Scarlett Johansson is een 24 jarige filmster die al schitterde in rollen als ‘The black dahlia’, ‘The girl with the pearl earring’ en ‘The horse whisperer’. Net als Juliette Lewis (van Juliette & The Licks), waagde ze de stap een plaat uit te brengen. Haar muziek is van een totaal andere orde dan de snedige gitaarrock van Juliette Lewis.
Haar debuut is eerder een verzameling van het (late) oeuvre van Tom Waits, aangevuld met een eigen compositie (“Song for Jo”) met behulp van Dave Sitek van TV On The Radio, die meteen ook de productie op zich nam.. Ze kreeg de medewerking van gitarist Nick Zinner van The Yeah Yeah Yeahs en op twee songs zingt zelfs Bowie mee: “Falling down” en “Fannin street”.
Het is een rustige, ingetogen, intieme sferische plaat geworden van traag slepende filmische songs, donker en dromerig van aard, waarin psychedelica, ‘80’s wave en triphop invloeden te horen zijn. Een sound bepaald door elektronica, xylofoon, een gitaarakkoord en een bezwerende (softe) percussie. Vocaal nestelt de knappe blondine met haar fluisterzang zich tussen een Elisabeth Frazer, Marianne Faithfull, Julee Cruise en Nico. Zonder blozen past ze als vocaliste in de theatrale avantgarde van The Residents.
Ze schuwt enig experiment niet, luister maar naar de instrumentale opener “Fawn” en “I wish I was In New Orleans”. “I don’t wanna grow up” van Waits is er eentje om in te lijsten. Een boeiende muzikale trip van een uiterst genietbare plaat.