Deze ‘pop noir’ dame kon na een zelfdestructieve periode een sterke comeback maken; nog steeds wordt ze na een bewogen jong leven gerespecteerd. In de loop van vijf decennia is Marianne Faithfull uitgegroeid tot één van de grote dames van de popmuziek. 
Het afgelopen jaar heeft ze een rustperiode moeten inschakelen , gezien een gebroken rug haar aan bed kluisterde .
Intussen hield haar creativiteit niet op en kon ze aankloppen bij een rits artiesten die mee de nummers schreven o.m. Steve Earle , Tom McRae, Ed Harcourt, Anni Calvi tot Roger Waters en Nick Cave , haar zielsverwant binnen de donkere romantiek. 
Haar gruizige, grauwe, rokerige stem geeft kracht, emotionaliteit en kwetsbaarheid. Opnieuw hebben we  een mooie, afwisselende cd ; de songs hebben een broeierige ondertoon , kunnen weerbarstig zijn , zelfs behoorlijk stevig voor haar doen of ze tuimelen in de intimiteit .
Het geheel straalt een vaudeville stijl uit en balanceert tussen indringend gevoel en een optimistische stemming.
“True lies”, “Sparrows will sing” en de titelsong intrigeren al meteen en zijn mooi uitgewerkt; even intens spannend  klinken “Mother wolf” iets verderop de plaat en met de poppy cover (Bryan Ferry / Everly Brothers) “The price of love” overtuigt ze even sterk  . Maar geen Faithfull zonder een sfeervolle benadering , te horen op “Love more or less” , “Late victorian holocaust” of “Falling back” , “Deep water” en “Going home” .
Een grenzeloos respect hebben we voor haar en dat krijgt ze evenzeer van veel artiesten en bands. Klasse dus!