Een allesverwoestende trip kregen we te horen van het NY –se A Place To Bury Stangers . Hier werden onze trommelvliezen als vanouds nog eens goed getest, sie op het trio die grijpt naar de ‘90’s ‘Wall of Noise’ van My Bloody Valentine en Swervedriver, elementen neemt van de dreunende neurotische synthi van Suicide , de wave rock van Jesus & Mary Chain en de noisepop van Sonic Youth. En om de hoek piepen dan nog bands als Ride, Curve en is er wat psychedelica van Hawkwind en Spacemen 3 te horen. Een aanstekelijke mix waarbij de pedaaleffects gretig worden ingedrukt en de fuzz, feedback, distortion, wahwah galm en noisegolven ons om de oren vliegen. De gitaar en bas verkenden alle uithoeken van de zaal en kregen het hard te verduren, gezien twee gitaren van Oliver Ackermann er aan moesten geloven … snaren kapot en een gitaararm minder …  Een stofzuigersound , shoegaze in de meest pure , rauwe vorm , hoewel ze op ‘Exploding head’ wat beheerster durfden te klinken. De nieuwe EP ‘Onwards to the wall’ houdt het midden tussen de twee en doet ons reikhalzend uitkijken naar de nieuwe cd ‘Worship’.
Ze waren nog mee op tour met MGMT , maar de mensen die hun leuke tunes wouden horen, hadden eerst nog een zware beproeving te doorstaan met deze A Place To Bury Strangers .

In een mistig decor , dimmend licht , stroboscoops en enkele verbleekte beelden op een videowall , presenteerden ze hun ‘total sonic annihalation’, die onderhuids wat popmelodieën vertoont , zoals op “To fix the gash in your head” , “I know I’ll see you” en het nieuwe “So far away” en “Onwards to the wall” , die sterk de stempel van Joy Division kenmerkte .
De communicatie werd tot een minimum herleid , maar dat zijn we intussen gewoon van deze gasten .
‘Snoeihard en pokkeluid’ schreef de redactie eerder en zo blijven ze klinken . Doorheen de noise zijn er sterke momenten , een wervelwind van donkere en wilde gitaarerupties en loden bastonen onder weinig verstaanbare duistere vocals. Kijk, Jesus & Mary Chain heeft na hun “Never understand” ruim twintig jaar later z’n opvolger onder deze A Place To Bury Strangers.
“Ego death” nagelde ons meteen aan de grond en na reeks bliksemflitsen , woeste golven en  vulkaanuitbarstingen, werd afwisselend geput uit de 2 cd’s en de onlangs verschenen EP. We kwamen in het slot terecht in de apocalyps door de pijngrensoverschrijdende gitaarherrie van “I lived my life to stand in the shadow of yr heart” en “Oceans” . Indrukwekkende, verbluffende geluidsterreur die deed terugdenken wat My Bloody Valentine een paar jaar terug uitvoerde op Pukkelpop .
Verdwaasd werden we minuten lang achtergelaten met een onophoudelijk gedonder en bliksem,  stroboscoops en piepende sounds , met een link aan Sunn O))) en aan Sugar van Bob Mould (remember het optreden in de Vooruit tientallen jaren terug!) . Intussen was de helft de zaal uit om het aan de toog met een pint door te spoelen .

… Shoegaze zonder geluidsdemper , het werd er letterlijk ingeramd; live biedt hun lawine van fuzz en feedback iets speciaals en daar hielden we van .

Support was Maze , een winnaar van Westtalent . Het trio speelde rauw grommende noiserock , die Vandal X en Kapitan Korsakov deed opwaaien . De schelle , hoog uithalende en schreeuwende vocals boden dat ‘ietsje’ meer; een verdiende support van het aparte APTBS …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-05-05-2012/

Organisatie: Kreun, Kortrijk