Heirs – Eenvoud siert, intrigeert …
Dead forest Index – Soror Dolorosa – Heirs

Vanavond houdt Magasin 4 een soort van label night. Of is het puur toeval dat twee van de drie geprogrammeerde bands hun platen uitbrengen bij het roemrijke Denovali Records? Een label dat een brede waaier aan muziek uitbrengt, wat deze avond snel duidelijk zal worden. Ze organiseren begin oktober Denovali Swingfest dat doorgaat in Essen, Duitsland.

Drie groepen en een avondklok die op 22 uur ligt. Benieuwd hoe ze dit strakke schema tot een goed einde zullen brengen.

A Dead Forest Index gaat stipt om 19u35 van start. A Dead Forest Index is een Australische band en speelt sinds jaar en dag met een zeer beperkte bezetting; één zanger-gitarist en één drummer. Het is nog steeds wachten op hun eerste full album. Door het vrij vroege aanvangsuur is er nog maar een beperkt publiek aanwezig in de zaal, dat dan ook nog blijkbaar nood heeft aan een glas en een babbel om de drukke werkdag door te spoelen. De zanger laat het echter niet aan zijn hart komen en ontsteekt nog enkele theelichtjes om sfeer te scheppen (of om zijn setlist beter te zien, voor mij was het niet duidelijk) .
ADFI is een band die het moet hebben van sfeer en emotie. Met hun beperkte bezetting proberen ze het publiek bij de keel te grijpen en mee te voeren doorheen hun markant universum. De voortreffelijke stem van de zanger is het beste wat de band te bieden heeft. Zijn ijl stemgeluid heeft de kracht om te beroeren. Na enkele nummers komt echter de klad er al een beetje in en gaat het geheel wat vervelen. Het monotone ritme en een gebrek aan gevarieerde nummers zorgt ervoor dat ondanks de korte set (ongeveer 30 minuten) de aandacht makkelijk verslapt. Bij het afsluitend nummer proberen ze nog eens alles uit de kast te halen, maar voor mij was de kast al een tijdje gesloten. Het was een verdienstelijke poging, maar niet volledig geslaagd.

Na een korte en snelle wissel stond de volgende band al in vol ornaat voor ons te blinken. Soror Dolorosa is een Franse band die het licht zag in 2001. Bij de eerste nummers gingen ze wat aarzelend van start. De zanger had wat moeite om de juiste noten te halen en de band sleepte er zich wat gezapig doorheen. Het feit dat de zang dan ook nog eens zeer luid doorkomt in de mix is natuurlijk ook niet bevorderlijk. Maar stilaan komt de band onder stoom: de gitaar en het tempo worden twee versnellingen hoger geschakeld, de muziek verschuift van no-wave naar new-wave en ook de zanger lijkt eindelijk zijn draai te vinden en gooit alle overbodige kledingstukken van zich af.
Eindelijk wanen we ons in de jaren ‘80, in één of ander obscuur new-wavehol waar mascara eerder regel dan uitzondering is. Het publiek lijkt ook in de stemming te komen en er worden hier en daar zelfs wat beentjes losgegooid. De band werkt naar een apotheose en bij het laatste nummer knettert er vuurwerk (figuurlijk) om de oren.
Een perfect opgebouwde set dus, met een rustig en kabbelend no-wave begin en een klinkend new-wave einde. Zo hebben wij het graag. Is het origineel? Nee. Is het vernieuwend? Nee. Maar soms is dat helemaal niet nodig.

En dan moet de klap op de vuurpijl nog komen, want het is eindelijk tijd voor Heirs. Heirs had net als A Dead Forest Index de weg gevonden uit het verre Australië. Ook de mannen van Soror Dolorosa blijken fans te zijn want voor het optreden vervoegen ze mij op de eerste rij en wijken heel het optreden niet meer van mijn zijde.
Heirs bestaat uit vier bandleden. Een grote videoprojectie zorgt voor de gepaste sfeer en de lichten op het podium kleuren enkel nog rood, roder en roodst. Ze brengen post-rock van de bovenste plank en af en toe piepen ze even om de hoek bij de post-metal. Een stoïcijnse bas en drum zorgen voor de perfecte fundering om een wall of gitaarsound op te bouwen.
Dit is geen kleffe post-rock met zagerige stukken en moeilijkdoenerij. Geen “kijk hoe goed ik wel kan spelen” gevoel. Maar wel: overstuurde gitaren die bulken van distortion, rudimentaire drum, noise en een sound die naar de oren en de keel grijpen. Geen ingewikkelde composities, geen ondoorgrondelijke tempowisselingen. Maar strakke, repetitieve drum en basspartijen. De wall of sound zorgt voor een vuile, dreigende bombast die je verheft naar de donkerste regionen.
Een wervelend uur aan puur muzikaal genot. Gelukkig werd de avondklok ruimschoots met de voeten getreden en mocht Heirs nog tot 22u30 het kot ondersteboven spelen. Niemand hierover horen klagen.

En zo zat de avond er weeral op en mocht ik met een goed gevoel, een cd en een plaat rijker terug naar huis rijden.

Organisatie: Magasin 4, Brussel