De Zweedse Lykke Li kwam een paar jaar terug in de spotlights met haar megahit “I follow rivers’ die door Triggerfinger in een even sterke , overtuigende semi-akoestische gitaarversie werd gespeeld , ontdaan van enige franjes .
Lykke Li viel op met bevreemdende (triphopsounds), sfeervolle  en toegankelijke synthpop die hand in hand samengingen.
Nog meer dan op de vorige plaat wordt de klemtoon gelegd op een popelektronisch geluid, gedragen door haar lichte galmende vocals . Het materiaal klinkt sfeervol , dromerig en weemoedig. Een toegankelijke The Knife schuilt om de hoek bij die gelaagde geluidjes. De eerste songs , “I never learn”, “No rest for the wicked” en “Just like a dream” zijn het best. Ze gaat persoonlijker , soberder, intiemer te werk bij “Love me like I’m not made of stone” (semi-akoestisch), “Heart of steel” (gospel invoed) en de pianoballad “Sleeping alone” .
De songs zijn duidelijk goed uitgewerkt en die kenmerkende ‘wave’ broeierigheid is op het achterplan geraakt.