White Willow is een Noorse progband dat elektronische, eclectische en typisch Jaren 70 progrock in zijn muziek verwerkt. Het resultaat is een origineel geluid en dito songs. De vocals van Sylvia Erichsen zijn bij momenten zweverig en dromerig en gaan mooi samen met de muziek. De songs zijn zoals eerder vermeld origineel en verrassend uitgewerkt. Of het nu met een akoestische gitaar, een mellotron of een fluit is het is grotendeels luistermuziek geworden. Wanneer je je laat meeslepen in hun muzikale wereld kom je terecht in een sprookjesachtige wereld waar het plezant toeven is.
De hoes doet mij denken aan een aantal platenhoezen van Yes (zoals “Union” of “Keys to Ascension”). Het is helemaal in die stijl gemaakt en past ook wel bij de muziek. Opener “Future Hopes” en “Silver and Gold” zijn twee prachtige tracks die een normale lengte hebben. Daarnaast bevat dit album ook twee nummers die meer dan tien minuten lang zijn. Echte klassieke progressieve nummers waarin ze hun kunnen tonen en die vele kanten uitgaan.
‘Future Hopes’  bevat vijf tracks die goed zijn voor veertig minuten muziek. Daarnaast bevat het nog twee bonustracks: “Animal Magnetism” (een cover van The Scorpions die ook al op ‘Terminal Twillight’ uit 2011 stond) en “Damnation Valley” (een instrumentale song die mij niet weet te overtuigen). Dat maakt samen 6 op 7. Toch een goeie score.
White Willow is met ‘Future Hopes’  teruggekeerd naar zijn oude stal zijnde Laser’s Edge Records en heeft een aangenaam en interessant album gemaakt.