Wie in de Jaren 80 een tiener was en de new wave wat volgde zal ongetwijfeld The Alarm (met songs zoals “68 guns”, “Strength”…) kennen. De band volgde in het voetspoor van bekendere bands zoals U2, Simple Minds, The Cult… Ze deden het voorprogramma van menig bands zoals U2, The Fall en Bob Dylan. Typerend waren de ietwat naïeve teksten over hoop, vrede en liefde van Mike Peters en de gitaarklanken van Dave Sharp die overdadig en met veel franjes de wave en rocksongs versierden. Nadat Mike Peters geheel onverwachts in 1991 de band verliet bleef hij solo verder albums uitbrengen. Dit onder zijn eigen naam en later onder de naam van The Alarm. Meestal met een datum in Romeinse cijfers erachter zodat je wist in welk jaar hij een album had uitgebracht. Hij treedt nog steeds veel op maar wel minder hier op het vasteland. Doch in januari komt hij naar Winterfest Gent om het festival daar af te sluiten. Hij zal ongetwijfeld zijn klassiekers meebrengen maar ook nummers uit deze nieuwe release.
‘Black Viral’ werd enkele maanden geleden voorafgegaan door ‘Blood Red’. Ik beperk mij hier tot “Black Viral” omdat ik die net iets beter vind. Eerst en vooral is het geluid niet zo bombastisch en opgezwollen zoals in de jaren 80. Je hoort natuurlijk dat Dave Sharp niet meer op de gitaar speelt maar James Stevenson (Generation X, Gene Loves Jezebel). Die ook de bas voor zijn rekening neemt. Live is het voornamelijk Craig Adams (The Sisters of Mercy en The Mission) die de baslijnen speelt. We krijgen dus songs die een basis hebben in de garage rock maar hier en daar opgesmukt met spaarzaam toegevoegde synths. Het ligt in het verlengde van zijn plaat “Direct Action” uit 2010.
Wat wel een overblijfsel uit de jaren 80 is zijn de wat kinderlijk naïeve teksten van Mike Peters over liefde en hoop. Maar ze zijn met zoveel overtuiging gezongen dat het eigenlijk een soort van tegengif vormt tegen de overvloed aan cynisme en doem die we in deze tijden te verduren krijgen. Opener “Two Rivers” is meteen een ferme track. Een mooi opgebouwde rocksong met de juiste dosis pathos. Wat spaarzame synths in de intro en een catchy refrein. Ook “Neutral” is een topper. Een galmende gitaarlijn vol melancholie en feedback geeft het nummer iets speciaals. De zang doet wat aan de koortsachtigheid van “Desire” van U2 denken. “Heroine” is een ballad in de stijl van Richard Ashcroft. Ook “Cenotaph” is het vermelden waard. Hier haalt hij terug zijn mondharmonica tevoorschijn. Het refrein is wat te herkenbaar om origineel te klinken. “Hellfire” klinkt heerlijk groots en vuig. Er wordt afgesloten met het zeven minuten durende voortreffelijke epos “Armageddon in the Morning”. Op het einde zingt hij een doorslagje van “ A Blaze of Glory” in de song. Tussen deze songs door treffen we nog enkele degelijke maar middelmatige songs aan.

“Black Viral” is The Alarm 2.0, met bovenal recht-toe recht-aan rock en een vleugje van hoop en liefde. Een degelijk en genietbaar album met een aantal tracks die het live zeker goed gaan doen.