Het uit Long Beach, Californië, afkomstige Crystal Antlers kwam aandraven met een intens verschroeiende debuutplaat. Ruisende noiserock, bezwerende garagepunk van gierende gitaren, opzwepende drums, pompende baslijnen, heerlijk getikte ‘70’s synths/toetsen en feedbackgeraas, balancerend tussen melodie, tegendraadse ritmes en experiment. Het geheel was een weird opwindend goedje, beheerst door de praktisch onverstaanbare, schreeuwerige vocals en zegzang van Jonny Bell, die doet terugdenken aan de onderschatte Michael Gira in z’n jonge Swans jaren. Een ‘Fxx Up’ gevoel creëerden ze!
De opvolger van de cd en enkele EP’s klinkt gematigder: broeierige songs die nog kunnen bruisen van energie , maar meer afgerond zijn en een herkenbare (melodieuze) structuur hebben . de toetsen van van Ikey Owens (ex Mars Volta) intrigeren zoals de weirde psychedelicatunes  van  zZz , maar durven ook warmer te zijn. Ook de zang is meer beheerst geworden . Een logische stap dus .
Twee instrumentals zitten vervat in de elf songs . Opener “Jules’ story” en de titelsong zijn  snedig en kordaat, daarna overwint de broeierige intensiteit en finesse . Ze klinken op “Always afraid” en “Knee deep” zelfs zachter. Het mooi uitgesponnen “Dog days” besluit dan op spannende wijze de gevarieerde cd van een band, die breder muzikaal binnen de rockpsychedelica durft te gaan.