Dat de mannen van Dial P For Panic stevig kunnen rocken is het minste wat je kunt zeggen na het beluisteren van deze debuut EP. De vijf heren uit Genk houden allen van stevige rock'n'roll en na enkele jaartjes repeteren en optreden vonden ze het tijd voor wat studiomateriaal. Dial P For Panic ontstond uit de hardcore band One Man March maar veel hardcore-invloeden vinden we niet terug op dit debuutplaatje; heerlijke stonerrockriffs des te meer en bovendien lijkt het ons dat Dial P For Panic ook een voorliefde heeft voor hardrockmuziek uit de jaren zeventig.
Op de zeven nummers kunnen de heren probleemloos wedijveren met bands als Black Sabbath en de Queens of the Stone Age (luister maar eens naar opener “Better Luck in Vegas”) en ook een garagerockband als The Hives zou jaloers zijn op songs als “Stay Home” en “City of Industry”. Het mag duidelijk zijn dat Dial P For Panic op de goeie weg is.
Wil je dit plaatje aanschaffen, dan kan dit voor slechts zeven euro. Stuur daarvoor als de bliksem een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. !
We fronsten toch eventjes de wenkbrauwen toen we dit plaatje binnenkregen en de nogal flauwe naam van de band lazen. Amper één luisterbeurt ver gooiden we alle scepsis overboord en moeten we concluderen dat deze vijf metalheads een ongelooflijk lekker debuutalbum hebben gemaakt.
Zeer straffe gitaarrifs, funky basgeluiden, groovende drums, synths en bovenal machtige vocalen zijn de ingrediënten van deze titelloze plaat. De band haalde duidelijke inspiratie bij verschillende grootheden uit de (nu-) metalwereld zoals Tool, System Of A Down, Limp Bizkit, Korn en Faith No More. Dat je bij momenten denkt naar een FNM-album te luisteren heeft alles te maken met de stem van zanger Guy die soms identiek lijkt op die van Mike Patton maar globaal gezien klinkt Ostend Powers toch een stuk harder dan Patton en de zijnen.
Onze favoriete nummes zijn de felle opener “Booya”, “All Rise” dat nogal Oosters start waarna enkele zeer stevige riffs volgen, het donkere “The Prophecy” dat een fijn rustpunt vormt en het catchy “Deadstop” waar Mike Patton wel heel erg dicht in de buurt lijkt.
Kortom, een straf plaatje dat fans van bovengenoemde bands blind kunnen aanschaffen!
Omwille van de diepe crisis waarin de platenindustrie verzeild is geraakt zullen we het in de toekomst wel meer meemaken dat geweldige platen gratis te grabbel worden gegooid op het net want niet iedereen heeft het geld (of zelfs de moed) om alles in eigen beheer uit te brengen. Onlangs zei een muzikant mij dat hij liever heeft dat heel de wereld gratis zijn muziek beluistert, dan dat hij op zolder met 800 onverkochte cd’s blijft zitten. Het is een gedachte waard maar wanneer iedereen zijn materiaal op het net gooit, wordt het al gauw een telefoonboek zonder alfabetische ordening maar gelukkig is er Musiczine om u aardig op weg te helpen.
De nieuwste release van het Zweedse On Returning is zo’n prachtvoorbeeld.
Vijftien jaar geleden zouden de majors staan te schreeuwen om hun aanstekelijke synthpop uit te mogen brengen maar het lot wil dat hun cd ‘Thieves like us’ (inderdaad genoemd naar dat New Order-nummer) een gratis internetrelease gebleven is.
Ten onrechte of gelukkig? Wie zal het antwoord weten maar wel is het zo dat hun 80’s geïnspireerde indiepop verduiveld veel lijkt op wat Ian Broudie ooit met zijn Lightning Seeds deed en als je daar nog eens de geest van New Order weet op te plakken dan weet u meteen dat dit een synthpopmust is. U vindt het cdtje (gratis) op onderstaande link http://www.jamendo.com/en/album/68439
Niet iedereen bekijkt het als een positieve evolutie maar vandaag de dag kan elke mens muziek maken en wordt het aanbod op cd met de dag schaarser en schaarser terwijl het aantal gratis downloads met de dag stijgt.
Toegegeven, het is misschien wel een democratiseringsproces maar het blijft ongelooflijk moeilijk om het kaf van het koren te scheiden maar gelukkig heb je MusicZine om je een beetje wegwijs te maken.
Een van de gratis releases die we je van harte kunnen aanbevelen is de nieuwe mini-cd van Yellow Ostrich, een bijna onmogelijk te onthouden projectsnaam van ene Alex Schaaf.
Deze Amerikaan is het soort duiveltje-doet-al die alle instrumenten bespeelt en daarmee prachtige psychedelische lo-fi uit zijn mouw weet te schudden dat evengoed op de laatste cd van Grizzly Bear of Arcade Fire had kunnen staan.
Alex maakt het zichzelf nooit moeilijk want ook al lijken zijn nummertjes uit honderden onderdelen te bestaan blijft de essentie toch een eenvoudig poplied te zijn.
Te ontdekken op onderstaande link, gratis en voor niks!
http://yellowostrich.bandcamp.com/album/the-serious-kids-ep
Danig zijn we onder de indruk van de EP van Steven H(eyse) uit Kaster. Hij rapt er op giftige wijze op los in een West-Vlaams dialect en geeft z’n aanstekelijke hiphopsounds vervaarlijke, dreigende dynamisch creatieve wendingen, zoals we dit in ver verleden hoorden van de Beastie Boys, Gangstarr en Coldcut.
Als we in eigen boezem kijken, refereert Steven H aan de ‘90s van Prophets Of Finance (pré-’t Hof) die even fel en verbeten te werk gingen. Toegegeven, de eerste songs (de single “’t Zit tegen”, “Ne saaien beat”) van de EP hebben een frisse, speelse, opzwepende melodie. In de andere drie, “Avvekeurd”, “Ik zoeke vuert” en “Te late” neemt hij wat gas terug; ze zijn meer richting r&b en klinken zalvender.
De man heeft al een goed cv op zak als finale Westtalent, finaleplaatsen in rockconcours en het Groot Geweld en verdient met de EP die fikse stap voorwaarts … Een groots entertainer-in-spé! “Ein voar onder j’un konte te geven, zouden ze bij ons zeggen …
Ohja, de plaat bevat een insert met uitknipbaar Steven H-masker, microfoon en mini-pancarte waarmee de fans zelf een Steven H-imitatie ten beste kunnen geven …
Info op http://www.stevenh.be
Moesten we hier bij MusicZine werken met een puntensysteem werken dan zou dit Belgisch duo steevast gehonoreerd worden met een dikke negen op tien want ‘Damaged Hearts’ is niet alleen één van de beste debuutplaten die ik sinds lang mocht horen maar Pieter en Evelien bevinden zich overduidelijk op een planeet die niet naar de naam België luistert.
Hun uiterst aanstekelijke electropunk heeft er zelfs voor gezorgd dat deze release uitkwam op een Engels label en dat is geen wonder want Tex Taiwan mag met trots zeggen dat zij een zeer eigenzinnig geluid hebben dat niks te maken heeft met de Belgische scene, en als het al iets met dit klein landje zou te maken hebben dan moet u het in de atmosfeer van Culture Club zoeken. Deze twee hebben duidelijk hun inspiratie gezocht in de electroclashsector .
De cd is dan ook een salvo van daverende beats die begeleid worden door allerlei synthesizergeluidjes die thuis horen in de jaren ’80. Als je daar nog eens de schreeuwerige sexy vocals van Evelien bijzwiert dan kom je al vlug uit bij Crystal Castles, of iets wat Nic Endo van Atari Teenage Riot uitspookt want het punkniveau van de plaat enigszins de hoogte injaagt.
Een kopie? Enerzijds valt het niet te ontkennen dat Tex Taiwan de mosterd gevonden heeft bij dit Canadees duo maar zij doen er iets zeer origineels mee. De cd mag dan klinken als een dolle rit op één of andere kermisattracti,e toch sta je steeds terug aan te schuiven aan de kassa voor een volgend ritje! Pure klasse dus!
Info http://www.myspace.com/textaiwan
Onthou die naam van Keefman maar … Band die de Nekka night op stelten kan zetten met hun Nederlandstalig lied .. . Inderdaad het doet deugd om zo’n frisse bries te horen in het genre … Ohja, Keefman brengt lekker in het gehoor liggende Nederlandstalige poprock. Catchy complexloze gitaarpop, luchtig, innemend en teksten over de liefde en het leven. Ze houden het muzikaal ergens tussen The Scene, Spinvis, De Kreuners, Gorki en De Mens. En terecht wonnen ze vorig jaar de Nederpopprijs!
’Zonlicht/ Zonnebrillen’ is van dezelfde leest als hun eerder verschenen EP… even ontspannen, relaxt als gevoelig en pakkend … Keefman overtuigt opnieuw met 7 nummers, waarvan twee al eerder op de EP te horen waren. Eigenlijk kan je ‘Zonlicht/Zonnebrillen’ opvatten als een tweede EP. Deze gegevens terzijde hebben we te maken met afwisselend materiaal van energieke pop als “Uitbreker”, “Magere meisjes” en sfeervoller werk “Hier in dit Nederland” en “Tijd maakt wonden”.
Toetsen en een viooltje nemen soms een prominentere rol in en de samenzang tussen Tom Kets en Kim Hertogs is om van te snoepen en werkt zalvend.
Kortom, Vlaanderen Muzieklandschap wordt alvast kleurrijker door een groep als Keefman. Te koesteren dus!
Info op http:// www.myspace.com/keefmanmusic
Het kwintet The Fortunate Few debuteert met gevarieerde sing/songwriterpop op hun EP. De vijf songs hebben een broeierige spanning, een zwoele groove en klinken innemend als bevreemdend mysterieus … Klankkleur door de puike arrangementen. De vocals van Jan-Pieter Delcour zijn nauw verwant aan Piet Goddaer van Ozark Henry en ook de bijdrages van zus Joke hebben hun meerwaarde.
Een afwisselende EP horen we van de band; ze trekken meteen de aandacht met de ritmes en de vibes van “Marillon” en “Sudden void”, zijn sfeervoller en gevoeliger op de subtiele “Saint-Peter’s Avenue” en “Scribble” en besluiten met een relaxte, luchtige en frisse versie van Bob Marley’s “High tide, low tide” die sing/songwriting en reggae kruist …
The Fortunate Few smaakt naar meer en kan een mooie toekomst tegemoet gaan. Duimen maar …
Info http://www.myspace.com/thefortunatefewspace
Voor wie de Belgische hardcore-scène op de voet volgt, zal Campus zeker geen onbekende zijn. Het verhaal van deze band uit Tessenderlo mag dan ook gezien zijn. Na hun debuutalbum ‘We are the Silence’ in 2008 speelde ze in nagenoeg ieder jeugdhuis, deden ze voorprogramma’s van verschillende grote bands en speelden ze bovendien op Groezrock en Pukkelpop. De band werd bij zijn eerste plaat vooral geroemd vanwege zijn originaliteit en eigen karakter, iets wat niet zo vanzelfsprekend is in het hardcore-genre.
De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor dit tweede album. En terecht want Campus heeft met ‘Oh Comely’ een dijk van een plaat afgeleverd! Met hun mix van ietwat logge hardcore en postrock heeft de band duidelijk een eigen geluid. De plaat bevat tien nummers en begint grandioos met “Kings of Yore”, een zeer krachtig nummer met een fantastische melodie. Ook op andere nummers zoals “Anchors of Our Heritage”, “Whiteout” en “Inside All This Hope” horen we strakke riffs in combinatie met verfijnde en aanstekelijke geluiden. Een extra troef van de band is de strot van zanger Rik die het ene moment de ziel uit zijn lijf brult om op andere momenten voor cleane zanglijnen opteert. Een rustpunt op de plaat is “Swindler I” dat we aanraden aan ieder rechtgeaarde postrocker. Campus heeft met deze plaat de hoofdvogel afgeschoten en is absoluut klaar om door te stoten naar een groter (en buitenlands) publiek.
Bij het beluisteren van deze cd is het overduidelijk dat deze muzikanten uit Menen (een ander deel komt uit Zulte) maar één doel voor ogen hebben en dat is een rockplaat afleveren zonder enige vorm van moeilijkdoenerij.
Vertstand op nul dus en volop gas geven alhoewel je toch een beetje moet openstaan voor 80’s FM-hardrock want zo lijkt “Bad Choices” verdraaid veel op Foreigner, of zelfs Robert Palmer in zijn rockerige dagen. De vraag is natuurlijk of zoiets slecht is, zeker niet als je bij andere nummers ( “Satelitte City” is daar een mooi voorbeeld van) begint te denken aan Queens Of The Stone Age of Tool.
Wie zijn eisen niet te hoog stelt qua originele inbreng zal aan deze cd zeker een vette rockkluif hebben, want een nummer als “1000 Thieves” moet zonder enige twijfel de vroegere fans van Black Crowes kunnen bekoren.
Wie deze cd hoort, kan er niet omheen om te denken dat dit het soort band in staat moet zijn om een podium in vuur en vlam te zetten, en de liverecensie (cfr zie vroeger) lijkt dit alleen maar te bevestigen.
Het enige minpunt aan dit aardig debuut zijn weliswaar de teksten die soms iets te simpel overkomen want geef nu zelf toe, iets als “Come on baby, you can ride my horse” klinkt net iets te ordinair. Voor de rest geen klachten over de doodseerlijke rockplaat.
YEARN’d is gecentraliseerd in de ruime regio van Tienen en is al 10 jaar in die streek een gevestigde waarde. Zo te horen houden ze er een stevige livereputatie op na …na talrijke verschijningen op compilatie CD’s, was de tijd rijp voor een EP, ‘Shadows and Dust’. Het kwintet brengt broeierige, spannende rocksongs die middenin het nummer krachtiger zijn of het tempo doen versnellen. Wat meteen raak is voor de live optredens. Minder verrassend en onschuldig klinken ze door het feit dat we al veel rockbands die broeierige intensiteit hebben zien aanhalen, wat niet betekent dat ze links mogen gelaten worden. De fris snedige aanpak siert hen op songs als “Party animal” en de titelsong. En op het afsluitende “Nightlife” (live) haalt men de ‘80’s artwaverock binnen van een Bauhaus. Leuke band, goede rock, het startschot voor een mooie toekomst? En de mini CD kan gratis gedownload worden via hun website …
INFO http://www.yearnd.com
Bij het horen van een naam als Chris D Smith verwacht je een éénmansproject maar een snelle blik op het cdhoesje leert ons al gauw dat deze Antwerpenaar zich het liefst laat omringen door een heleboel muzikanten die blijkbaar van alle markten thuis zijn en met zo’n bagage bekom je natuurlijk gauw een cd die een verschillend publiek kan aanspreken.
Chris is het soort muzikant die niet zit te wachten tot wanneer er iemand op de deur komt kloppen met een platencontract want onder eigen beheer brengt hij met grote regelmaat democd’s uit die zijn kunnen moeten belichten.
Onlangs viel hier bij de redactie van Musiczine Chris’ laatste wapenfeit ‘Words’ binnen en meteen bij opener (en tevens de titeltrack) wisten we dat we goed zaten.
Chris speelde reeds vanaf zijn 13e gitaar en tijdens optredens is hij zeker niet vies van de nodige Bob Dylan of Neil Young-cover en dat weerspiegelt zich perfect op deze cd, zeker op een nummer als “Mr & Mrs Disappointment”.
’Words’ is een bonte mengeling geworden van allerlei stijlen (dat gaat van bluespoprock in de stijl van de latere Joe Cocker tot hedendaagse country). Naast de stijlvolle zang van Chris hoor je hier tal van instrumenten (slide gitaar, banjo, steel gitaar) die de songs een extra elan geven, maar toch konden we het niet laten om een speciale vermelding bij het nummer “Mother Earth” te maken. “Mother Earth” is misschien op het eerste zicht een alledaagse ballad ware het niet dat je hier kennis kan maken met de prachtige stem van Jasmine Tomballe, iemand die we maar beter in het oog houden.
’Words’ is een goede cd geworden die weliswaar meer besteedt zal zijn aan de bluesrockliefhebbers die het allemaal graag een beetje commerciëler wil.
INFO op www.thechrisdsmithband.com
Onlangs had ik een diepgaand gesprek met een Britse muzikant die hier in Brussel woont en me op het hart drukte dat de Belgische muziekscene één van de interessantste ter wereld is. Jammer genoeg heeft deze scene alleen af te rekenen met zowel communautaire beperkingen (het is niet zo simpel voor Vlaamse bands om optredens te versieren in Wallonië en omgekeerd) alsook het catastrofaal gebrek van de broodnodige persaandacht. Het lijkt inderdaad wel of dit één of ander scenario is dat weggerukt werd uit de Wetstraat want het zijn nu niet bepaald nieuwe problemen te noemen. In ieder geval zijn het wel deze problemen die je bij het horen van de debuutcd van The New Industry een dubbel gevoel bezorgen.
Er is enerzijds het gevoel van “wow, wat een plaat is dat!” maar anderzijds is er dat ander wrang gevoel waarbij je weet dat indien deze jonge wolven uit Liverpool zouden komen (en niet uit Hoogstraten zoals nu het geval is) dat zij dan onmiddellijk omgedoopt zouden worden als een soort van nieuwe Bloc Party en op die manier wereldwijd succes boeken.
Maar dit is en blijft België, en gelukkig voor The New Industry hebben zij toch reeds allerlei prijzen kunnen versieren en konden ze ook Patrick Delabie (bekend van zijn werk met Confuse The Cat) strikken voor de productie van deze plaat.
Blijkbaar heeft Jan en alleman problemen met de omschrijving van hun muziek want : “is het nu postpunk of postrock, of gewoon indie”?
Een onbelangrijke en zelfs nutteloze vraag eens je opener “Sublety is an art” hoort want meteen herken je hier niet alleen het vakmanschap van deze nieuwe talenten maar ook dat zij het soort groep zijn dat perfect begrepen heeft waarom Editors tegenwoordig zo populair zijn. Niet dat ze Editors-klonen zouden zijn want daarvoor klinkt The New Industry net iets te fris en te origineel maar gewoonweg omdat zij de juiste ingrediënten weten uit te kiezen die nodig zijn voor pakkende indiesongs die je blijven volgen, nummers die je een uur nadien niet vergeten bent.
’Lights on Saturday’ is een plaat die alle aandacht verdient en zoals eerder gezegd, niet alleen hier in België.
Hou alvast maar de concertkalender op Musiczine in het oog want als deze mensen ergens in je buurt neerstrijken : gaan kijken, en nu naar de winkel!
INFO op
www.myspace.com/thenewindustrymusic of www.vi.be/thenewindustry
Ze komen van Bornem maar verblijven in Gent, op het eerste zicht zijn ze een koppel en op het eerste gehoor klinkt het tamelijk dik in orde. Zo kan je dit duo kort samenvatten dat bestaat uit Roeland Vandemoortele en Eva Bruyaert.
Deze twee liepen elkaar al eerder tegen het lijf in hun vorig groepje Wild Turkey en blijkbaar moeten de muzikale vonken (alleen maar die?) goed overgesprongen zijn want de twee besloten om samen nieuwe muzikale wegen te bewandelen.
Too Tangled werd al door verschillende mensen de lucht ingeprezen ook al waren het meestal ook deze mensen die verwachtten dat Too Tangled op de trashrockbluestrein van groepen als Boss Hog ging springen. Dat doen ze weliswaar bij de eerste drie nummers maar meteen daarna merk je een echte koersverandering waarbij we Too Tangled leren kennen in verschillende gedaantes.
Hierdoor lijkt ‘The magic got killed’ soms op een onsamenhangende cd is maar het bewijst eigenlijk ook meteen dat Too Tangled gelukkig geen kopie geworden is van The Kills waarmee ze net iets teveel worden vergeleken. Soms loopt dat totaal fout af (zo was het niemendalletje “Give it back” beter op de cd weggelaten) en soms doet het smaken naar meer (titeltrack en afsluiter “The magic got killed” laat Eva schitteren als een soort van Belgische Courtney Love).
Door het onzuiver vuil geluid komt Too Tangled af en toe in de buurt van dat ander Antwerps koppel die een tiental jaar geleden de Vlaamse podia onveilig maakte, en dan hebben we het natuurlijk over De Bossen.
’The magic got killed’ is geen grootse cd geworden maar het is wel een prachtig visitekaartje geworden van een groep die in de toekomst wel voor kleine aardverschuivingen binnenin de Belgische muziekscene zou kunnen zorgen.
In het oog houden dus.
INFO op www.myspace.com/tootangled
Nederlands 
Français 
