De Brits- Oegandese sing/songwriter liet vier jaar tussen het debuut ‘Home again’  en die langverwachte tweede . We herinneren ons de lekker in het gehoor liggende singles “Tell me a tale” , “I’ll get along” en natuurlijk “ Home again” , gezapige , emotievolle, trippende soulpop.
Even sfeervol en warm aandoenlijk is de opvolger , die opteert voor een breder geluid ; een afrobeat wordt toegevoegd op “Black man in a white world” , wat het nummer groovy, puntig maakt . Of er is die 70s Jimi retro op “One more night”, “The final frame” en Pink Floyd referentie door de ‘soundtrackachtige’,  space psychedelica op de tien minuten durende opener “Cold little heart”. 
We horen fijne , sfeervolle soulpop arrangementen, met een gospel tint en z’n typisch licht melancholische, hartverwarmende  zang . “Rule the world”, “Father’s child” en de titelsong zijn heerlijke trips . Ze zorgen voor een rijk , veelkleurig geluid .
Daarnaast hebben we een rits rustige, voortkabbelende songs , goed , die een midzomeravondgevoel ademen,  maar net niet genoeg om je volledig te raken …
Kortom, je wordt meegevoerd naar een droomwereld op z’n heerlijk aangename soulrootspop.