Girls uit San Francisco , is een ‘apart’ bandje binnen de indiepopscene, door de afwisselende aanpak van sfeervolle, dromerige , melancholische songs, en nummers die beheerste en forsere uitstapjes maken naar de rock’n’roll, surf, wave en shoegaze, zonder aan emotionaliteit in te boeten. Ze hebben op die manier iets mee van het Britse The Music, die de laatste jaren wel met de noorderzon zijn verdwenen .
De band rond Christopher Owens toont twee muzikale gezichten en zoekt het dus in subtiliteit, finesse, zeemzoeterigheid en gedrevenheid. Niet steeds is dit vertaald in muzikale identiteit en sterkte, en hier wringt het schoentje wel.

Op het podium werden aan de microstatieven en het materiaal bloemen geweven en ze hadden enkele soulfulle backing vocalistes mee, die de songs diepgang , intensiteit en elegantie boden. In het eerste deel kwam vooral het ingetogen karakter van de band aan bod ,  met oog voor dramatiek, en af en toe gekenmerkt van een ruwer rock’n’roll randje, als op “Alex” , “Honey  bunny” ; “Heartbreaker” en “Headache” . Op “Love like a river” kregen de soulvocalistes meer ruimte , en ging de song richting gospel en koorzang.  Ook de oudere single “Laura” klonk best spannend in dit concept .
Het optreden zakte dan ineen door de té stroperige songs  “My ma” , “Substance”,  en “Saying I love you”. Maar goed dat er verandering kwam met “Vomit”, “Die” en “Forgiveness”, die lekker uitgesponnen werden , boeiden en intrigeerden door de tempowisselingen en de verschillende muzikale wendingen .
In de bis hielden ze de tempoverhoging en surfinvloed aan en kregen “Hellhole Ratrace” en “Morning Light” inderdaad een broeierige, krachtige versie mee, waarbij de pedaaleffects deftig  maar beheerst werden ingedrukt.

Girls probeert een brug te slaan tussen  ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, ‘80s Prefab Sprout en de shoewavepop van Jesus & Mary Chain en The Music , maar hebben hier nog wat te sleutelen. Tja soms kwam het beeld van Maja de Bij naar boven - honingzoet als prikkelend.

Support was de uit eigen streek (Lille –Tourcoing) afkomstige Lena Deluxe. Ze verdiende haar sporen als toetseniste bij Brisa Roché en Roken is Dodelijk . We hoorden bevreemdende, sensuele en gevoelige pop , rebels als fragiel, gedragen door haar hemelse stem . Een overtuigende podiumprésence drukte z’n stempel op de muziek . In het oog te houden .

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing