Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Stonerpsychedelica en lang uitgesponnen nummers . Heerlijk zoiets …
Maar het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , en de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, catchy, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes , gedoseerde noise en pedaaleffects , ondersteund van een goed uitgebalanceerde, dromerige zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend. Deze muzikale evolutie brengt Sleepy Sun richting The Music, een onvolprezen Britse band van een paar jaar terug , door de broeierige , meeslepende , aanstekelijke  poppy melodieën. En er mag meer sprake zijn van finesse , songs als “She rex”, “Siouxie blaqq”, “Creature” , “Martyr’s mantra” en “Yellow end” tillen Sleepy Sun naar een hoger niveau …