Onlangs had ik een diepgaand gesprek met een Britse muzikant die hier in Brussel woont en me op het hart drukte dat de Belgische muziekscene één van de interessantste ter wereld is. Jammer genoeg heeft deze scene alleen af te rekenen met zowel communautaire beperkingen (het is niet zo simpel voor Vlaamse bands om optredens te versieren in Wallonië en omgekeerd) alsook het catastrofaal gebrek van de broodnodige persaandacht. Het lijkt inderdaad wel of dit één of ander scenario is dat weggerukt werd uit de Wetstraat want het zijn nu niet bepaald nieuwe problemen te noemen. In ieder geval zijn het wel deze problemen die je bij het horen van de debuutcd van The New Industry een dubbel gevoel bezorgen.
Er is enerzijds het gevoel van “wow, wat een plaat is dat!” maar anderzijds is er dat ander wrang gevoel waarbij je weet dat indien deze jonge wolven uit Liverpool zouden komen (en niet uit Hoogstraten zoals nu het geval is) dat zij dan onmiddellijk omgedoopt zouden worden als een soort van nieuwe Bloc Party en op die manier wereldwijd succes boeken.
Maar dit is en blijft België, en gelukkig voor The New Industry hebben zij toch reeds allerlei prijzen  kunnen versieren en konden ze ook Patrick Delabie (bekend van zijn werk met Confuse The Cat) strikken voor de productie van deze plaat.
Blijkbaar heeft Jan en alleman problemen met de omschrijving van hun muziek want : “is het nu postpunk of postrock, of gewoon indie”?
Een onbelangrijke en zelfs nutteloze vraag eens je opener “Sublety is an art” hoort want meteen herken je hier niet alleen het vakmanschap van deze nieuwe talenten maar ook dat zij het soort groep zijn dat perfect begrepen heeft waarom Editors tegenwoordig zo populair zijn. Niet dat ze Editors-klonen zouden zijn want daarvoor klinkt The New Industry net iets te fris en te origineel maar gewoonweg omdat zij de juiste ingrediënten weten uit te kiezen die nodig zijn voor pakkende indiesongs die je blijven volgen, nummers die je een uur nadien niet vergeten bent.
’Lights on Saturday’ is een plaat die alle aandacht verdient en zoals eerder gezegd, niet alleen hier in België.
Hou alvast maar de concertkalender op Musiczine in het oog want als deze mensen ergens in je buurt neerstrijken : gaan kijken, en nu naar de winkel!

INFO op
www.myspace.com/thenewindustrymusic of www.vi.be/thenewindustry

Ze komen van Bornem maar verblijven in Gent, op het eerste zicht zijn ze een koppel en op het eerste gehoor klinkt het tamelijk dik in orde. Zo kan je dit duo kort samenvatten dat bestaat uit Roeland Vandemoortele en Eva Bruyaert.
Deze twee liepen elkaar al eerder tegen het lijf in hun vorig groepje Wild Turkey en blijkbaar moeten de muzikale vonken (alleen maar die?) goed overgesprongen zijn want de twee besloten om samen nieuwe muzikale wegen te bewandelen.
Too Tangled werd al door verschillende mensen de lucht ingeprezen ook al waren het meestal ook deze mensen die verwachtten dat Too Tangled op de trashrockbluestrein van groepen als Boss Hog ging springen. Dat doen ze weliswaar bij de eerste drie nummers maar meteen daarna merk je een echte koersverandering waarbij we Too Tangled leren kennen in verschillende gedaantes.
Hierdoor lijkt ‘The magic got killed’ soms op een onsamenhangende cd is maar het bewijst eigenlijk ook meteen dat Too Tangled gelukkig geen kopie geworden is van The Kills waarmee ze net iets teveel worden vergeleken. Soms loopt dat totaal fout af (zo was het niemendalletje “Give it back” beter op de cd weggelaten) en soms doet het smaken naar meer (titeltrack en afsluiter “The magic got killed” laat Eva schitteren als een soort van Belgische Courtney Love).
Door het onzuiver vuil geluid komt Too Tangled af en toe in de buurt van dat ander Antwerps koppel die een tiental jaar geleden de Vlaamse podia onveilig maakte, en dan hebben we het natuurlijk over De Bossen.
’The magic got killed’ is geen grootse cd geworden maar het is wel een prachtig visitekaartje geworden van een groep die in de toekomst wel voor kleine aardverschuivingen binnenin de Belgische muziekscene zou kunnen zorgen.
In het oog houden dus.

INFO op www.myspace.com/tootangled

Bij het aanschouwen van dit cdhoesje zou je het niet zeggen maar achter Wan’s zit een essentieel stuk Belgische muziekgeschiedenis verborgen. We moeten teruggrijpen naar het begin van de jaren ’80 toen een electrogroepje Snowy Red genaamd, zijn opmars maakte in de alternatieve scene.
Tot op heden blijven hun clubkrakers als “Euroshima” of “Breakdown” als grondleggers van het minimal synthgenre gelden en wanneer u ooit zou overwegen om hun elpees op E-Bay af te schaffen, neemt u best een goed gevulde portemonnee ter hand want deze platen zijn nog steeds één van de duurste internationale collector item’s die je kan aantreffen.
Helaas sloeg het noodlot toe en moest zanger Micky Mike vroegtijdig zijn carrière stopzetten wegens gezondheidsreden en overleed vorig jaar.
De twee overige leden (Phil W en Champ X) vonden in Red Ced (ex-Temple Shade) een nieuwe zanger en na enkele demo’s is ‘In a lifetime’ het debuut geworden van deze Wan’s.
Het zou helemaal niet eerlijk zijn om deze band met Snowy Red te vergelijken. Eerst en vooral is dit twintig jaar later en blijft Wan’s een andere band maar toch hoor je overduidelijk dat deze mensen hun sporen verdiend hebben in de Belgische wavescene van de jaren ’80. Ook al staat de elektrische gitaar hier af en toe centraal zijn het de melancholische synths die het groepsgeluid overheersen en op sommige tracks (het magistrale “Stalker” of “Man Of God”) komen de herinneringen aan Poesie Noire, het jaren ’90 werk van Wire (“Modern Slave” klinkt alsof het gezongen is door Colin Newman) of The Arch terug naar boven.
Er zullen wel mensen zijn die dit een gedateerd geluid vinden maar iedereen die naar muziek luistert omdat het hem in de eerste plaats emotioneel raakt zal dit klein wavemeesterwerkje met genoegen omarmen.

INFO op www.myspace.com/wans2000

Wat in Nederland toch al min of meer een gevestigde waarde is moet in België nog helemaal ontdekt worden. Als het er in het geval van Ruben Hoeke ooit nog van komt, want bluesrock is in muziekminnend België immers even populair als krulbollen bij bodybuilders.
Talentvol gitarist Ruben Hoeke (33) heeft, als zoon van de in Nederland toch niet onbekende bluespianist Rob Hoeke (jammerlijk in ’99 overleden), de blues trouwens met de paplepel meegekregen. Vanaf zijn veertiende speelde hij al in bluesgroepjes en hij deelde het podium niet enkel met zijn vader, maar ook met een gitaargod als Jan Akkerman.
In 2006 maakte de Ruben Hoeke Band hun eerste cd ‘Sugar’, met medewerking van o.a. The Lau en, alweer hij, Jan Akkerman. In 2008 ontving Ruben Hoeke trouwens de onderscheiding ‘Nederlands Beste Gitarist’. Er zijn er die met een minder indrukwekkend cv door het leven moeten.

Tot zover de geschiedenisles, nu even de plaat.
Als u op voorhand de term bluesrock in de mond neemt, leggen wij altijd de nodige argwaan voor de dag, want geen genre waar de muziek meer verdrinkt in torenhoge clichés als dit. Bands die daar op een gezonde manier weten omheen te spartelen zijn diegenen die onze en dus ook uw aandacht verdienen. Ruben Hoeke Band is, in de meeste gevallen toch, er daar één van. Trouwens, naast bluesrock staat hier ook nog pop, rock, soul en vette boogie op, dit is dus geen eenzijdig plaatje.
De eerste track “A change is gonna come” stelt al meteen het een en ander duidelijk : afgelikte blues is dit niet, gitaren wringen zich in alle bochten, drums roffelen lekker door, er zit gezond venijn in dit ding. Met een gloeiend “Boogie music” wordt er stomend doorgevlamd, en ook “stranger” is hete blues.
Toch kent de groep geregeld een dipje met flauwe poprock als “Close my eyes” en een vermeende poging tot rockballad in “The last goodbye”. Ook het banale rockertje “Midnight man”, dat live misschien wel voor de nodige heupbewegingen zal zorgen, is op plaat een beetje goedkoop, zo eentje van dertien in een dozijn.
Maar verder, geen kwaad woord. Het felle “Walking in the rain” wordt, hoewel geen grootse song, rechtgehouden door prima gitaargeweld van Hoeke en “Backstreet rambler”, dat voorzien is van een onvervalste Stones riff, is een potige rocker.
Afsluiter “True love” is een bluesballad in de trant van Gary Moore’s “Still got the blues”, maar de song overschrijdt nergens de grens van de meligheid, ook al komt er een viool aan te pas. Kan nog net, zeggen wij dan.
Al bij al is dit een knap album dat zich onderscheidt door het fraaie soleerwerk van een heus gitaartalent zonder dat die vervalt in pakweg de fratsen van een Walter –kijk eens mama zonder handen- Trout.

Info op www.rubenhoeke.com en www.myspace.com/rubenhoeke