Een zwarte hoes met enkel de letters Hope op. Je denkt dan meteen aan een release van een of andere goth/darkwave band. Maar toch is dit hier niet het geval. Hope zit misschien wel in hun zwarte periode maar dan eerder het zwart dat je terugvindt in bands zoals Portishead, Hydrogen Sea of Talk Talk. De vocals van Christine Borsch-Supan zijn meeslepend, verontrustend en stralen soms moedeloosheid uit. Samen met de dystopisch klinkende synths en het puike drumwerk zorgt dit voor vervreemde tracks die een geheel eigen wereld opbouwen. Voor mij geen probleem want daar hou ik wel van vooral als alles, zoals hier, goed opgebouwd wordt. Het valt ook na enkele nummers op dat Christine toch wel meerdere invalshoeken met haar stem kan beslaan. Ze slaat en zalft. Ze klinkt mysterieus en intens. Dit levert een aantal puike songs op zoals het geweldig intense “Raw” dat bovendien een vrij heavy tekst bevat. Maar ook “Kingdom”, “Glass” of “Moths and Birds” zijn het ontdekken waard.
In totaal acht nummers waarvan er geen enkel teveel opstaat. Ik hoor hier een vrij uniek en fris (figuurlijk) geluid van een gitzwart en boeiend debuut met een indrukwekkende stem die ik wel eens live zou willen horen. Een aanrader.