Het moet niet altijd uit de UK zijn dat een nieuwe hype komt overwaaien. Deze keer komt die uit de States, en daar zien ze het natuurlijk allemaal wat grootser en wordt het groepje in kwestie meteen tot mega-stadiongroep gebombardeerd. Onder het motto : “Als we er een goed gesmeerde marketing-strategie achter zetten, kunnen we alles verkopen”. Dit is immers de USA, zijnen Oranje Leeghoofdigheid is op die manier zelfs tot op het hoogste schavotje geraakt.
Greta Van Fleet is hier het uitverkoren rockgroepje dat met veel poeha wordt gelanceerd. Led Zeppelin is het grote voorbeeld, originaliteit is geen vereiste, liefst te mijden zelfs.
In het voorjaar hebben we Greta Van Fleet al eens aan het werk gezien in de bescheiden AB Club (niet meteen een stadion maar in Europa moet men toch ergens beginnen). Toen dachten we van “hmm, niet onaardig bandje, maar die jongens moeten dringend een eigen smoel krijgen en die aansteller van een zanger wat meer aan banden leggen”.
Tevergeefs, net die twee dingen hebben ze nagelaten op de nieuwe plaat. Toch hebben ze ondertussen de wereld aan hun voeten gekregen. Inmiddels heeft dit bandje miljoenen streams op Spotify en wordt het overal de hemel in geprezen, maar dan vooral door gewiekste marketeers en managers. Bij ons hebben ze nu ook al in een uitverkochte AB zaal gespeeld en is er een show in de Lotto Arena gepland. Het zou ons helemaal niet verwonderen mocht er bovendien algauw een aankondiging voor Rock Werchter komen. Yep, stadionrockband, dan toch.
Wij fronsen echter de wenkbrauwen. Hun vorige album ‘From The Fires’ kreeg van ons nog het voordeel van de twijfel dankzij toch op zijn minst een paar potente rocksongs. Maar op ‘Anthem Of The Peaceful Army’ (de titel alleen al is om mee te lachen) horen wij vooral een tribute band (je moet geen covers spelen om als tribute band te klinken) met een zanger die 100% van zijn tijd spendeert om Robert Plant te zijn. Met al dat copying en image-building vergeet dit gezelschap echter om goede songs te schrijven.
Het album staat stijf van de hard-rock clichés, verdrinkt in een geforceerde classic-rock sound en hunkert zo nadrukkelijk naar Led Zeppelin dat het op den duur strontvervelend wordt. Bands als Tenacious D, The Darkness of Airbourne komen ons voor de geest, maar die groepjes zien tenminste de humor van hun act in, wat trouwens bij elk van hen ook de bedoeling is. Greta Van Fleet lijkt zichzelf echter serieus te nemen. Humor is de jongens totaal vreemd, waardoor het allemaal een beetje beschamend wordt, er is immers een verschil tussen humoristisch en lachwekkend. Neem nu een kleffe ballad als “You’re The One”, een draak van een song waarbij je denkt “gasten, is dit nu om te lachen of menen jullie dit echt ?”. Wij vrezen voor het laatste.
Hoewel elk spoor van originaliteit of authenticiteit ontbreekt, hebben wij toch de moeite gedaan om hierin op zoek te gaan naar behoorlijke songs. Weinig gevonden. Enkel “When The Curtain Falls” en “Lover, Leaver” kunnen met een beetje goeie wil als degelijke rocksongs bestempeld worden. That’s it.
U hoeft ons niet te geloven, want Greta Van Fleet is nu al een succesverhaal en het zal hen aan hun nog jonge reet roesten dat een gans leger rockcritici dit groepje de grond in boort. De dollars lachen hen immers toe, en dat is wat telt.
Toch zouden wij de snotneuzen onder u volgende tip willen geven : laat dit onding links liggen en verdiep u in de eerste 7 platen van Led Zeppelin. Kwestie van uw tijd nuttig door te brengen.