Headbanger’s Balls Fest 2023 - Een affiche die verwachtingen schept en een festival dat elke belofte invult
Headbanger’s Balls Fest 2023
De Leest
Izegem
2023-05-06
Filip Van der Linden

Het Vlaamse metalfestivalseizoen wordt traditioneel geopend door Headbanger’s Balls in Izegem. Er zijn nog een paar kleinere organisaties die in ongeveer dezelfde periode iets organiseren, zoals het herboren Gullgems Metal Fest, maar Izegem kan toch beschouwd worden als het sein om opnieuw in groten getale naar metal te gaan luisteren.

Of deze editie zonder (volgens sommigen) ‘zuivere’ metalbands nog wel het etiket metalfestival opgekleefd krijgt, daarover was niet iedereen het eens. Maar in de festivalnaam zit geen ‘metal’, wel ‘headbangen’ en die belofte werd zeker waargemaakt. En als een festival uitverkocht is en als na afloop iedereen tevreden naar huis gaat, dan hebben alle criticasters gewoon ongelijk.
Voor deze tiende editie werd opnieuw heel breed en divers geprogrammeerd, waarbij het duidelijk is dat de organisatie goed de vinger aan de pols houdt van welke bands ‘hot’ of ‘not’ zijn. Misschien had er ook nog een band van de nieuwe Belgische thrash-golf bijgekund en Gnome werd op het festival vaak genoemd als band die daar niet zou misstaan. Wat niet was, kan nog komen.

Openingsact Arson stond collectief met pak, ondervest en das op het podium, iets wat we al eerder zagen bij Triggerfinger, The Godfathers en The Hives. Maar dit Gentse vijftal neemt die aanpak naar een hoger level door ook nog eens het podium heel huiselijk aan te kleden, met ouderwetse lampenkappen, een vloertapijt als backdrop en een houten toog met ober. En die over serveert niet enkel drankjes aan de band, maar ook aan iedereen die op dat vroege uur al voor het podium staat.
Arson mixt hardrock, rock ’n roll, punk, southern rock en hardcore en valt inzake energie te vergelijken met Kvelertak en The Hives.
De band werd opgericht met leden van verschillende Gentse metal- en screamobands. De set in Izegem bestond voor de helft uit tracks van het nieuwe album ‘All In, All Sin’, aangevuld met enkele tracks van de EP ‘Let’s Start A Fire’. Muzikaal en visueel klopt het plaatje: stoere poses, veel contact zoeken met het publiek, loeiende gitaren en bakken, bakken energie.

Vanuit Brussel kwam My Diligence de blijde boodschap verkondigen met zijn moderne doom, met psychedelische toetsen. My Diligence mag later dit jaar nog aantreden op Alcatraz, wat erop wijst dat de organisatoren van Headbanger’s Balls dat goed ingeschat hebben. Zo moeilijk is dat overigens niet als je weet dat die van het superpopulaire Gojira fan zijn van deze drie Brusselaars. Deze band bracht al één EP en drie albums uit met vorig jaar nog het fantastische ‘The Matter, Form And Power’. Dat werd bijna integraal en in de album-volgorde gebracht. Enkel werd op het einde nog “Resentful” van het vorige album (‘Sun Rose’) toegevoegd. De interactie met het publiek bleef beperkt tot een beleefd ‘dankuwel’ na elk enthousiast applaus.

Voor Bear waren we gewaarschuwd. Stilaan begint het buitenland overstag te gaan voor deze Belgische band. Bear-gitarist James Falck kijkt vast met goede herinneringen terug naar de Headbanger’s Balls-editie van 2021 toen hij in Izegem zowat zijn live-debuut maakte met Cobra The Impaler. Voor die band was dat het vuur aan de lont naar een Europese doorbraak. Of dat ook voor Bear lukt, valt nog te bezien.
Muzikaal is Bear moeilijk voor één gat te vangen, maar de invloeden van genres met ‘core’ in de naam zijn sterker aanwezig dan genres met ‘metal’. Bear is explosief en energiek, hyperkinetisch zelfs. De bandleden rennen op het podium alsof ze dringend aan de Rilatine moeten en ze springen overal op en af. James gaat zelfs een stukje gitaar spelen middenin de zaal, maar het publiek duikt eerder weg dan dat ze hem aanvuren. Op het einde van de set slaan de gitarist en bassist met hun eigen instrument het drumstel aan diggelen. Vernielzucht op het podium bestaat al bijna net zo lang als de rock ’n  roll zelve. Daar kijken we niet meer van op. Het is vooral jammer dat net dat hetgene is waar na de set aan de toog van De Leest over gepraat werd, en niet over al die voorzetten die door het publiek niet binnengekopt werden.

Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger’s Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond. De set in Izegem bestond hoofdzakelijk uit tracks van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’, aangevuld met enkele oudere tracks en met publiekslieveling “The Fall Of Consciousness” opgespaard voor de finale. Mooi dat een Belgische band dit voor elkaar krijgt. Niemand zal er rouwig om zijn als Psychonaut naar één van de volgende edities van Headbanger’s Balls komt. Na Dyscordia en Thurisaz in de begindagen kan Izegem zo misschien opnieuw aanknopen met de traditie van een ‘huisband’

Na het Belgische luik werd de internationale schotel opgediend. De Zweedse stonerrockband Lowrider is een cultband die maar sporadisch optredens doet. In 2000 brachten deze Zweden hun fel bejubelde debuutalbum ‘Ode To Io’ uit, om bijna meteen daarna de stekker er uit te trekken. Meer dan tien jaar bleef het volledig stil rond de band, waarna een voorzichtige comeback ingezet werd met sporadische concerten. In 2017 stonden ze op Desertfest in Antwerpen. In 2019 verscheen eindelijk het tweede album, ‘Refractions’. Na de coronapauze stond Lowrider in 2022 met een straffe show op Hellfest. Pelle Andersson vulde in Izegem de band aan met zijn Hammond.
Er stond bij Lowrider minder volk voor het podium dan bij Psychonaut, maar op de eerste rijen werd wel net zo enthousiast gereageerd aan het begin en einde van elke track. Heel wat Belgische en een handvol buitenlandse fans waren speciaal voor deze band naar Izegem afgezakt en zij werden beloond met een heel strakke en loepzuiver gespeelde set. In het begin van de set moest er nog wat gemorreld worden aan de mix, maar tegen dat “Into The Wild” ingezet werd, was alles loepzuiver. “Texas” hielden de Zweden eigenlijk achter de hand als mogelijke toegift, maar omdat een tiental mensen in het publiek erom schreeuwde, kreeg die track al in de reguliere set een plek.

De Griekse melodic/gothic blackmetalband Rotting Christ stond in 2018 als headliner op Headbanger’s Balls en dit jaar kwam frontman Sakis Tolis met zijn soloproject. Heel wat Rotting Christ-fans dus op de eerste rijen voor het podium en die werden in de bindteksten uitgebreid bedankt voor hun loyauteit. In de coronaperiode dacht Tolis na over zijn eerderedepressie en op zijn solo-album ‘Among The Fires Of Hell’ leverde dat zowel donkere als hoopgevende gedachten op. Op dat album recycleert hij ook wat riffs en lyrics van Rotting Christ, maar als geheel klinkt dat album veel toegankelijker en melodieuzer dan het werk van Rotting Christ. Op het album speelde Sakis Tolis bijna alles zelf in (gitaar, bas en keyboards). Fotis Benardo van o.m. Septicflesh en Firewind deed de drums en de mix. Voor de liveband van Sakis Tolis heeft Benardo nog twee van zijn bandmaatjes uit SixForNine meegebracht en ondanks dat dit nog maar hun tweede optreden samen was, stond de band goed gedrild op het podium van De Leest. Het Sakis Tolis-album werd integraal gebracht, aangevuld met een cover van Daemonia Nymphe en twee tracks van Rotting Christ. Zowel op het album als live voel je dat dit een soloproject is en niet een band waarin elk lid zijn inbreng heeft. Op 13 mei staat Rotting Christ op het podium van het Durbuy Rock Fest en ik vermoed dat de fans daar nog meer plezier aan zullen beleven. Maar wie weet groeit dit soloproject uit tot een vaste waarde en dan zijn er toch enkele honderden mensen die toch maar mooi kunnen zeggen dat ze het tweede concert ooit van Sakis Tolis hebben bijgewoond.

Headliner King Buffalo was de tweede stonerrockband op de affiche. Voor sommigen een verrassende naam als headliner voor Headbanger’s Balls, maar wel een mooie afsluiter. Izegem vormde voor het Amerikaanse trio de aanloop naar een tournee die deze band ook brengt naar de Desertfesten van Berlijn, Londen en Antwerpen en naar zomerfestivals als Copenhell, Hellfest en Ripplefest. We mogen hopen dat hun geluidsman op die tournee alerter is dan in Izegem, want het leek alsof hij de enige was in De Leest die niet doorhad dat het geluid van de drums niet goed afgesteld stond. Maar zelfs dat went en voor de meeste fans was dat maar een kleine ergernis. De focus ligt bij King Buffalo toch nog iets meer op gitaar en bas.
Hun set in Izegem was een mash-up van hun covid-album-trilogie ‘Acheron’, ‘The Burden Of Restlessness’ en ‘Regenerator’, met nog één oudere track als extraatje (“Centurion” van de EP ‘Repeater’).

Headbanger’s Balls Fest maakte zijn reputatie opnieuw helemaal waar: een affiche die uitdaagt en verwachtingen schept en die elke belofte waarmaakt.

Organisatie: Headbanger’s Balls Fest

G.U.S.T. heeft een nieuwe single en het is een banger! “Run ‘Till I Die” loopt over van testosteron, jeugdige branie en energie op een net iets te hoog wattage.
Denk aan een mix van Electric Six, The Hives, Cowboys & Aliens en Monster Magnet. Aan de lyrics en het vocale geluid kan misschien nog wat langer gesleuteld worden, maar op zich zijn dit geen belemmeringen voor de catchyness van deze single.
G.U.S.T. zet zich met deze single netjes in de slipstream van andere jonge, rockende beloftes als Ramkot, Black Leather Jacket, Lector. en the Heavy Heavy.  

Het Nederlandse punkduo The Mono Kids heeft na een eerste EP met drie nummers van enkele maanden geleden alweer een nieuwe track uit.
Dit hitsige nummer klinkt opnieuw ‘lower than fi’: rammelende punkrock met een pittig tempo en een paar kleine weerhaakjes. Inzake dynamiek en lyrics doet dit mij wat denken aan “Alec Eiffel” van de Pixies, maar dan zonder de vette productie die zo kenmerkend was voor de Pixies en zonder de bas van Kim Deal.

Een puike single. The Mono Kids are on a roll!

https://themonokids.bandcamp.com/track/happy-ending

Cleopatra Records verzamelde 11 van zijn bands om elk een cover op te nemen van the Cure. Een beetje zoals Alfa Matrix dat binnenkort zijn tweede tribute-album uitbrengt voor dezelfde Britse band. Er zijn natuurlijk verschillen. Bij Alfa Matrix komen ook minder bekende Cure-songs aan bod, terwijl Cleopatra kiest voor de bekendste singles.

Wat opvalt bij Cleopatra Records is dat ze niet voor de bekendste bands van het label gegaan zijn, enkel The KVB en Pink Turns Blue deden meteen een belletje rinkelen, maar wel voor bands die nog een duwtje in de rug kunnen gebruiken op hun weg naar succes. Die bands hebben er ook best wat tijd en moeite in gestoken. Ze gaan aan de haal met ritme en melodie, maar het blijft wel telkens herkenbaar.

Als we het kaf van het koren moeten scheiden, dan zetten we Velvet Condom (“Just Like Heaven”), Buzz Kull (“Fascination Street”), The KVB (“Lullaby”), Demob Happy (“Pictures Of You”) en Minuit Machine (“Lovesong”) bij het koren en Soviet Soviet (“In Between Days”) , Pink Turns Blue (“Boys Don’t Cry”) en This Cold Night (“Close To Me”) bij het kaf. Op wat Crying Vessel doet met “Friday I’m In Love zouden gevangenisstraffen moeten staan. De rest zweeft er wat tussenin.

Leuk tribute-album. Een paar goeie nieuwe interpretaties. Maar we onthouden hier vooral: nobody plays the Cure like The Cure.

Just Like Heaven - A Tribute To The Cure
Various Artists
Cleopatra Records

https://cleopatrarecords.bandcamp.com/album/just-like-heaven-a-tribute-to-the-cure-2

Het Belgische gothrockduo Lovelorn Dolls heeft een leuke cover uitgebracht van “Lullaby” van The Cure.
De song krijgt muzikaal een soort van Marilyn Manson-jasje aangemeten, met minder gitaar en met vrouwelijke vocalen die soms tegelijk lieflijk en dreigend zijn. De basis en de algemene vibe van het origineel blijven overeind, hoewel die van Lovelorn Dolls er toch met de vuile voeten door gaan. Fantastisch dat deze band niet bezwijkt onder het vaak eindeloze respect dat veel andere artiesten hebben voor een band als the Cure, waardoor ze maar weinig durven veranderen aan de songs.
Lovelorn Dolls is één van de vele bands op het Alfa Matrix-label en deze cover van “Lullaby” is één van de 27 tracks van het tribute album ‘A Strange Play 2’ van Alfa Matrix en het nieuwe zusterlabel Spleen+. Lovelorn Dolls deed in 2014 overigens ook al mee op ‘A STrange Play 1’ van deze tribute-reeks. Op deel 2 staan voorts nog The Cure-covers door onder meer Star Industry, The Ultimate Dreamers, The Breath Of Life, Armageddon Dildos, Implant, Digital Factor en Lights AM. Dat tribute-album komt uit op 23 juni.

Bij de Lullaby-cover door Lovelorn Dolls hoort een leuke video. Die kan je bekijken via https://spleenplus.bandcamp.com/track/lullaby

Predatory Void is het nieuwe project van Lennart Bossu (Amenra, Living Gate, Oathbreaker). Andere bandleden zijn zangeres Lina R. (Cross Bringer), bassist en tweede stem Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader), gitarist Thijs De Cloedt (Cobra The Impaler, Aborted) en drummer Vincent Verstrepen (Carnation). Dat is een interessante lijst van usual suspects, maar het is toch vooral Bossu die de grote lijnen uitzet en de anderen die hier en daar bijkleuren.
‘Seven Keys To The Discomfort Of Being’ is hun debuutalbum dat zomaar bij Century Media Records van Sony Music uitgebracht wordt. Dat Predatory Void zo labelgenoot wordt van Arch Enemy en At The Gates duidt erop dat de ambitie hoger ligt dan die van een interessant zijprojectje. Dat de band zijn live-debuut in het buitenland maakte, wijst eveneens in die richting.
Van de ambitie terug naar de muziek. Zangeres Lina is een aangename ontdekking. Niet enkel stem-technisch haalt ze hier een mooi niveau, ze legt er telkens ook een authentieke emotie in. De anderen halen netjes het hoge niveau dat we van hen verwachten.
Muzikaal is dit album moeilijk te duiden. De band en het label geven geen duidelijke genre-refereties en na drie tracks had ik evenveel genres opgeschreven als opnieuw doorstreept: post, atmosferisch, doom, death, black, sludge, extreme, … Het zit er allemaal wel wat in, maar misschien niet genoeg om het er als genre op te kleven.
Inzake structuur en songopbouw heeft het album een paar luisterbeurten nodig om duidelijk te maken wat bij welke track hoort. Vooral inzake structuur is dit album een moeras waarin je wegzinkt. De nummers hebben weinig coherentie of eigen gezicht, hoewel er met veel overgave en op hoog niveau muziek gespeeld wordt. Ook na een paar luisterbeurten lijkt dit nog steeds een collage van ‘interessante’ riffs en muzikale bewegingen.

Eén van de betere tracks van dit album is “The Well Within”: ongecontroleerd furieus aan de start, dan een louterende sludge-passage en de belofte van een gestage opbouw naar een eruptie, die er ook komt, om daarna opnieuw in een leegte te vallen. Knap gedaan. Nog een mooie is “Funerary Vision”.

Aan ambitie en inzet geen gebrek. Maar het gaat alle kanten op met deze “Seven Keys …”. Misschien waren 2 of 3 keys al genoeg geweest.

Daar is de lente, daar is Dry Martina! De Spaanse popdiva wist ons al meermaals aangenaam te verrassen en dat doet ze opnieuw met haar jongste single “Rayo”.
Het is een swingende rumba met overdadige zonnestralen waarvoor de Spaanse naar eigen zeggen de mosterd haalde bij disco-legendes Baccara en Raffaella Carrà, maar ook bij Mano Negra. Die laatste band krijgt zelfs een citaat uit één van hun songs in de laatste zinnen van deze “Rayo”.
Het is catchy en uitermate dansbaar, het klinkt een beetje retro en het swingt als een tiet. Dry Martina kan ons met deze aanstekelijke “Rayo” nog sneller en nog makkelijker verleiden dan met haar vorige single (een remix van haar versie van “Bailando”).
“Rayo” is het toegangsticket voor een aankomend album en dat is een rollercoaster waarvoor wij gewillig in de rij willen gaan staan.

Je vindt “Rayo” op Spotify.  https://show.co/8qVDXju

“Howl” is een nog nooit eerder uitgebrachte track van de legendarische Belgische reggaeband Skyblasters, met nog eens drie - ook al legendarische - gasten: Alain Tant, Dirk Blanchart en Patrick Riguelle.
“Howl” is een protestsong die werd geschreven door wijlen pdw (Patrick De Witte, drummer van Skyblasters) en Peter Heylbroeck na de bezetting van het Tienanmen-plein in China, waarbij honderden doden vielen. De tekst is een aanklacht tegen elk autoritair bewind en daar zijn er in de wereld helaas nog steeds teveel van. Als aanklacht tegen autoritaire heersers is deze song uiteraard opnieuw brandend actueel, maar het is voorlopig een mysterie waarom deze song niet eerder werd uitgebracht.
Zuiver muzikaal hebben de Skyblasters sterkere songs geschreven dan deze zacht (heup)wiegende, klassieke reggaetune. Het is dan ook de tekst die belangrijker is dan de melodie. De lyrics hebben alles wat we verwachten van een protestsong. Een nog sterker refrein dat de boodschap kernachtig samenvat had deze song van ‘heel degelijk’ kunnen optrekken naar ‘memorabel’.
“Howl” is te goed om stof te blijven vergaren in de kluis van de Skyblasters. En het is dit soort van engagement en betrokkenheid dat we vandaag missen in de recente generatie songschrijvers.

Singer-songwriter Lise Reyners heeft als Lizzy al heel wat singles op de teller staan. Dit voorjaar brengt ze haar EP ‘Every Colour Suits Me’ uit, waarvan “Skinny Dipping” de derde single is. Songtitel en muziek matchen ook, want “Skinny Dipping” opent –muzikaal - heel uitgekleed.
Op deze single combineert Lizzy opnieuw een akoestische feel met analoge synthesizers en haar liefde voor meerstemmigheid. Er zit wat moderne soul in en tegelijk een ouderwetse jazz-feel. De muziek zet haar stem centraal en dat is de beste keuze. Op deze single krijgt Lise’s stem wat meer diepgang en komt ze inzake timbre en in het performen van een ietwat onderkoelde emotie in de buurt van Dani Klein van Vaya Con Dios. Met wat meer lef haalt ze straks misschien ook dat volume.
In het schrijven van authentieke en moderne songs zijn de drie singles van de aanstaande EP een hele stap vooruit in verhouding met haar oudere werk.

bio.site/hernameislizzy

Beach Moonsters is een Franse instrumentale surfrockband. Ze hebben een leuke, zelfverzonnen bio: na het overlijden van surfrocklegende Dick Dale werd diens lichaam aan de zee toevertrouwd. Drie zeemonsters hebben aan dat lichaam gepeuzeld en kregen zo een voorliefde voor reverb en tremolo. Bij elke volle maan komen de drie aan land om met hun muziek nieuwe slachtoffers te zoeken. Vandaar de dubbele ‘o’ in Moonsters.
Wat deze Fransen doen op ‘Walk Like A Moonster’ ligt in het verlengde van wat we kennen van Fifty Foot Combo, Speedball Jr, The Irradiates, Terreur Twist, Hawaii Samurai, SurfMaster en Thee Andrews Surfers en – uiteraard - Dick Dale. Ze brengen hun surfrock heel degelijk. Prima beheersing van de instrumenten. Goeie songs. Maar misschien toch een beetje te weinig eigen gezicht en iets te klassiek en inwisselbaar in dit genre. Als je hierin nog een beetje wil opvallen, mag je je echt wel niet braaf houden aan alle regeltjes van het genre.
“Before The Death Of A Gringo” en “Creature Of The Guanabara” zijn heel goede tracks. “Panic At Omaha Beach” is een snelle, wilde rit. “Sirtasurf Stomp” is een intrigerende track met in het eerste bedrijf een trage, dronken wals over een verlaten strand bij zonsopgang, tussen de lege bierflesjes en  achtergelaten kledingstukken, en in het tweede bedrijf een motor die plots heel hoog in de toeren gaat.

Beach Moonsters zijn een leuke ontdekking in het genre. Niet super-origineel, maar daar zit misschien ook niet iedereen op te wachten.

https://productionsimpossiblerecords.bandcamp.com/album/walk-like-a-moonsters