Punk 50 Y 2026 - Triple Bill: Hyperdog + Spotbust + Mesher – Een punch in de maagstreek
Punk 50 Y 2026 - Hyperdog + Spotbust + Mesher
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-02
Erik Vandamme

We citeren even : ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Vanavond kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.

Mesher (*****) is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns in de COVID periode, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Drie bands die ook noise/punk muziek brengen, met een hoek af.
Dit optreden stond in het kader van de release show van het recente album ‘Stress Seeker’. Live resulteert dit in een energieke set, waarbij de songs in een razendsnel tempo worden gespeeld. De frontman was ontketend, pure waanzin soms op het podium stormend en bij de eerste song in het publiek duikend. Hij schreeuwde z’n stem schor.
De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een  hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken door raas . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher, zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!

De Duitse formatie Spotbust (****) tapt uit een iets melodieuzer vaatje, scherp en verpulverend. De spraakzame zanger heeft een indringende stem. De riffs kliefden. Wat een mokerslagen. Een moshpit is het gevolg. Het bier vliegt ook rond, de aanzet om compleet overslag te gaan. Spotbust duwt dat gaspedaal stevig in een wervelende finale van hun korte set.
De Club wordt herschapen in een chaotische massa moshende punks. Missie geslaagd! Zonder meer. Een beetje meer variatie mocht wel, maar het stoorde niet.

Oostenrijk doet ons vaak denken aan mooie berglandschappen en vrolijk jodelende zangers in short, HYPERDOG (*****) draagt die typische speelsheid ervan zeker hoog in het vaandel, maar etaleert dit eerder door een punk pletwals, alles tot gor slaan. Op razendsnelle wijze wordt alles verbrijzeld. Iedereen is aan het moshen en aan het springen.
HYPERDOG toont aan dat blaffende honden wel degelijk durven bijten, en gaat verscheurend tekeer. Wij deden lekker mee.
De rauwe energie van punk/hardcore uit de jaren ’80 wordt door HYPERDOG in een modern kleedje gestopt. De set duurde amper een half uurtje, maar voelde aan als een losgeslagen punk rollercoaster. Hoer was sprake van nietsontziende uppercuts in de maagstreek. Wat een dynamiek en energieke set van die mannen.

De ‘old school’ punk die we hier hoorden bracht ons zomaar terug in leeftijd .We voelden ons een jong veulen die voor het eerst in Hamme-of-al-city’s The Kids ging gaan zien in een bruisende café Roxy . Punk is nooit echt dood geweest, maar bands als Mesher, HYPERDOG en Spotbust  doen alvast het genre terug heropleven. Ze geven er een draai aan, het genre lijkt heruitgevonden. Deze secen is duidelijk nog springlevend!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Stadskanker

Ão (try-out) - Welkom in hun bezwerende sounds

Van 'één van de ontdekkingen van het jaar' in 2023, naar een Belgische parel die niet meer weg te denken is. De formatie Ão (*****) heeft op drie jaar tijd een mooie weg afgelegd. Ze brachten met 'Ao Mar' een sprankelend debuut uit dat op heel wat schitterende recensies kon rekenen. O.a. op Drift, Pukkelpop en op de Lokerse Feesten vorig zomer, wisten ze ons optimaal te overtuigen.
In een uitverkochte N9 stelde de band via een try-out zijn nieuwste voor 'Malandra'. 'Welkom in hun bezwerende wereld.

De sprankelende elektronische prikkels, de Zuiderse getinte gitaarriedels, de verbluffende percussie en de bijzonder beklijvende uitstraling van een charismatische, warme zangeres, die met haar indringende vocals ons hart doet smelten, het vormt de magische basis van AO, of dat nu met de songs van het debuut is of de nieuwere als “Me Condena”, “Malandra” .
Telkens voel je die 'vibe' en kun je efkes wegzweven. In muziek en stem van Brenda voel je emoties en weemoed. Het vieren van het leven, de pijn achterlaten, en alles een plaats geven, lijkt eerder de bedoeling te zijn.
Melancholische soundscapes en elektronica met allerhande weerhaakjes weten je weg te voeren. Intimiteit en intensiteit met elkaar verbinden. Het komt allemaal terug in die negentig minuten. De verhalen en de kwinkslagen die Brenda er zelf aan toevoegt in haar bindteksten, vormen een duidelijke meerwaarde.
De nieuwe plaat is, nog meer dan het debuut, gedrenkt in een dansbare groove en een badje van intens beleven. Het daverende applaus en het enthousiasme van het publiek, spoort de band aan tot een extraverte, wervelende mooie finale , die uitmondt in een korte bis. Een bijzonder slot van een even bijzonder boeiende avond.
Ão bewijst op deze try-out dat ze klaar zijn om een breed publiek te bereiken, meer nog, ze weten te ontroeren in een waas van melancholie en ons tot een danspasje te bewegen. Een emotioneel hypnotiserende, bedwelmende, bezwerende sound met een frontdame die er in haar vocals en uitstraling staat.

Pics homepag @Patrick Blomme

Organisatie: N9, Eeklo

Je hebt zo van die bands die in eeuwigheid paraderen in de schaduw, zich daar zelfs comfortabel bij voelen, maar toch een zekere fanbase weten op te bouwen door de jaren heen. 
Neem nu de formatie Struggler. In de jaren '80 brachten ze een plaat uit die binnen underground middens nog steeds wordt gekoesterd 'It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn't Shake Hands'. Ze bleven verder werken, zonder zich echt in de spotlight te plaatsen van hun generatie genoten; ze verloren hierbij hun populariteit binnen de scene niet. In 2023 leek het einde gekomen, maar plots kregen we een berichtje of we hun nieuwe plaat wilden recenseren … 'Zugzwang', met name, een bevreemdend mooi meesterwerkje btw.
Eigenzinnigheid is altijd de rode draad geweest doorheen hun muziek.
De eerste song klinkt weemoedig, zacht, een tokkelende beat gaat verschillende kanten uit, wat een prikkeling; het is soms wel een muzikale chaos, die toch zijn weg vindt.
Zwoel, onaantastbaar en een rokerige stem die weet te raken. In de instrumentatie worden uppercuts uitgedeeld, rusteloos, angstaanjagend én toch met een portie rustgevoel.
Er gebeurt veel in het songmateriaal. Verrassende en onverwachtse wendingen sieren. Struggler maakt het de luisteraar niet gemakkelijk, de avontuurlijke aanpak met de comfortzone verlaten siert hen.
Een beklijvend mooi duet “The dead flowers” met Alexandrina Alves is één van de hoogtepunten trouwens. Verder “Hitch”, de titeltrack “Zugzwang” zijn mooie pareltjes, Struggler durft steeds opnieuw zaken uit te proberen. We werden meegevoerd naar een bevreemdend mooie wereld; dansbare beats en riffs worden gecombineerd met een crooner stem van een Leonard Cohen. Znger Rene Hulsbosch beantwoordt hieraan. Afsluiter “Again” is er een mooi voorbeeld van.
Verschillende genres zitten geworteld in Struggler’s muzikale avontuurlijke aanpak van postpunk en krautrock.

Tracklist: XIV - Summernight - Last but not least - The Dead Flowers - Hitch - Zugzwang - Again

Krautrock/postpunk
Zugzwang
Struggler

Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_.
De groep bevindt zich op het spanningsveld van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er verschijnt nu de eerste single van Cheap Cult via Bram Bostyn, ‘Juvenile obsession' is een nummer dat klinkt als een samenwerking tussen Mac DeMarco, Beach House en The Beatles. Een warme laidbacksfeer creëren ze. 'Juvenile Obsession ' is er eentje van drie singles die Cheap Cult dit jaar zal uitbrengen.
Ze balanceren tussen gevoeligheid en dansbaarheid, tussen toegankelijkheid en licht experiment. Een sprankelende klank, een warme stem en een zomerse tint is ermee verbonden. Aanstekelijk, dromerig, mooi , bijzonder.  Je wordt meegeleept naar een droomwereld.
Cheap Cult is een bandje om in het oog te houden en die een breed publiek weet aan te spreken. Ze ontroeren met een positive vibe.

Cheap Cult is:Joos Houwen voc/gtr - Hanne Torfs Keys - Arno Grootaers drums - Michiel Libberecht bass - Guillaume Navarro gtr

Dyscordia - We staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er moeilijk uit gezien.  De toekomst ziet e mooi uit, met de nieuwe plaat die eraan komt in 2027

Door de jaren heen heeft Dyscordia zijn plaats binnen de scene, zowel op plaat als live, meer dan verdiend. Na een moeilijke tijd, volgde vorig jaar een feest voor hun 15ste verjaardag en ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band geworden die alle moeilijkheden achter zich heeft gelaten en klaar is voor de volgende bladzijde. Op speelse, strakke, nietsontziende wijze daverden ze een klein uur lang over de hoofden heen op MENtal Fest in Roeselare. De lat lag erg hoog van begin tot eind.. Een epische knal van powermetal met twee charismatische zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen. We werden compleet omvergeblazen.
We hadden een fijne babbel met de band over het 15 jarig bestaan, het buitenlands avontuur, de plannen en de ambities.

Een terugblik, 2025 was al bij al een succesvol jaar? Jullie speelden in het buitenland? Hoe was de ervaring?
We hebben inderdaad in het buitenland kunnen spelen, we hebben naar Spanje kunnen gaan. Ons buitenlands avontuur was eentje om in de annalen van de band te schrijven. Voor ons was dit een heel mooie ervaring. We hebben er veel uit geleerd en hebben ook een paar machtige shows gespeeld. En we hebben er zeker Spaanse fans bij.

Heeft die ervaring deuren geopend?
Voorlopig nog niet echt, hopelijk wel. Het blijft moeilijk om als ‘onafhankelijke’ band door te breken of kansen te krijgen. Ergens zouden we kunnen overwegen om bij een label te gaan. Met die nieuwe plaat die eraan komt misschien… we hebben nu wel een fanbase in Spanje bijvoorbeeld..

Op 3 oktober 2025 vierde de band hun 15-jarig bestaan met support acts At The Front en Aeveris in Kortrijk. Hoe is het verlopen; hoe waren de reacties? Inspiratie voldoende om door te gaan?
We hebben wat kunnen herbronnen, de laatste jaren hebben we heel toffe dingen gedaan. Intussen kunnen we melden: er komt dit jaar nog een live album uit van onze Anniversary Show op Grensrock, enkel op LP. Dit vooral voor de leden van de Dyscordia Army (onze fanbase) die al lang vragen naar live materiaal. We zijn ook volop aan het werken naar een vijfde album toe, en werken verder aan meer shows dit jaar. Als dat 15 jaar bestaan iets heeft geopend? Zijn het andere opties en mogelijkheden, na een tijd van herbronning. We gaan ons focussen daarop, en (hopelijk ) tegen eind 2027 een nieuwe plaat op de markt te brengen.

Zijn er zaken die je na 15 jaar anders zou aanpakken?
Niet perse , nee. Er zijn altijd dingen waarvan je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’ maar we kunnen niet terugkeren in de tijd. Laat ons stellen, we staan nog steeds evenveel achter de eerste de plaat als achter de laatste die we na al die jaren hebben uitgebracht, dus spijt van iets? Nee.. soms gaat er wel eens iets verkeerd, soms botst het .. maar we staan nog steeds achter elke beslissing die we hebben genomen, ook na 15 jaar.

Heeft de personeelswissels een ‘stop’ gezet op de doorgroei of waren er andere elementen die speelden?
Eerder die COVID periode, de plaat is uitgekomen in januari toen we gingen een tour doen met Doro, doorheen heel Europa. Dat is toen allemaal in het water gevallen. Wellicht hadden we zonder die COVID periode nu wel wat verder gestaan.. of toch meer internationaal onze stempel kunnen drukken, waardoor we ook in het binnenland nog meer erkenning zouden hebben gekregen. Het is dus eerder DAT aspect geweest dat ‘de doorgroei’ een beetje heeft afgeremd.

Ik vind het subliem hoe jullie blijven doorgaan, want de twee personeelswissels waren niet eenvoudig in te plannen, en … ook tegenslag toen.
In een vorige babbel zei je ‘we doen het veel te graag’. Doe je het nog altijd graag? Wat is de drijfveer geweest om door te gaan?
We doen dit nog steeds extreem graag, ja. Metal zit in ons bloed en dat zien we niet meer veranderen eigenlijk. Dus wat er ook op ons pad komt, metal zal altijd deel blijven uitmaken van ons leven. Het is de kwestie van de juiste man, op de juiste plaats te vinden en als dat lukt.. dan ben je weer vertrokken. Eigenlijk hebben we twee keer enorm geluk gehad met de mensen die we gevonden hebben om deze kleppers te vervangen. Het is niet enkel gitaar en drum die je vervangt, het heeft zeker voor een uitdaging gezorgd. Maar we vinden dat dit in beide gevallen, zeer goed is gelukt.

Het is eigenlijk algemeen niet eenvoudig … Je hebt een overaanbod aan bands én steeds minder podia om te spelen?
Het is inderdaad moeilijker geworden om op locaties te geraken, er kruipt veel meer werk in dan vroeger, dat valt zeker op. Je moet steeds meer je grenzen verleggen, eruit springen, om kansen te krijgen om ergens te mogen optreden. Er kruipt dus zeker meer werk in …

Als je spotifiy bekijkt, heb je fans overal; is sociale media belangrijker geworden om deuren open te gooien?
Sociale media is zeker belangrijk geworden, maar het blijft toch zo dat het aanbod groot is en dat je als organisatie maar een paar bands op een affiche kunt zetten, terwijl er minder locaties zijn dan vroeger – zoals aangegeven – maar de inbreng op sociale media kan wel een zekere soelaas bieden, sowieso. Hoe meer je post hoe beter. Het belangrijkste blijft tijd steken in muziek, je passie volgen en plezier eraan beleven. Kortom: Wij blijven sowieso muziek spelen samen, we halen er ook veel uit als we niet op een podium staan. In die zin zien wij al die AI-bullshit niet echt als een bedreiging. Wij blijven ons ding doen; als we de kans krijgen laten we zoveel mogelijk mensen meegenieten van wat ons drijft; en al de rest is onbelangrijk.

Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd een beetje ongerust was over de toekomst van Dyscordia …
Het voortbestaan van Dyscordia heeft inderdaad aan een zijden draadje gehangen. De combinatie van COVID met het verlies van 2 bandleden na elkaar, heeft er diep ingehakt. Maar nu kunnen we zeker zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen. Met de 6 mensen die op vandaag Dyscordia zijn, hebben we onze tweede adem gevonden. En we laten ons niet zomaar meer uit elkaar spelen. Als we kunnen klimmen, zeer graag! Gebeurt dat niet, so what. Het belangrijkste is dat we er plezier aan beleven. Dit willen we delen met iedereen, als ze daar voor open staan. Met deze bende hebben we al bijzonder veel plezier gehad, en er ligt er ook nog veel in het verschiet!

Even terug naar de nakende nieuwe plaat … Ergens in de toekomst… Vertel ons er wat meer over?
We hebben vier nummers afgewerkt, gaan ons live nog een beetje toespitsen op de vorige LP. We gaan dus noest verder werken , maar zijn nog niet zeker wanneer .. het zal dus eerder voor eind jaar 2027, in 2026 komt er al die live LP uit. Dat wordt ook een pareltje. We blijven dus gewoon doorgaan…

We hadden het er in onze vorige babbel ook over van hoe de laatste plaat ‘The Road to Oblivion’ iets meer episch en power metal klonk. De inbreng van twee nieuwe muzikanten beïnvloedt ook de sound. In hoeverre nu, een jaar later…
In feite schrijven onze nummers een beetje zichzelf, door de inbreng van alle leden. Het is dus niet zo dat we op voorhand zeggen: “dit nummer of deze plaat moet zo of zo klinken”. De stroom aan nieuwe ideeën en riffs is bij ons eigenlijk nog nooit opgedroogd, en dus schrijven we nummer na nummer. Samen vormen die dan steeds een album.

Een soort ‘concept plaat’ zit er niet in? of wel ?
Het zal voor de komende plaat wel een beetje zo zijn , maar we kunnen er nog niet teveel over vertellen …maar dat epische komt zeker en vast meer naar boven, zonder meer. De combinaties van onze gekende zangstijlen, en klassieke manier van muziek spelen blijft sowieso in die formule zitten.

Jullie staan op MenTalfest, een fijn festival met een sterke line up, de eerste editie was zelfs uitverkocht. Hoe voelt het om terug in eigen land te zijn? Een erkenning?
Het is een heel mooi festival, en het is altijd leuk om voor een volle zaal te kunnen spelen en zoveel volk voor jou te zien. We zijn dus zeker heel tevreden dat we hier terug mogen staan! Bovendien is Mentalfest steeds een puike organisatie, en op deze uitverkochte editie zal het heerlijk spelen zijn!

Een live plaat dit jaar dus? En verder werken aan nieuw werk tegen 2027.
Wat zijn de verdere plannen in 2026?
Inderdaad, zoals eerder gezegd komt dit jaar nog een live LP uit, en werken we verder aan het komende album dat we hopen te releasen in 2027.

Na 15 jaar hoeven jullie niets meer te bewijzen, maar op de lauweren rusten hoeft nu ook niet. Zijn er ambities, doelen die je voor ogen hebt?
De ambities zijn nog hetzelfde gebleven, meer nog ze zijn de laatste maanden – door ons 15 jarige viering o.a. en Buitenlands avontuur – nog extra aangewakkerd eigenlijk. Zo een tour in het Buitenland willen we zeker nog doen, ook al wordt het allemaal moeilijker . we staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er – zoals aangegeven – even moeilijk uit gezien.  Maar de toekomst ziet er terug mooi uit, met die nieuwe plaat die eraan komt in 2027.

Wens je nog iets toe te voegen? Doe gerust
We willen graag nog even onze fans bedanken en de Dyscordia Army, zonder wie dit allemaal niet mogelijk was geweest. We beseffen heel goed wat we hebben! Steeds opnieuw zien we het bewijs dat metal verbindend werkt. Laat er in onze maatschappij, en de wereld, nu net steeds maar meer nood zijn aan verbinding…  Wij blijven alvast ons steentje bijdragen voor meer metal in de wereld! En merci dat jij dit ook doet, Erik!!!

Pics homepag @Hughes Vanhoucke

Graag gedaan, het is steeds geweldig jullie live te mogen zien en te mogen interviewen. Laten we dit nog meer doen in de verdere toekomst ?

Behind The Veil – Als je dat ziet, een eerste rij met t-shirts van je band … Dan is je doel deels bereikt. Meer T-shirts dus!

We volgen de band Behind The Veil sinds hun ontstaan al en leerden hen kennen toen ze de Metalwork battle wonnen. Er volgde een interview, de band leek gelanceerd. Maar toen werd het even stil rond Behind The Veil. Enkele personeelswissels later, bleek dat de band steeds noest is blijven doorwerken.
In 2026 zien we een formatie met muzikanten die allemaal dezelfde kant uitkijken. Met twee zangeressen Sofie en Delphine, lijkt Behind the Veil klaar voor de grote stap voorwaarts.
Op 20 maart 26 komt zelfs een EP op de markt ‘Betrayed By Shadows’, en stellen deze dezelfde avond live voor in de DVG, Kortrijk. De band won de MENtal Fest Battle en mocht op 21 februari het festival openen.
We hadden na hun schitterende optreden een fijne babbel met de volledige band. We blikten even terug naar het verleden, en spraken over de verdere toekomstplannen.

Het eerste interview met jullie was in 2022; eer is ondertussen veel gebeurd. Een kort overzicht. De personeel wissels zette een rem op de groei?
We zijn gewoon niet gestopt, het was soms moeilijk om de juiste persoon te vinden. Maar de band mocht gewoon niet stoppen, maar de wissels zijn het beste idee dat we hadden.. ook al gebeurd het overal. We staan weer als één blok, zoveel is zeker.

Ik heb jullie live gezien en wat me opviel, is inderdaad dat jullie nu een hecht blok zijn Even opvallend, de kledij en de uitstraling … ‘rood’ en ‘zwart’
Vooral onze platen, ook de nieuwe, onze kleuren zijn gewoon ‘rood en zwart’ en dat proberen we live ook uit te beelden eigenlijk. Het is ook een hiërarchie waar we naar streven om een show neer te zetten op dat podium. Visueel is ook belangrijk. daarom ook die uniforme zwarte kledij bij de muzikanten. Het spreekt meer aan als band, als je ook daardoor uniek kunt overkomen.

Ondertussen zit er een plaat aan te komen, ‘Betrayed By Shadows’, ligt deze in dezelfde muzikale lijn?
Zeker en vast! De video clip, en ook de hoes – de marbel is rood en zwart – liggen in die lijn. Een beetje de rode draad (haha) doorheen. Zeker!

Ik heb jullie met de nieuwe line-up live gezien, ik vond die wisselwerking tussen twee zangeressen iets unieks en opmerkelijk. Nu optreden voor een groot publiek, Moeilijk?
Het is soms moeilijker om voor tien man op te treden, die voor je neus staan, dan voor een volle zaal. Je kunt je meer focussen op het geheel daardoor. En gezonde zenuwen zijn er altijd.. we zijn ook bezig om onze shows steeds meer te verfijnen, er is allemaal wel over nagedacht.

Dat ‘over nadenken’ mag natuurlijk de speelsheid niet ondermijnen, zo te zien ging het er allemaal erg gemoedelijk aan toe
Dat is ook belangrijk, om een voorbeeld te geven, bindteksten voorbereiden? Wij doen dat niet, we zien wel wat er op ons pad komt en spelen daarop in. Dat kan dan wel een beetje fout lopen of zo, maar het improviseren blijft minstens even belangrijk. niet alles moet ‘voorbereid’ en ‘perfect’ zijn.

Er komt een nieuwe plaat; wat is de reden dat het toch ‘langer’ heeft geduurd vooraleer ze er was?
Het is niet dat je in een knip alles kunt oplossen en al direct met iets nieuw voor de pinnen kan komen, daar kruipt tijd en energie in. de drijvende kracht achter deze nieuwe plaat en line-up is Delphine, voor zij erbij kwam was het ‘we zien wel’ haar inbreng heeft de bal aan het rollen gebracht.

De singles heb ik ondertussen gehoord; ligt de volledige plaat in dezelfde richting, of zijn er verrassende wendingen?
Er zijn wel enkele nummers die een beetje een andere richting uitgaan, maar over het algemeen ligt het dus in verlengde van die singles ja. We hebben ze allemaal gespeeld vandaag, en oudere songs in een nieuw jasje. Dat willen we vooral live toch te doen. De nieuwe nummers die eraan komen liggen dus in de lijn van “Betrayed By Shadows”  dus..

Ik voel in die nummers een zekere ‘frustratie’?
Delphine: Bij de song ‘Betrayed By shadows ‘ wel. Die was wel van emotionele waarde…

Het gevaar van ‘persoonlijk emoties’ op een plaat, is soms gevaarlijk naar sociale media toe …Je weet wel die keyboardhelden … Hoe ga je ermee om?
Negatieve reacties moet je altijd wat rekening mee houden. maar dat moet je mee kunnen omgaan.. wat dat ‘frustraties’ betreft, je hebt altijd dat licht en donker .. in de lijn van waar dit festival MENtal Fest ook over gaat, dat uiten in je muziek is een uitlaatklep, en dan moet je rekening houden met allerlei reacties, zeker op sociale media.. eigenlijk is het ideaal om zulke nummers te kunnen brengen op een podium, als een uitlaatklep dus.

Licht en Donker, een strijd als een samenwerking tussen beide, mooi uitgebeeld door twee zangeressen door hun stem en uitstraling. Is dit de insteek nu?
Iedereen heeft zijn goede en slechte momenten. En vanaf het begin, ‘het is niet alleen Emo het is ook hoop.’. dat is de rode draad geworden doorheen wat de band deed , en nu ook nog meer doet.


Het is ook moeilijk om een echt ‘genre’ te kleven op wat jullie doen?
‘Groove metalcore’ , de ene zegt het zo de andere dan weer anders. Het is gewoon moeilijk om ons te plaatsen. We zijn metal, als je ervan geniet is dat voor ons het belangrijkste.

Jullie hebben wedstrijden gewonnen , dus het wordt geaccepteerd binnen de scene, maar sommige organisaties zullen het moeilijk hebben om jullie te boeken omdat jullie niet echt ‘een specifiek genre’ hebben; ondervinden jullie hier problemen?
We ondervinden daar niet zoveel van, komen ook op affiches terecht die diversiteiten bieden. Wij bieden dat ook, soms wat thrash, zelfs een streepje blues.. nee, we ondervinden daar geen problemen door. Integendeel! we krijgen de opmerking dat we neigen naar Groove metalcore.. dus dat is best ok.

Er komt ook een release show. Hoe groot zijn de verwachtingen?
Op Alcatraz kunnen staan, zou al een heel mooie erkenning zijn. veel meer shows kunnen spelen, gewoonweg zoals we vanavond gespeeld hebben zijn we goed bezig, als we altijd zo een publiek kunnen bereiken? Dan is ons doel bereikt. De t-shirts op de eerste rij stemden ons alvast gelukkig. Als je dat ziet? Zo een eerste rij met T-shirts van je band? Dan is je doel al deels bereikt. Meer T-shirts dus . zonder fans is er geen optreden, daar doen we het voor…

Een doel dat je voor ogen had vond ik wel mooi ‘’Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dit kunt bereiken, is een doel op zich. ”
Is het doel tot nu toe bereikt?
Dat is inderdaad wel zo, ik krijg er kippenvel van, was mooi om zien hoe mensen dat gewooN stonden mee te zingen…

Wat is dan het volgende doel?
Meer van dat, alcatraz, een mooie toer mogen doen en blijven doorgaan zoals we bezig zijn en met diezelfde bezetting en diezelfde familie waar we nu in zitten, we zitten in een zeer goede vibe! Zo houden is de boodschap..

Waar zie je jezelf binnen enkele jaren, of ben je er nog niet mee bezig?
Daar zijn we nog niet mee bezig – eerst voornamelijk onze release show op 20/03. https://www.facebook.com/events/1404776044455217/
Verder gaan we gewoon door zoals we bezig zijn!

Pics homepag @Stéphanie Maertens

Bedankt voor dit fijne gesprek

Yarno Matoka – In de jazz, ook al voeg ik er andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën te plaatsen, je moet ermee spelen, maar de basis van jazz trouw blijven

In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière. Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz.
Onder de naam Matoka's last & first trad hij op in een goed gevulde Studio 4. We waren diep onder de indruk van zijn performance. Lees gerust het verslag

We hadden ook een fijne babbel met Yarno over het optreden, de deuren die open gingen, de ambities en toekomstplannen.

In de eerste plaats proficiat met je overwinning op de ‘Toots Thielemans awards’; had je dit verwacht?
Ik heb die award gekregen op basis van mijn masterproef. Ik had wellicht geluk dat in mijn jaar amper vijf mensen die afgestudeerd zijn. In vergelijking met dit jaar, zijn er denk ik 27 mensen die afstuderen. Ik heb er wel heel hard voor gewerkt, heel veel tijd in gestoken ook. Maar ook waren mensen die afstudeerden dat jaar en op vlak van muzikant zijn, veel meer ervaring dan ik. Dus ergens had ik het helemaal niet verwacht.

Je stond o.a. op het Brussels Jazz Festival, in een zaal die gewoon jazz uitademt. In de Flagey, hoe voelde dit?
Flagey is een ongelooflijke zaal, met een hele geschiedenis. Ik herinner me toen ik de eerste keer op het podium kwam en ik al dat publiek zag zitten was dat toch ‘een ‘wow’ moment. Dat geeft je werkelijk een boost en energie. Dat was een avond om nooit meer te vergeten.

Je had veel supporters bij?
Ook, maar ook mensen die ik niet specifiek had uitgenodigd. Maar toch uiteindelijk buiten heb zien staan, en dat heeft me toch heel diep geraakt.

Er was een opvallend jong publiek aanwezig; nochtans als ik doorsnee jazz optredens bezoek, is het meestal een veel ouder publiek; heb je persoonlijk er een verklaring voor waarom jongeren die drempel naar jazz zo moeilijk kunnen zetten, terwijl ze eigenlijk steeds op zoek zijn naar prikkels. Jazz is toch een ‘prikkelend’ genre?
Ik ben zelf pas op mijn 18ste in contact gekomen met jazz. Ik ben veel met elektronische muziek bezig geweest. Ik denk dat er veel mensen zijn die gewoonweg niet weten wat jazz, is, of pas op wat latere leeftijd, of toch niet in contact komen met de geschiedenis van muziek. In tegenstelling tot met pop of commerciële muziek komen jongeren er niet mee in contact, je moet al een zekere diepgang hebben om er mee in contact te komen tot nieuwe artiesten te ontdekken.

Heeft die prijs én in de Flagey bepaalde deuren kunnen openen, om je doel te bereiken?
Op het moment nog niet, maar dat ligt vooral aan mij. Ik wil niet te snel lopen voor ik kan wandelen. Maar dat komt wel.. het heeft nog niet geholpen maar ik ben er van overtuigd dat het zeker deuren zal openen.

Ik doe gemiddeld honderd evenementen op een jaar, waaronder veel jazz; er komt zeker een publiek op af. Wat trekt jouw persoonlijk in het genre aan?
Ik ben opgegroeid omringd door muziek, mijn mama is zangeres Chantal Kashala ze zingt met alle BV , zit in alle Vlaamse programma’s. er was thuis dan ook veel R&B en soul. Daarmee ben ik dus opgegroeid, en rond mijn 13 of 14 ben ik in contact gekomen met elektronische muziek. En zelf wat muziek beginnen producen. op een bepaald moment had ik het gevoel dat ik wilde begrijpen wat ik aan het doen ben. Ik kon dat wel op het gehoor, maar kon het niet beschrijven. Ik ben in het vijfde middelbaar naar Kunsthumaniora van Brussel gegaan.  En dat was gewoonweg de jazz afdeling, dat was de eerste keer dat ik daarmee in contact kwam. Die instrumentbeheersing die de muzikanten daar hadden, wou ik ook… ik had echter een achterstand. Ik wist dat ik doordat ik een goed gehoor had als producer , het wel moest kunnen. Ik heb er hard moeten voor studeren. Ik denk dat voor mij jazz een  stijl is die laat zien dat er zoveel grenzen zijn in wat je kunt doen , en door de geschiedenis te leren kennen, en me te kunnen fixeren op de basis van de muziek ging een wereld voor me open. Door me in het conservatorium in Leuven te fixeren op die basis, heb ik heel veel geleerd . ik denk dat jazz een onuitputtelijk genre is, dat trekt me nog het meest aan. Er zijn geen grenzen, en de samenkomst van al die verschillende genres daar komt altijd iets mooi of iets nieuw uit voort. Dat is zo bijzonder aan jazz.

Je liet je goed omringen; eigenlijk was het totaalpakket dat primeerde op het podium. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik zal ze even allemaal voorstellen. Victor Maillard, de man die zorgde voor al die effecten op het podium, dat is mijn oudste muzikale vriend. Ik ben met hem in contact gekomen toen ik veertien of vijftien jaar jong was. Ik ben met hem steeds beginnen producen, beginnen ‘challengen’ samen. We werken en vullen elkaar al heel lang aan. We doen dat al langer dan tien jaar, hij is zelf geen professionele muzikant.  Of heeft geen muziekstudies gedaan, maar qua originaliteit en cryptisch brein, is hij mijn tegenpool als het ware, en tegenpolen trekken elkaar gewoonweg aan. Zijn ideeën en werk is zo integrerende dat ik bij hem absoluut wou samen spelen, en dat was de reden waarom dat hij mee op het podium stond, omdat ik weet als hij erbij is kom ik thuis in mijn eigen wereld. Elly Brouckmans heb ik leren kennen in Leuven. Ze speelde enorm goed, ook al dacht ze zelf van niet. We waren allebei verliefd op Coltrane. We zijn altijd blijven samen studeren, samenkomen. Ook een paar combo’s gedaan in het conservatorium. Dat was steeds heel leuk, en we zijn dat blijven doen. van Leuven ben ik naar Brussel gegaan en daar heb ik heel wat nieuwe muzikanten leren kennen. Op het einde van mijn eerste master ben ik in contact gekomen met Umberto Odone. De drummer, met hem was er meteen een ongelofelijke klik.  Muzikaal en hoe we het ritme aanvoelen samen. We voelden beide aan, als we samen speelden, dat we snappen wat we willen doen. ik wist meteen , met hem wil ik blijven spelen in een band. Lúcia Pires  heb ik leren kennen in dezelfde periode. Dat was ook in de eerste master. Ik heb haar leren kennen binnen de Brusselse jazz. Ze zat een jaar lager dan mij denk ik, ik was altijd verrast door haar manier van spelen. Door middel van mijn producer gebruikte ik altijd fluitklanken. Omdat ik Lúcia had leren kennen dacht ik ook dat uit te proberen binnen mijn project. dat was ook weer een match made in heaven. Het was leuk om haar mee op het podium te hebben. Bassist Zé Almeida  heb ik leren kennen op een concert bij Diogo Alexandre, dat was o.a. met Bram De Looze. Ik ben toen gaan kijken daarnaar, en daarna nog een pintje drinken samen. Dat was gewoon een leuke avond. Een paar maanden later , toen die prijs werd bekend gemaakt , ben ik beginnen nadenken over een basgitaar binnen dat concept. En toen ben ik bij Zé aanbeland. Het zijn gewoonweg top muzikanten, één voor één.

Is het de bedoeling om met ‘Matako’s last & first’ meer zaken te doen, want het is – zoals je aangaf – een ‘match made in heaven’. Wat willen jullie allemaal samen doen?
Zeker en vast, de bandleden zijn bewust gekozen om in de toekomst verder te werken aan dit project. We hebben video beelden gemaakt, opnames gemaakt. Het is zeker de bedoeling hier meer mee te doen… het is dus zeker de bedoeling om hiermee in culturele centra, clubs – en wie weet Sportpaleis (haha) – te gaan optreden.

“Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw”, schreef ik over jullie optreden; een bewuste manier van werken? 
Ik vond dat mooie woorden, tenslotte ik blijf trouw aan de basis van die muziek. Je kunt muziek niet anders benaderen dan op die manier. ook al voeg ik daar andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën daarin te plaatsen. Je moet ermee spelen, maar je moet de basis van jazz ook trouw blijven. Misschien was dat geen bewuste insteek, maar wel de bedoeling dat het zo binnenkomt.

Het is niet mis om te experimenteren, maar het is nodig om trouw te blijven aan de basis; daar draait het dus om bij jou?
Inderdaad, het heeft ook te maken met de mensen met wie je samen speelt. Mijn muziek leeft vanuit een context. Die vooraf al in mijn hoofd zit, en waar ik veel inspiratie uit put. Maar ik heb geleerd als ik speel met muzikanten die daar bepaalde interpretaties aan toevoegen dat ik dat niet kan vernoemen als elektronisch muziek spelen. Er zullen altijd factoren uit jazz terugkomen in de muziek die ik zelf speel. Ik kan daarom niet zeggen dat het gewoon jazz is, maar ook niet dat het gewoon elektronische muziek is wat we doen. ik profileer me ook niet als iemand die iets speciaals doet of zo. sommige nummers zijn wellicht niet geschreven vanuit een jazz context, andere weer wel. En net doordat je met een band speelt, en samenwerkt, kom je in een andere leefwereld terecht. Je creëert samen interpretatie, improvisatie. Dat is voor mij belangrijk , dat er een soort momentopname is in de trend ‘wij spelen de muziek, en gaan geen twee keer exact hetzelfde spelen’. Dat is voor mij een van de mooiste, maar ook een van de moeilijkste , aspecten van jazz. Ik kan muziek schrijven , maar eens ik het mee neem naar een band weet ik niet waar het gaat uitkomen .. en dat is zo uniek aan jazz.

Er is een overaanbod aan bands, maar heel wat minder plaatsen om daadwerkelijk te spelen, waardoor verschillende muzikanten afhaken. Is dat voor jullie geen extra struikelblok als band? Wat is jou motivatie om toch vol te houden?
Ik weet gewoonweg dat muziek iets is dat ik wil doen in mijn leven, ik kan dat gewoonweg niet missen. Het is altijd ene deel van mezelf geweest, het gaat niet om de lat hoog of laag leggen, ik ga dat gewoon doen. Ik zie mezelf gewoon niet afhaken. Ik wil dat gewoon, en ik zie wel wat het me brengt. Muziek is de rode draad doorheen mijn leven , zoals eten en drinken..

Brussels Bruist toch wat jazzmuziek betreft; een voordeel voor jou als muzikant? Ondanks dat ook in Brussel veel cafés gesloten zijn intussen …
Er zijn inderdaad veel plaatsen die sluiten, maar er zijn evengoed nog steeds veel plaatsen waar de muziek echt leeft. In Brussel bruist het.  Er zijn wel bepaalde plaatsen die vroeger wel levendig waren en nu niet meer, maar er komen ander dingen in de plaats. België is wellicht niet het beste land om muziek te maken, maar ik denk dat je in Brussel wel nog steeds heel veel coole dingen kunt tegen komen. En dat er nog plaatsen zijn die de muziek willen ondersteunen.

Is er een bepaald doel dat je nastreeft?
Het voornaamste doel is optreden, en eventueel een plaatje uitbrengen. Mensen en zalen aanspreken en zo, om vooral op te treden. Is het voornaamste doel.

Het is de bedoeling om ook platenwerk uit te brengen?
Dat is een pijnpunt in de muziekwereld, platen uitbrengen.. wat mij gebleken is , is dat de hedendaagse streaming business een veel te grote invloed heeft op de muzieksector. Je kunt er geld tegenaan gooien, en een album maken; maar uiteindelijk is dat alleen maar verlies in deze tijden. je kunt beter hebben dat je een goede show hebt , waarmee je kunt gaan spelen .. wellicht krijg je er een goede fanbase door, door iets uit te brengen maar of dat in ons land of in Brussel de beste keuze is? Daar heb ik mijn twijfels over.

Zijn er zaal promotors die vragen of je iets uit hebt, eer ze je boeken?
Dat is ook waar, er zijn altijd twee kanten aan het verhaal. Liefst zou ik dat wel willen doen een plaat uit brengen, en dat ook goed doen. tegenwoordig is het moeilijk geworden voor muzikanten, omdat men vanuit alle hoeken pusht om dit lat direct hoog te leggen, je krijgt haast geen kans meer om langzaam te groeien. “ je moet dit, je moet dat’’ .. je moet alles voor elkaar hebben, voor je een plaats krijgt in die wereld. Maar ik blijf erbij, je kunt beter investeren in een goede show dan in een plaat. Uiteraard is het de bedoeling dat wel te doen, maar als de tijd daar rijp voor is.

Hoe belangrijk is sociale media voor een jong muzikant?
Waar we het daarnet over hadden, hoe je als muzikant wordt gepusht in alle richtingen, en de kans niet krijgt om langzaam te groeien. Dat heeft allemaal te maken met sociale media. Je moet je tonen alsof je alles perfect onder de knie hebt, en als je dat niet doet geef je de indruk dat je niet goed bezig bent en krijgt direct die stempel .. ik ben ervan overtuigd dat ik binnen dat wereld wel mijn plaatsje zal vinden.. ik ben al heel blij dat ik Flagey heb kunnen spelen, dat was alvast een mijlpaal.

Zeker jezelf blijven en niet laten afjagen
Wat zijn de verdere plannen?
Eerst mijn master afmaken, tweede plan is terug mijn instrument oefenen. Ik heb daar geen tijd meer voor gehad. Zoveel mogelijk muziek spelen, en zoveel mogelijk optredens doen en vooral met dit project, verder kunnen werken en overal spelen is het plan.

Dat is dus ook het ultieme doel?
Het doel is zoveel mogelijk festivals kunnen doen door de jaren heen. Dat is misschien nog niet voor dit jaar, niet enkel jazz festivals , festivals als Couleur café, gent jazz, dour om op die festivals te mogen optreden. Strombeek doen ook mooie dingen, alle plaatsen waar we kunnen spelen aandoen. En gewoonweg groeien, op ons eigen ritme, dat is het voornaamste doel.

Pics homepag @Jonas Reubens

Het komt zeker goed, ik wens je heel veel succes in alles wat je doet, en hoop jullie spoedig nog eens live te zien

MEnTAL Fest 2026 – Een spirituele prikkel waarvan je alleen maar beter van wordt
MEnTAL Fest 2026
Trax
Roeselare
2026-02-21
Erik Vandamme

Na een succesvolle eerste editie in 2025 – lees gerust   - volgde ook in 2026 een nieuwe editie van MEnTAL Fest; een festival georganiseerd door Differentmind VZW ter ondersteuning van mentale gezondheidsproblemen. In deze tijden soms meer dan nodig…
Wederom stonden zeven bands op het podium, die elk op hun eigen wijze een spirituele prikkel toedienden, waarvan een mens alleen maar beter van wordt.
Het festival was trouwens zo goed als uitverkocht, er heerste een gezellige drukte en de bands kregen telkens een complete zaal voor zich. Een top editie, zonder meer.

Behind the Veil (*****) had de 'MEnTAL Fest battle' gewonnen en mocht als eerste optreden. Ze stonden reeds vroeg voor een goed gevulde zaal te spelen. De line-up is door de jaren heen fel veranderd, en de band brengt binnenkort een nieuwe plaat uit.
Met zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser samen als frontvrouw, waait er een verfrissende wind doorheen Behind The Veil. Zowel vocaal als in de kledij spreekt tot de verbeelding. De andere bandleden staan in soort zwart uniform op het podium, strak in het pak.
Behind The Veil is nu een sterk geoliede machine is geworden. Op het podium resulteert dit, met een in felrood geklede Sofie en een donker zwart getooide Delphine, in een schemerige versmelting van donker en licht, grauwheid en zachtmoedigheid. Dat is ook de muzikale uitstraling en de boodschap van Behind The Veil, tegenstrijdigheden die elkaar beter best vinden om een goede plaats in de wereld.
Elke song zit vol onweerstaanbare, emotionele weerhaakjes van zon en duisternis.
Behind the Veil doet op 20 maart een heuse release show rond hun nieuwste EP 'Betrayed By Shadows', in de DVG, Kortrijk, een aanrader! Info https://www.facebook.com/events/1404776044455217

We zagen de band Wryngd al eerder  aan het werk."Wryngd balanceert tussen progressieve metal en thrash metal, dat groovy, aanstekelijk, hard klinkt. Een muzikale ontlading van opgekropte frustratie die in de instrumentatie als in de vocals te horen is." , schreven we over hun optreden in de ELPEE Deinze in 2024.
Wryngd (*****) wist ons ook op MENtal Fest compleet omver te blazen als tweede act door hun verpulverende riffs, ijzersterk drumwerk en een zanger die met bulderende en hoge vocals zorgen voor voortdurend gebonk.
Op intense, rauwe wijze greep Wryngd ons bij de keel. Een nietsontziende pletwals dus.

De volgende muzikale wervelstorm was Temptations for The Weak (*****), een paar jaar al aan een stevige opmars bezig. Live is de band een niets ontziende bulldozer die , aangespoord door hun imposante frontman, zorgt dat iedereen onder de indruk is. Op hun Facebook pagina stond te lezen ''We will be playing a furious set made out of brand new material from our upcoming full album ‘The Venom Inside’" .
Een gevarieerde set kregen we met nieuwere en wat oudere songs. Letterlijk werden vuurpijlen afgeschoten. Opvallend trouwens hoe die nieuwe songs erin gingen als zoete broodjes. 'The Venom Inside' is dan ook een knal van een plaat, waarmee de band definitief hun stempel drukt op de Belgische metal scene. Een klassieker in wording dus. Die songs overtuigden sterk. Hier vlogen crowdsurfers voor het eerst in de lucht, en er ontstonden mosh pits en een wall of Dead.
Temptations For The Weak en het publiek waren één. In een rollarcoaster gingen ze te werk. Wat een suspense. Temptations for The Weak gaat ervoor, en moest niet onderdoen voor internationale bands binnen de scene.
Op MENtal Fest klonken ze dus vernietigend energiek .

MANTAH (*****) is een Belgische metalband die eind 2019 het levenslicht zag en gevestigd is in Torhout. Hun muziek is moderne metal met een knipoog naar de jaren 90. Inspirerende bands zijn de bekende nu-metal grootheden als Korn en Static-X, maar ook is er de link naar een While She Sleeps en BMTH. Zij vielen op door hun melodieuze en technisch hoogstaande aanpak, die ruimte liet voor speelsheid en improvisatie. Hoedanook een sound met uppercuts, maar het klonk iets kalmer in z’n totaliteit en zeker tav Temptations of the weak.
Hier intrigeerde de strakke muzikale omlijsting en de charismatische, spraakzame frontman die zijn publiek voortdurend wist aan te porren. Iedereen genoot van deze nu-metal band.

De enige band op de affiche die ook vorig jaar op het podium stond, was Dyscordia (****1/2). Vorig jaar bleken ze zelfs de ultieme publiekstrekker, ook nu stond de zaal overvol voor onze Belgische metal trots.
Door de jaren heeft Dyscordia zijn positie opgeëist; op plaat als live. Ze zijn toe aan hun 15ste verjaardag. Er is ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band die alle moeilijkheden heeft weten doorworstelen. De sound was strak, overdonderend en nietsontziend. Het daverde. Toegevoegde waarde was de speelsheid.
Dit is powermetal, met twee zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen, een gouden charisma. We zagen de band al verschillende keren én opnieuw klonk het meer dan overtuigend, stevig zelfs. Sterke prestatie.

Na de Belgische tsunami's en spirituele prikkelingen, werd het tijd voor de eerste internationale band op de affiche. The Five Hundred (*****) is uitgegroeid tot een belangrijke speler in de Britse heavy metal. De band ontstond in 2010 en creëerde een sound die de rauwe intensiteit van metalcore combineert met de precisie van djent en progressieve metal. "Hun naam symboliseert eenheid en kracht, wat een weerspiegeling is van hun hechte, energieke muzikale synergie die hen heeft versterkt als een dominante aanwezigheid in de Britse metalscene", staat te lezen op de bandcamp pagina van de band.
De zaal stond overvol ,zowel de band als het publiek hadden er duidelijk zin in  Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken, onvervalste mokerslagen uitgedeeld. Wat een gretigheid en energieke uitspattingen van The Five Hundred.
De verwachtingen voor  dit optreden van The Five Hundred  waren hoog gespannen en die werden dan ook met volle overgave ingelost! The Five Hundred gaf nogal wat uppercuts, de grond daverde Klasse van deze gasten!

We sloten af met een volksfeest. De Zweedse powermetal formatie Twilight Force (****) haalt zijn inspiratie uit de wereld van magie, fantasie en sprookjes met draken en andere jolijt, wat ons deed terugkeren naar de middeleeuwen, waar sages met prinsessen en sprookjeskastelen eveneens tot de verbeelding spreken.
Het zat allemaal wel goed in elkaar. Spelenderwijs zorgde de band voor een feestelijke stemming. Uitzinnige dansjes en andere braspartijen volgden, waarbij attributen in de lucht vlogen tot hilariteit van de aanwezigen.
Twilight Force deed niks origineels of vernieuwend, en puur muzikaal is dit al voorgedaan. Maar wie houdt van gezapige vertellingen over sprookjes en draken vond hier zijn dada. Het moet niet altijd au-serieus zijn he.
De muzikanten gingen virtuoos te werk en de zanglijnen bezorgden ons een krop in de keel. Sprookjesverhalen spreken nog steeds tot de verbeelding, je hoeft geen kind meer te zijn. Twilight Force speelde dus een knetterende set.
Wat een kleurrijke afsluiter van deze tweede editie, een sprankelende, spirituele totaalbeleving, die visueel en muzikaal tot de verbeelding sprak.

Organisatie: Differentmind vzw

Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!

Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar  één  band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.

Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent,  de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.

Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht  niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen,  nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …

Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!

Pics homepag @Eric Vandenbroek

Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge

NABOU is als trombone speelster uitgegroeid tot een topper binnen de jazz scene. Op Brussels Jazz Festival zagen we haar nog live. We waren onder de indruk van haar wervelende mooie performance. ''NABOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending aan, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral  een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium'', schreven we over haar optreden.
Eind januari bracht ze een nieuwe plaat uit 'Indigo', die dezelfde veelzijdigheid, weemoed en warmte uitstraalt.
Qua sound is er in navolging van de vorige albums niet zo veel veranderd, songs als “Consent” is best emotioneel beladen, als ode aan Stijn; of “Flux Bloom” laat de virtuositeit, weemoed en warme klankenpracht horen.
NABOU laat zich omringen door muzikanten die haar live, maar dus ook op plaat, meer dan zomaar aanvullen. Ze leggen er evenveel gevoel in, en dat maakt de plaat overtuigend fijn. NABOU heeft, door allerlei verlieservaringen een moeilijke tijd achter de rug en dat sluipt ook in haar songs die opvallend meer emoties van pijn en vertwijfeling bevatten.
Maar verder is dit gewoon de NABOU die we al zovele jaren kennen, en daar is totaal niks mis mee. Songs als “Unpersuadable Extern” en “Echo” weten te raken. De instrumentatie spreekt tot de verbeelding.
NABOU is een voorname parel binnen de jazzscene. De weemoed sluimert in haar materiaal. “Light blue shwal is opnieuw een ode aan Stijn. Op “Lost 'Soul” horen we net die kenmerkende warm klank die een zekere gemoedsrust uitstraalt, in een wereld van vertwijfeling.
NABOU blijft haar roots trouw, maar de virtuositeit, de intensiteit en de improvisatie van de songs sieren. Eentje om te koesteren.

Tracklist: Consent (for Stijn) 02:31 Parallellepipedum 05:27 Flux Bloom 06:05 Unpersuadable Extern 07:26 Echo I 01:32 Torch 06:00 Light Blue Shawl (for Stijn) 04:41 Lost Soul 03:03 Echo II 02:14 Johanna 06:04 Echo III 01:00 Ruin & Redemption 02:15