Als je de cd en live reviews van de inmiddels 24jarige soulpop diva Joss Stone hier op nahoudt, dan weet je onderhand wel dat ze bij me enorm hoog aangeschreven staat. De lieve, mooi ogende Britse dame heeft het eigenlijk wel allemaal … de soulpop, de krachtige, heldere, indringende en zelfverzekerde emotievolle stem, charisma, spontaniteit, de ‘positive way of thinking’, een nimmer verdwijnende glimlach, de dialogen met het publiek, de ontspannende, gevoelige teksten, het grappig uit de hoek komen en haar oprecht- en uitgelatenheid.
En ze heeft al heel wat op haar palmares staan met talrijke awards. Ze is toe aan haar vijfde album; ‘LP 1’ is pas verschenen, in een productie van Dave Stewart (spil van ex Eurythmics), die ze vanavond even in de ‘regen’ spotlights plaatste.

Joss Stone geeft veel … van zichzelf en … krijgt (veel) … hartverwarmend applaus. Ze geniet als haar publiek geniet … Het doet haar en de veelkoppige, mooi uitgedoste  band met backing vocalistes enorm veel deugd. Joss Stone is en blijft, ondanks haar grote status op jonge leeftijd, ‘back on earth’. Wat een personaliteit en wat een stem; een klasse apart, buiten categorie. Ik gooi met witte rozen zoals zij doet op haar concert, een concert waarvan we bijna niks voelden van de gietende regen in het Rivierenhof.
Ze palmde mijn soulmate en mezelf moeiteloos in. Twee uur toegankelijke, sfeervolle, broeierige soulpop, met uitstapjes naar funk, gospel en hiphop, fris, freakend en gevoelig … Een Motown sound anno 2011 met in het achterhoofd de pas overleden Amy Winehouse en ons eigen Selah Sue, die we hier tocfh wel misten deze avond!
Kijk het concert was ‘super duper’ great … We hoorden een afwisselende set met enkele tops van haar vroeger werk, die soms in een aanstekelijke, creatieve jam werden ondergedompeld o.m. “Super duper”, “Baby baby baby”, “Put your hands up”, “Fell in love with a boy”, “Tell me about it” en in de bis “Don’t cha wanna ride” met “Turn the lights down”; het  recente materiaal klonk directer en liet wat meer pop doorsijpelen als “Somehow”, de eerste nieuwe single, “Last one to know”, “Boat yard”, “Don’ start lying to me” en “Drive all night” … fijne sfeervolle popsongs met een gevoeligheidsfactor, die in het rood kwam op het pakkende “Take good care” … een akoestische gitaar en haar emotievolle stem, om kippenvel van te krijgen! Dit moment was even slikken hoor en net als de regen ophield, kwamen de tranen in de ogen …Brrr … ‘She had me’ (was ook opener van haar set); ze had het publiek naar haar hand gezet en bracht ons in een wereld van romantiek en verleidelijkheid door haar charisma van een ‘love & peace’ attitude.

Een heerlijk, aangenaam geluid, hoe instrumentatie en zang bij elkaar pasten … En de witte rozen? Spijtig genoeg konden we er geen bemachtigen, maar haar concert was opnieuw in het geheugen gegrift …. ‘Every body walks hand in hand’ … “Free us (me)” (ook te horen) terecht!

We werden opgewarmd door Jim Cole, die ook al kon beschikken over een uitgebreide band …”They want to party with us” ... Ze deden hun best met enkele opzwepende soulpopsongs, met een funky groove als de single “So lonely” en “Baby it’s true”. En ze konden rocken met een QOSA pastiche “No one knows”. Prima band, goed op elkaar ingespeeld en een Cole die z’n uiterste best deed om de buitentemperatuur te doen stijgen!

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen )