De 19 jarige Oostenrijkse Anja Plasch brengt intimistisch materiaal, bepaald door haar intens, bedreven en emotievolle klassieke pianospel, wat elektronica, beperkte drums en een band met strijkers en gedragen door haar indringende, soms hoog uithalende stem. Het zijn sfeervolle, sombere, donkere en onheilspellende songs, doordrenkt van melancholie en tristesse. Ze grijpen bij het nekvel en doen soms filmisch aan. Songs als “Sleep”, “Cynthia, “Spiracle” zijn ingetogen en sober door piano en stem. Filmmakers mogen bij haar eens aankloppen om “Turbine woomb” en “Mr Gaunt pt 1000” in de soundtracklist te plaatsen. De andere songs zijn wat breder van opzet en ondersteunen haar songschrijvertalent. Kortom, het zijn heerlijke parels van songs op ‘Lovetune for Vacuum’.

Ze refereert nauw aan oudgedienden Nico (VU), Kate Bush, Alison Shaw (The Cranes) en Hope Sandoval (ex Mazzy Star) en wordt in één adem opgenoemd met de huidige generatie Joan Wasser, Cat Power en Bat For Lashes. Maar even belangvol is dat ze teruggrijpt naar de oude 4ad stal van This Motal Coil, Elisabeth Frazer en Dead Can Dance. Ook horen we de weemoedigheid van 3 Mile Pilot en Black Heart Procession.

De EP ‘Marche Funèbre’ met twee bewerkingen van het nummer op haar debuut en een reprise van “Thanatos” klinkt eerder als een experimenteel project van haar. Op de eerste song druipt de kwelling er van af en de bewerkingen zijn een bevreemdende filmische trip die Soap & Skin’s grenzen verleggen door de (duistere) elektronica. Duivels, bezwerend, onheilspellend en verwarrend, dankzij de supports van Yrasor en DJ Kone. Het onderstreept haar veelzijdigheid als artieste binnen dat muzikaal landschap.