Hij heeft een tijdje op zich laten, deze Jeff Martin  … Hij is toe aan z’n 8^ste plaat in negentien jaar. Slowcore  van traag slepende en vaak donkere , ingetogen indierock … uitermate sober, rust ademen … ; lofi/soundscapes sijpelen door, waardoor dit meer werkstukken zijn en geen afgewerkte songs. Vocaal wordt hij met z’n lijzige fluisterstem bijgestaan door Eleni Mandell. Warme melancholie daar draait ‘em om, die af en toe eens opengebroken wordt. Puik goed klinkend plaatje, die echter geen verrassingen te noteren heeft.  De titel spreekt voor zich hmhm …