Zal er ooit iemand het album ‘Skeleton Tree’ kunnen loskoppelen van het drama dat er achter schuilgaat ? Niemand, en al zeker niet nadat men de prent ‘One More With A Feeling’ heeft gezien, nog nooit heeft een film ons zo aangegrepen als deze. De plaat en de film vormen een onlosmakelijk geheel, deze keer niet zomaar een verhaal van leed en duisternis maar wel de harde realiteit.
In de film stelt Cave klaar en duidelijk dat een vreselijke traumatische gebeurtenis als het overlijden van zijn zoon, in tegenstelling tot wat journalisten en recensenten graag beweren, helemaal niet bevorderend is voor het creatieve proces van een artiest. De meeste songs waren ook al neergepend voor het noodlot zich voltrok, maar het is de teneur waarmee Cave ze uiteindelijk op plaat heeft gezet die een diepe indruk nalaat.
Nick Cave heeft sowieso altijd al donkere platen gemaakt die telkenmale als hardnekkige teer aan de ribben bleven plakken, maar deze keer zat hij plots zelf middenin het onheil. Het klinkt daarom nu allemaal nog ruwer, beklemmender, dieper en hartverscheurender dan op al zijn andere albums. Maar in hoeverre is dat geen wishful thinking van de luisteraar? Stel dat Cave die plaat zou gemaakt hebben zonder dat het drama zich voltrokken had. Zou men dan ook nog van een onovertroffen meesterwerk spreken zoals iedereen op vandaag beweert ? Als je immers met dit nieuwe noodlottige gegeven terug in Cave zijn volledige oeuvre graaft, kan eigenlijk zowat elke plaat doorgaan als soundtrack bij zo een tragische gebeurtenis.
Op de één of andere manier nodigt Cave ons uit om met ‘One More With A Feeling’ en ‘Skeleton Tree’ mee te delen in zijn leed, langs de andere kant vinden wij het wat onbehaaglijk om als een voyeur -ik zou bijna zeggen ramptoerist- diep in zijn zwaar op de proef gestelde privé leven rond te wandelen.
Wij hebben er onze tijd voor genomen en de plaat trachten los te denken van het drama dat er omheen hangt, we zijn tot het volgende besluit gekomen : ‘Skeleton Tree’ is wel degelijk een hartverscheurende prachtplaat, maar neen, het is niet Cave zijn beste. Een handvol absolute meesterlijke songs en soundscapes zijn hier te bespeuren. “Jesus Alone” is een opener die het onheil al aangeeft, Cave zijn stem zweeft slepend over de drone-onweerswolken die de onmisbare Warren Ellis uit allerlei attributen haalt, het is een song die tot diep onder de aderen kruipt en genadeloos onze adem afsnijdt. Het bijzonder pakkende en pijnlijk mooie “Girl In Amber” komt gewoon de tranen uit onze ogen halen, geen mens die hiervoor niet bezwijkt. Ook “Magneto” is zo een aangrijpende less is more song waardoor een mens diep geraakt wordt. In “I Need You” klinkt Cave’s stem uiterst breekbaar terwijl The Bad Seeds op de achtergrond toch ergens een lichtje proberen te vinden tussen de dreigende onweerswolken, een haast onhaalbare opdracht. De integere afsluiter “Skeleton Tree” is ook weer zo een klein stukje smart die uit ‘The Boatman’s Call’ lijkt te zijn weggelopen.
Zo staat ‘Skeleton Tree’ bijna vol met hartroerende schoonheid en beklijvende treurnis, maar gelukkig  nergens met aandoenlijk sentiment, dit is tenslotte Nick Cave.
Alleen met het alom bejubelde “Distant Sky” hebben wij wat moeite, we twijfelen er niet aan dat de Deense sopraan Else Torp een sterk staaltje kan zingen, maar de song had die overdreven pathetiek niet echt nodig. De vertwijfelde raps van “Rings Of Saturn” kunnen wij ook maar moeilijk thuisbrengen, maar wij zitten dan ook niet in Cave zijn vel.
‘Skeleton Tree’ is een beladen prachtplaat die zwaar op de maag ligt en diepe wonden achterlaat. Wij wensten dat Cave die nooit hoefde te maken. Misschien moeten we deze schijf een plaatsje geven naast ‘Magic and Loss’ van Lou Reed, nog zo’n schitterend rouwalbum dat bijna nooit de weg naar onze cd lader heeft gevonden omdat het toch zo verdomd zwaar doorweegt.

Sam De Rijcke


Nick Cave - Waardig rouwen - In de rockumentary van Andrew Dominik over de genese van Cave’s ‘Skeleton Tree’ krijgen we deze prachtige quote voorgeschoteld. “Time is elastic. We can go away from the event but at some point the elastic snaps and we always come back to it.” Het gaat uiteraard over de verschrikkelijke dood van zijn zoon Arthur die na een foute trip van een klif viel. Skeleton is het muzikaal antwoord op de rouwarbeid die Cave aan het leveren is. Het moeten aanvaarden van de dood, het verwerken van de pijn, hat aanpassen aan een leven zonder zijn zoon en het trachten weer te vinden van het plezier in het leven wordt vertaald in ingetogen en tegelijk vlammende pareltjes.
Zijn eeuwige compaan en rechterhand Warren Ellis is ook hier weer van onschatbare waarde. Het is zelfs naar Cave normen een heel donkere plaat geworden. Toch wordt er nog ruimte gemaakt voor schoonheid, empathie en liefde. Opener “Jesus Alone”, geschreven voor het ongeval, krijgt met de zin “You fell from the sky, crash-landed in a field near the River Adur” een akelige profetische waarde. “Rings of Satyrn” blijkt wat vrolijker, maar de zwarte ondertoon blijft prominent. Geniet verder van het piano en synth-spel op “Girl in Amber”. En zo kunnen we verder gaan. De juweeltjes stapelen zich op. Wel niet voor gevoelige oren. Deze donkere schijf eindigt wel met het hoopvolle  “And it’s all right now.”

Lode Vanassche