Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes.  Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .