We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu - heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt.
Ze hebben de stormen doorstaan, en ze profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Het blijkt ook uit het recente album 'Absentia'. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Lees gerust het interview https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102446-splendidula-het-idee-om-de-release-show-in-een-kerk-te-doen-is-ontstaan-als-afscheids-ritueel-in-navolging-van-de-thema-s-van-de-plaat
Lees gerust de albumvoorstelling in Church 'Het Marca' in Maarkedal - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102554-splendidula-splendidula-brengt-ons-in-een-wave-van-loslaten
Het sacraal mooi klinkende “Absentia” met inbreng van Tim Yatras komt heel hard binnen, de emoties borrelen op en de sfeer lijkt somber, maar ergens zie je steeds een lichtpuntje. In een weerbarstige finale, waarbij de frustraties hoogoplopend zijn, worden alle demonen een eerste keer verdreven.
“Echoes of Quiet Remain” met Aaron Staithrope klinkt zelfs nog intenser, alsof dat nog kon. “Donkerte” luidt een eerste Nederlandstalige song in. De grens wordt overschreden, de stem van Kristien bereikt hier een breekpunt. Grauw waar het grauw moet zijn, zalvend waar nodig. Telkens worden we tot een punt van waanzin gedreven door die opvallende stemvariaties van Kristien, zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentatie.
Die lijn wordt verder doorgetrokken op “Dalkuldar” en het verbluffende mooie “Kilte”.
De band liet al weten dat ze meer de Black Metal toeren willen opgaan, hier komt het reeds naar boven. Geen satanische black, maar het soort Black Metal die de donkere ziel voedt en intrigeert; een duisternis die de donkere gedachte beschermt. Met “Let it come, to an End” wordt een eindpunt bereikt, waarbij de mens alle emoties loslaat, niet meer achterom kijkt en eindelijk de tunnel naar het licht kan bereiken.
Afrekenen met demonen, en vooral loslaten, is de rode draad doorheen deze prachtplaat. Live wist Splendidula ons tot tranen toe te bedwingen, ook het beluisteren van deze plaat brengt ons tot hetzelfde. De leegte die je voelt bij verlieservaringen komt op dit album in een schreeuw van pijn boven drijven. We voelden die pijn dus ook. Maar kregen vooral kracht om ook eindelijk alles los te laten… Zelfbevrijdend. Missie geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=d56IoOv2x6U
Tracklist: Absentia 07:35 Echoes of Quiet Remain 09:36 Donkerte 05:51 Dalkuldar 03:05 Kilte 09:13 Let It Come to an End 07:37
Blackened/Doom
Absentia
Splendidula
We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘
We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.
Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!
https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj
Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49
The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.
‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.
https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch
Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx
WOW WOW is een nieuw (zij-)project van Wouter Spaens. Hem kan je kennen van Riptunes, IDIOTS, Bherman en Harry Descamps. “Tre Hus På Vannet” betekent zoveel als ‘drie huizen aan het water’ en vormt de neerslag van Wouters’ reis van twee weken door de Noorse fjorden, langs drie huizen aan het water. Elk nummer kreeg de naam van het dorp. Op elke locatie schreef hij één song. De rust, de uitgestrekte landschappen en het leven aan de rand van het water vormden de inspiratie en dat hoor je ook. Als deze EP iets uitstraalt, dan staat innerlijke en uiterlijke rust alvast voorop in het rijtje. Akoestische gitaren, ruimte en eenvoud staan centraal.
Het verhaal achter de songs geeft alles een extra gouden randje. Zouden drie rustige plekken in Vlaanderen dezelfde songs opgeleverd hebben? Ik vermoed dat rustig, hoewel relatief, in Noorwegen toch een andere dimensie bereikt. Of toch de rust die Wouter daar gevonden heeft.
Het concept van reis-songs is niet nieuw, ook niet in deze akoestische folk/jazz richting. We denken bijvoorbeeld spontaan aan “Islas” van Flo. Hier klinkt het ook al overtuigend authentiek. Als WOW WOW houdt Wouter zich aan zijn eigen roots en invloeden, zonder bijvoorbeeld de lokale muziek (songs, instrumenten, toonzetting, tradities, …) te willen integreren. Dat is mooi en eerlijk.
Voor mij had deze reis langer mogen duren (meer songs), maar we kunnen er ook mee leven als hij elke vakantie een nieuwe bestemming aandoet voor telkens een nieuwe EP.
Voor deze EP werkte Wouter samen met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Loverman, Bazart,...). Je vindt “Tre Hus På Vannet” op Spotify.
Folk/Jazz
Tre Hus På Vannet EP
WOW WOW
Tre Hus På Vannet - Single by WOW WOW | Spotify
'Something Deeply Hidden' is het vijfde album van de instrumentale progrockband Poly-Math. Zeven nummers waarin ethio-jazz, klassieke progrock, mathrock en postrock met elkaar worden verbonden zijn.
‘Mee in het verhaal gaan is de boodschap' … Onlangs hadden we een fijne babbel erover met de band. Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103104-poly-math-hoewel-we-complexe-verhalen-niet-echt-instrumentaal-kunnen-overbrengen-geven-we-onze-muziek-graag-een-thema-rond-een-onderwerp-waar-we-op-dat-moment-in-opgaan
“The Universe as an Engine” wordt bepaald door lekkere percussie in diverse tempowissels. Een prachtige start. “One/two/three/four body problem” klinkt iets chaotischer, maar kent een broeierige spanning. Wat we ook horen op “No such thing as now” en “Special Dis/order” . Het album is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll. De filosofische ondertoon, ontdek je doorheen het materiaal. Het meer psychedelische “Euthyphro Dillema” onderstreept het.
“Spactral Dis/order” dompelt je onder in een georganiseerde chaos. “Terror Management Theory” is een klepper van een afsluiter, van circa acht minute, boeiend door de talrijke improvisaties.
Mee in hun verhaal gaan is de boodschap,
Het album is duidelijk opgebouwd in laagjes. Het biedt variatie, met een focus op een complexe instrumentatie, een abstracte sound hoedanook waarvan de boodschap is mee te gaan in hun verhaal …
Tracklist: The Universe as an Engine 03:31 One/Two/Three/Four Body Problem 04:10 No Such Thing as Now 07:33 Euthyphro Dilemma 05:55 Spectral Dis/Order 06:28 Chronostesia 03:56 Terror Management Theory 08:05
De nieuwe LuSid hebben we hier begin dit jaar al eens voorgesteld - met hun singles "Stella" en "Like a Sulky Girl" - waarna we hen het etiket van ‘belofte’ hebben opgekleefd. Op hun nieuwe single, “Kinda Fuzzy” hebben ze een grote stap gezet: meer matuur, een betere productie, mooie songstructuur en ze tonen meer lef en overtuigingsdrang. Als we een opmerking moeten geven, dan misschien dat de songtitel niet prominent (herkenbaar, meezingbaar, …) in de song zit.
De sound is iets donkerder, dreigender. Muzikaal zitten ze hier in de slipstream van High Hi, Faith and the Muse, en Garbage.
Knap gedaan, deze derde digitale single. We beginnen stilaan te rekenen op een EP of een full album. Je vindt “Kinda Fuzzy” makkelijk op Spotify.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/101801-like-a-sulky-girl-single
Een kwart eeuw Kludde! Ter ere van dit jubileum wordt ‘Langs Scheld- en Denderland’ opnieuw uitgebracht als een gezamenlijke release van Consouling Sounds en Thenra Collectivum.
Vanaf mei 2026 verkrijgbaar als cd-digisleeve met zes panelen en op zwart vinyl. Het album is volledig geremixed en geremasterd door Cerulean. Hoewel het geluid aanzienlijk is verbeterd, is de oorspronkelijke sfeer en uitstraling behouden gebleven. Ook de artwork heeft een mooie upgrade gekregen.
De sfeer is grimmig bij songs als “Schijnheilige Drievuldigheid”. De verhalenlijn over heksen en wezens uit de donkerste bossen blijft ook overeind op “Karos der Toverheksen”; het spreekt tot de verbeelding.
Het Folklore aspect dat Kludde al 25 jaar een bijzonder project maakt, schemert verder door op “Slet”, “Egidius” en “Shelob”. Het is donker, pikdonker bij Kludde … De afsluiter “Kludde” onderstreept dit nogmaals, het is de ultieme muzikale doodsteek/
Op zich is zo een re-release gewoon een leuk 'hebbedingetje' voor de liefhebber van het genre en de band. Maar inderdaad, door de remix ervan, krijgt het een heel andere wending wat de aankoop van dit kleinood ook de moeite waard maakt. Meer nog. Zelfs als je het album en de songs al kent, loont het dus zeker de moeite dit even te doorspitten en te voelen dat de intense gruwel die je over je heen voelde toen, nog intenser aanvoelt, net door die upgrade van elk van de songs.
De plaat verscheen ook op cd en lp, in samenwerking met Thenra Collectivum en via Consouling Sounds. Aankopen dus!
https://kludde.bandcamp.com/album/langs-scheld-en-denderland-2026
Black metal
Langs Scheld- en Denderland 2026
Kludde
Tracklist:
Schijnheilige Drievuldigheid 2026 05:44
Karos der Toverheksen 2026 06:45
Slet 2026 02:31
Egidius 2026 04:48
Shelob 2026 04:32
Kludde 2026 05:19
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verscheen dit nieuwe album.
Over die release hadden we een fijne babbel. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103105-joan-as-police-woman-nummers-zijn-als-een-pak-dat-je-laat-aanpassen-ik-ben-ook-volwassen-geworden-ik-wilde-nieuwe-arrangementen-van-de-nummers-aanbieden
In het beluisteren horen we een nieuwe wending aan het materiaal, songs die zo belangrijk waren voor haar carrière.
Haar vocals zijn nog steeds intens doorleefd en sprookjesachtig mooi. Nummers als “4nyone” en “Flushed” komen dan ook heel hard binnen. We worden meegezogen in die sound, en voelen ons wegglijden in haar droomwereld, alsof het weer 2006 is.
En toch klinken de songs niet gedateerd, integendeel. De samenwerking met Krystle Waren op “The Ride” is overweldigend mooi. Op “Feed the light” verlegt Joan haar grenzen. En op “Save me” drijft ze in de armen van Iggy Pop, ook bepalend in z’n vocals. Het dwingt je tot tranen toe. In het interview vertelden we haar 'hij klinkt als Nick Cave' waarop ze antwoordde '' Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld 'The Passenger' zingt, zit er iets magisch in zijn stem.'' Goed gevonden van Joan! Het mag gezegd zijn ‘Iggy en Joan klinken als 'a match made in heaven'. De hemel en de engelen ontdekken we ook op “We don't own it”, “Eternal Flame” en titelnummer “Real Life”. Nummers die ons doen wegdromen …
Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, brengt Joan As Police Woman oudere nummers opnieuw tot leven, met diezelfde intensiteit als weleer, maar opgestoft vooruitkijkend. Een sprookjesprinses in de duisternis.
Het geheel klinkt bedwelmend, hypnotiserend en is een perfecte remix van de songs en van de samenwerkingen met artiesten. Het maakt van het debuut een pareltje.
Joan gaat ook op tournee met deze plaat en komt naar België op 11 november 2026, Cactus Club, Brugge
Tracklist: 1. Anyone (Real Life Evolution version) 2. Flushed Chest (Real Life Evolution version) 3. The Ride (Real Life Evolution version) 4. I Defy feat. Krystle Warren (Real Life Evolution version) 5. Feed The Light (Real Life Evolution Version) 6. Christobel (Real Life Evolution version) 7. Save Me feat. Iggy Pop (Real Life Evolution version) 8. We Don't Own It (Real Life Evolution version) 9. Eternal Flame (Real Life Evolution version) 10.Real Life (Real Life Evolution version)
Sing/Songwriting
Real life Evolution
Joan As Police Woman
We hebben over Ciska Ciska al eerder gezegd dat ze een reïncarnatie van Joni Mitchell zou kunnen zijn. En dat is op de nieuwe single “Utopia” misschien nog meer het geval. Toch horen we meer dan dat. Er zit tegelijk steeds meer eigen gezicht, eigen klank, eigen woorden in het materiaal van deze talentvolle jongedame.
Live kan ze probleemlos een hele zaal inpakken. Dat hoorden we reeds. Op haar debuutalbum is het nog even wachten, maar wij zijn er nu al van overtuigd dat dat goed komt.
https://www.youtube.com/watch?v=PVtm9ZlF-JY&list=OLAK5uy_n_GOmvAPRbwzxas7tnzGrCNcoS5o12mV0
Six60 is de commercieel meest succesvolle band in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland, die invloeden uit reggae, soul en drum-and-bass verwerkt in een razend populaire poprock-sound. De band werd in 2006 opgericht in Dunedin en ontleende zijn naam aan het appartement waar drie leden woonden: 660 aan de iconische Castle Street.
De band bracht recent een nieuwe plaat uit, 'Right here, right now'. We hadden ook een fijne babbel met hen.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102582-six60-de-zomer-het-strand-en-de-gezelligheid-zijn-zo-kenmerkend-voor-ons-we-wilden-de-pure-authentieke-aard-van-six60-vastleggen
“We Made it” en “Knocking At Your Door” zijn makkelijk in het gehoor liggende songs. Ze voegen er soms een melancholisch kantje aan toe. Luister maar eens naar het wondermooie “Father's Eye”, “Endlessly” en de titelsong ‘Right here, right now”. Zonder al te veel franjes weten ze ons te raken. Ze prikkelen evenzeer de dansspieren en kunnen een zomerse inslag hebben. En de vocals , die zijn helder indringend. Een mooi ontspannend geheel.
Er wordt een weg bewandeld tussen weemoed en positiviteit. O.m. op “Be Gentle, Please” en “The Almchemist”.
SIX60 is erg populair in eigen land, Nieuw-Zeeland. De twaalf tracks klinken eerlijk, oprecht en uit het leven gegrepen. Verschillende stijlelementen zijn met elkaar verweven op warme, aanstekelijke wijze van pop, soul, reggae.
Ze weten hoedanook een breed publiek aan te spreken.
Tracklist: We Made It - Knocking At Your Door - Enjoy The View - We Are All Kings – Hurricane - Father's Eye's - Endlessly - Red Mist - Be Gentle, Please - The Alchemist - Same Dirt - Right Here, Right Now
Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Met hun eerdere plaat 'Through the gate of Hatred and Aversion' waaide er een nieuwe wind in de band, die ons positief stemde.
Nu verscheen 'Time is A River and The Waters are Red'. Wat een muzikale kanjer.
We hadden er een interview over. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102580-poseydon-wat-we-met-poseydon-nog-willen-bereiken-is-rond-die-kerktoren-weg-geraken-en-dat-we-breder-kunnen-gaan-toeren
Het zijn één voor één sterke muzikanten en hebben een overtuigende zanger/frontman Tom 'Lenny' Lenaerts, die roots heeft in de HC scene. De vocale bulderende inbreng zorgt voor een frisse wind doorheen de band en de nieuwe plaat.
“Storm” is een puike opener, met nogal wat uppercuts. De pedalen zijn sterk ingedrukt op “Poseidon” en het vlijmscherpe “Mind Intrusion”. De titelsong “Time is A River and the waters are red” luidt een 'rustpunt' in, maar de dreigende ondertoon, de rauwe tekst en die intrigerende muziek zorgen voor huivering.
De diversiteit siert. Het is een geoliede machine. “Thief of Dreams” is een klepper, ééntje van meer dan zeven minuten.
En het gaat verder met verslavende thrash metal, o.m. op “Instictive Dissonance”, het episch klinkende “With tears in my eyes” en het verbluffende “Ancestal Rites”.
Poseydon heeft een nieuwe adem gevonden met het nieuwe 'Time is A River and The Waters are Red'. We worden moeiteloos meegesleept in hun muzikale rit. Knalplaat, zondermeer
Tracklist: Storm 05:24 - Poseidon 04:50 - Mind Intrusion 03:10 - Time is a River and the Waters are Red 05:07 - Thief of Dreams 07:13- Instinctive Dissonance 04:19 - With Tears in My Eyes 03:32 - Ancestral Rites 05:02
Nagløed brengt jazz, pop en filmmuziek samen in allerlei laagjes en een eigenzinnige mix. Met hun unieke bezetting, gitaar, drums, Rhodes en elektronica tekenen ze voor een intieme sfeer door rustige open composities af te wisselen met strakke grooves, vsoulvolle akkoorden en vocals, lezen we op hun vi.be pagina.
De Gentse band Nagløed liet voor het eerst van zich horen in 2017 met een EP en bracht hun debuut 'NowHere' uit in 2019. Nu kwam een tweede plaat uit, 'Everything is in Everything Else'. We zagen het gezelschap live in N9 en waren onder de indruk van die performance.
Lees gerust met SCHNTZL SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment
“Reality is the dream” is een weemoedige binnenkomer, bepaald door een twinkelende gitaar, piano en een zachte drums. Niet teveel elektronische poespas, maar inpassen waar het kan. Rustig intens voortkabbelend door de sublieme, pakkende, mooie instrumentatie. We hebben een zalvende, zachtmoedige zang als op het wondermooie, die rakende “Dillsong”.
Everything Is In Everything Else ' is dan ook de muzikale weergave van een filosofische reis tussen leven en dood, vreugde en verlies, vasthouden en loslaten.
Je komt in een sort trance terecht. Verder uiterst genietbaar met langeere songs “Nature of things”, “Kontiki”.
De diversiteit in aanpak siert. Met een voortreffelijk “The Dream is reality” sluit de band het album af.
'Everything is In Everything else' heeft een bijzonder emotionele impact, sober en mooi opgebouwd in laagjes. En herkenbaar reflecterend voor je levensverhaal. Prachtige plaat.
https://icarusrecords.bandcamp.com/album/everything-is-in-everything-else
Sinds 1994 heeft Lowsunday een sound gecreëerd die intrigeert in sfeer, precisie en diepgang. Na de geremasterde heruitgave van ‘LOW SUNDAY GHOST MACHINE’ en ‘ELESGIEM’ keerde de band afgelopen najaar terug met de ‘WHITE EP’, geselecteerd voor Postpunk.com's ‘Best of 2025’. Met nieuwe kracht ertegenaan.
De ‘BLACK EP’ barst los als de donkere tegenhanger van de ‘WHITE EP’ met gelaagde gitaren, strakke ritmes en sobere synths die thema's als isolatie, mijmering en introspectie versterken. Letterlijk een schaduwzijde van de ‘WHITE EP’
'You're so wired' ademt iets herkenbaars uit, een sound die ons terugbrengt naar onze jeugdjaren, de meer donkere zijde van post-punk. Beetje een nostalgietrip.
De muzikale sfeer is grimmig als opzwepend. Op “Shattered”en “Someone to Talk” voel je de huivering. “This is not heaven” en “Don't Want to dream again” geven een emotioneel gevoel van welbehagen. Het siert het genre.
We hebben hier een evenwicht van rauwe, scherpe shoegaze-gitaren en sobere, pulserende synths, die doen denken aan EBM en darkwave uit de jaren 80. Eigenlijk niks niewus onder de zon , maar goed genoeg om ons te intrigeren en blijvend te boeien.
https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msOv8SkAl7jcyrdx5U54_rJl3oZQH5RAI
Tracklist: You're So Wired 04:05 Shattered 04:01 Someone To Talk To 04:09 This Is Not Heaven 04:12 Don't Want To Dream Again 03:51
Postpunk
Low sunday ghost machine black EP
"The Best Is Yet To Come" is zowel de titelsong als het debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Lise Catherine. Het album telt elf nummers, geproduceerd door Wza en gemixt door Thomas Valkiers; het is een opbeurende verzameling over hoop en nieuwe mogelijkheden creëren.
Het dromerige, hartverwarmende “Daydream” klinkt zalvend, zachtmoedig. Een mooie opener.
Het zachte timbre vocaal van Lise straalt gemoedsrust uit. En het is de aanzet naar “Special for a second”, “Scary thing” en “Ticket to the moon” . De mooie, intense aanpak voert ons naar een sprookjeswereld.
Er schuilt liefde en oprechtheid in het materiaal. Gezapigweg klinken ''Fools”, “Landmine”, “For the night”, “Lonely People” en titelsong “The best is yet to come”.
Muzikaal dromzerige sing/songwriterpop, met een folky inslag. Lise Catherine biedt ons in deze jachtige tijden een rustpunt aan. Eenvoudig, oprecht, recht vanuit het hart klinkt haar materiaal . Fijn plaatje.
Check gerust: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kTJUdZn2MIQv8DL8QHajKvV4Q3qBSkXcMSing/Songwriting
The best is yet to come
Lise Catherine
Nederlands 
Français 
