De carrière van deze indie/folky/garagerock’n’roll helden verloopt al dertig jaar hobbelig . Het ene jaar uit elkaar , dan terug bijeen, toeren ze of is er een slaande ruzie . Hun grootste hit “Blister in the sun” werd nog in een rechtszaak besmeurd door de tandem Gordon Gano en Brian Ritchie . Een geschil dat uiteindelijk bijeen werd gelegd .
Na de EP ‘Happy new year’ is er nu na zestien jaar een nieuwe plaat , ‘We can do anything’, die ‘Freak magnet’ opvolgt . De ingrediënten van de twee zijn nagenoeg hetzelfde gebleven, rauw melodieuze excentrieke rootspop , met een folky semi-akoestische inslag , dat vertrouwd, leuk , grappig , speels, luchtig , vitaal klinkt en komisch - tragisch is. We ervaren in de eenvoud en speelsheid een samenhorigheidsgevoel in het materiaal . We hotsen, botsen in de tien nummers , de eerste twee “Memory”, “I could be anything” hebben een Kermit/Muppet show gehalte , de daaropvolgende “Issues”, “Holy ghost” en “What you really means” klinken intens broeierig. Het tweede deel van de cd brengt de verschillende invalshoeken van stampen en ontroering samen , energiek en introspectief, knap in elkaar, maar iets minder scherp dan vroeger , wat de slotsom  maakt van een degelijke comeback! Violent Femmes straalt een eeuwige jeugdigheid uit …