dansspieren worden aangesproken.
Het publiek geniet van hun virtuositeit, veelzijdigheid, klapt in de handen. Het warme onthaal doet deugd.
De muzikanten zijn top , met op kop het integrerend trompet/Flügemjpr geschal. Yazz brengt een soepel, zacht timbre aan; invloeden uit de Arabische muziek vinden we terug. Het brengt een aparte connectie met de jazz. Verder hadden we een subliem spelende gitarist Enrico , die een eerder begeleidende maar daarom niet minder belangrijke rol opnam. De meesterlijk drummende Marco tast z’n drums af ; soms streelde hij de cymbalen maar hij kon ook best heftig uithalen.
En natuurlijk … Rosa Brunello, een uitzonderlijk basgitariste, die haar basgitaar moeiteloos afwisselt met die dubbele bas. De soli sieren. Magistraal hoe het combo bezig was … Wat een prikkeling , de warme klankentapijtjes deden ons zweven en grooven.

Na het optreden was er nog jam sessie gepland in de foyer van de Ha Concerts. Maar Rosa bleef maar voortdoen, en voegde er nog twee bijzonder aanstekelijke bisnummers aan toe. Wat was ons dat allemaal, hier zweefden we over een 'groovy' wolk van puur jolijt! Mooi.

Pics homepag @Geert Vandepoele

Organisatie: Ha Concerts, Gent

The Rising Moon - Dromen zijn geen bedrog

Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, tekende voor een bijzondere beleving.
Lees gerust .
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen.
We keken uit wat voor een verschil het maakte om twee optredens van hen mee te maken …

Het duo Fred Frith & Susana Santos Silva (****) toonden hun uitzonderlijk talent op gitaar en trompet. Op de twee instrumenten tasten ze de mogelijkheden en de grenzen af. Opvallend: de vingervlugheid en hun zin voor improvisatie; de gitaarriffs en het trompet geschal onderstreepten een mooie muzikale wereld. Wat een samenspel. Een apart, uniek concertje!

The Rising Moon (*****)  was opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. De songkeuze was dezelfde als in de Casino. De twee songs uit 'The Rising Moon' werden uitgediept, en in een mooi emotioneel meditatief concept gestopt. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
Het combo tekende reeds voor een bedwelmende, hypnotiserende set, die de drukte van het bestaan even opzij plaatste; nu kregen we een uur lang het beeld van een droomlandschap en welzijnsgevoel. De ontwapende aanpak werkt in op ons gemoed. Niet te hard, maar ook niet te intimistisch. Het balanceert tussen stilte en oorverdovend klinken. Een gevoel van ‘zen’ borrelt op.
Dromen zijn geen bedrog als je wijze van het concert zag (liggend, zittend), de opstellin als de intens mooie wijze van de muzikale verteltrant. De jachtigheid van het leven smol. Hier hing een bijzondere magie in de lucht

Pics homepag @Geert Vandepoele (van de support act)

Organisatie: Jazzlab + Ha Concerts, Gent