Town of Saints is een folkpoptrio uit Groningen en komt voor de dag met een reeks spontaan speelse, melodieuze songs ,die ergens hangen tussen Noah & The Whale, The Lumineers  en het oude Arcade Fire. Met z’n drieën (met een Finse violiste btw!) brengen ze een aangenaam, aantrekkelijk rijkelijk geluid . De songs zijn mooi uitgewerkt en moeten niet onderdoen voor hun internationale collega muzikanten .
Town of Saints heeft meteen een boeiende , overtuigende plaat uit!
Info http://www.townofsaints.com 

Straffe Toebak binnen de Vlaamse Hiphopscene … Inderdaad Dyna Dee aka Vincent Defaeye heeft er eentje uit . Zijn songs zijn slepend , gedreven en hebben een gevoelige tekstinhoud, er zijn venijnige woordspelingen en door de beats , geluidjes , scratches  hebben ze een broeierige spanning. “Aan boord” , “Solo slim” en “Rode draad” zijn meteen drie kleppers ! Het zorgt ervoor dat Dyna Dee terecht in de spotlights komt met een boeiende plaat van tien nummers . Mooi!

Info http://www.dynadee.be

… Met dank aan de fans – én die koestert Jan-Pieter Delcour en z’n band The Fortunate Few zeer zeker … Ze hebben een mooi debuut uit , sfeervolle pop, subtiel uitgewerkte emotievolle songs , die kleurrijk kunnnen zijn dor piano , keys en blazers . Het doet ons denken aan enkele ‘godvergeten’ 90s bands als New Radicals en World Party , die evenzeer hun songs sterk verfijnden . Soms ervaren we een reggaeske inslag van onze Skyblasters hier .
Kortom , we hebben hier een jong , gretig, gemotiveerd muzikaal talent die het songschrijven in zich hebben !

Info: http://www.thefortunatefew.net

Havoc, een vijfkoppige metal hardcore punkband uit hartje Limburg , is aan zijn derde album toe. ‘When the shit hits the fan’ wordt opnieuw door de band zelf uitgebracht ( eerder brachten ze al ‘Boils of Society’ uit onder I scream records), bevat 14 tracks en klokt af op 30 minuten. Ondanks de korte duur van het album krijg je als luisteraar nooit het gevoel dat de jongens rap iets in elkaar hebben gestoken. Integendeel, hun nummers zitten vol verrassende riffs, tempowisselingen en interessante intro’s.
De muzikale intro van het eerste nummer ‘When the shit hits the fan’ doet denken aan een Franse film om dan uit het niets over te gaan in een stijl die hard aan Dragonforce doet herinneren. En meteen weten we ook ‘that shit will hit the fan’. We konden het alvast smaken.
Havoc brengt de nummers hard, snel en strak.  Het getraind oor kan de invloeden horen van o.a. Fugazi, Sick of it all en met momenten zelfs Lagwagon. De verschillende stijlen voelen soms wat schizofreen aan, maar wel op een leuke manier. Je weet nooit wat je kan verwachten en net dat maakt deze album zo interessant.
Het nummer “Serial killer” is zo onwijs snel en hard, de repeat knop moet er zelfs aan geloven en onze boxen barsten bijna uit hun voegen. Tussen de nummers door is er amper plaats voor ademruimte en dat hoeft ook niet.
‘When the shit hits the fan’ wil je in een ruk uithoren om het vervolgens nog eens op te zetten zodat je zeker niets gemist hebt. Wat Havoc op plaat doet, moet tijdens een live optreden eens zo goed klinken. Ze beloven zelf even hard en snel te spelen, wij zijn alvast benieuwd naar meer.
Albums: Dedication, Boils of Society, when the shit hits the fan