Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken  live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene,  de aanzet gaven  naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for  the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers  in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …