Die van Parquet Courts dragen we in het hart. Het is me duidelijk dat zij de nieuwe spirit van de indiescene zijn . Ze zijn al toe aan de derde cd . Parquet Courts is een heel interessant band uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . En natuurlijk kan je niet omheen The Fall of de VU  met “One man no city” , die dat kenmerkend psychedelisch sfeertje ademen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s, zijn er verrassende wendingen en ervaren we een lofi aanpak . De noisy tunes die op de vorige deels aanwezig waren , maken plaats voor keys.
We hebben dertien songs, waarvan sommigen echt kort, kernachtig , speels spontaan uit de losse pols klinken en lekker klinken door die onweerstaanbare (grungy) gitaar riedels en - grooves. Luister maar eens naar “Two dead cops” en “Pathos priarie”. Met opener “Dust” en verderop “Berlin got blurry” hebben ze twee ongelofelijke indiehits .
Sterk wat dit kwartet presteert en tussenin evenzeer overtuigen met hun allerhande projecten als een Parkay Quarts . Meesterwerk in het genre!