The Picturebooks hebben met ‘Home Is A Heartache’ zopas hun tweede album uit. Het ligt helemaal in het verlengde van Imaginary Horse. Daarvoor gingen ze twee jaar op tournee in Europa en de Verenigde Staten en dat is te horen op ‘Home Is A Heartache’. Een aantal titels verwijzen er rechtstreeks naar: “On These Roads I'll Die", "I Came A Long Way For You" en de halve heimweesong "Home Is A Heartache". Het album werd opgenomen in de garage waar het duo zelf ook aan motoren werkt, als ze niet op tournee zijn.
Muzikaal valt dit Duitse duo niet zo makkelijk in een hokje te duwen. Zelf hebben ze het over biker-blues, maar die vlag dekt de lading niet helemaal. Zanger/gitarist Fynn Claus Grabke haalt zijn huilende gitaarsound uit oude gitaren die hij in pandjeshuizen en tweedehandszaken gaat uitzoeken, terwijl drummer Philipp Mirtschink zonder cimbalen speelt. In de plaats heeft hij een zelfgemaakt zootje van kettingen en bellen. En hij bespeelt die, net als zijn drums met overmaatse drumstokken en soms ook gewoon met zijn blote handen.
Wie The Picturebooks reeds live aan het werk zag, zoals vorig jaar in het voorprogramma van Le Butcherettes in de Kreun, weet dat de wild in het rond slaande Mirtschink op zich een attractie is op het podium, met daarnaast Grabke, die onverstoorbaar en ijzig cool de randjes van zijn ziel blootlegt. Maar de chemie tussen de twee werkt op een podium heel aanstekelijk.
Ook op dit album werkt die chemie en krijg je in elke track een volle, creepy sound. Die verwijst op zijn beste momenten aan The Birthday Party van Nick Cave, The Gun Club, The Black Box Revelation en Roland Van Campenhout. Ook komen ze soms in de buurt van Seasick Steve, The Dream Syndicate, Monster Truck, Green On Red en David Lynch. Niet super-catchy, geen meezingers, maar ideaal voor een lange autorit door de regen.
Meesterwerkjes zijn o.m. het opzwepende “Cactus” en het zweverig-bluesy “I Came A Long Way For You”. Ook memorabel zijn de break-upsong “Get Gone” en de industrial-blues van “Fire Keeps Burning” en “Bad Habbits Die Hard”. “Wardance” (geen cover van Killing Joke) en “Inner Demons” maken beide hun titel helemaal waar. Meezinger - dan toch - “I Need That Oooh” komt in de buurt van ZZ Top en is één van de vrolijkste uitzonderingen op dit voor de rest eerder zwaarwichtige album. “The Murderer” is een prachtige aanzet tot een murderballad, maar het nummer stopt al voor het echt openbloeit. Live zal dit met een leuke finale waarschijnlijk wel heel goed uit de verf komen.
Biker-blues is het niet helemaal, industrial-blues komt misschien al dichter in de buurt. Maar verslavend is het zeker.