Sherman + Gabriel Rios – Sant in eigen (buiten)land
Sherman + Gabriel Rios

Een jonge hengst en een oude rat, maar twee soloperformers met een missie. De Kortrijkse Schouwburg sloot twee ‘verloren zonen’ Sherman en Gabriel Rios met warmte in zijn armen.

Gabriel Rios was in het verleden al in Kortrijk, zowel solo als met samenwerkingsprojecten met bijvoorbeeld Jef Neve. Dit keer stond hij er met Sherman, maar die stonden los van elkaar. Al hadden ze wel dezelfde line-up.
Het was voor allebei een beetje thuiskomen. Rios woont en werkt momenteel in New York en kwam even wat nieuw werk try-outen terwijl Sherman (pseudoniem van Steven Bossuyt) een echte Kortrijkzaan is die een tijdje naar Londen trok om daar aan de muzikale opstart van zijn carrière te bouwen.

Sherman opende wat nerveus, maar toch meteen heel breekbaar, zijn solo-performance in de Schouwburg die vooraf met de nodige rookslierten intiem versluierd werd. Zijn akoestische set van een tiental nummers werd gesmaakt. Aanvankelijk op gitaar, nadien op twee nummers piano (‘Ik ben geen begenadigd pianist’) en erna (‘Dit heb ik toch weer overleefd’) afsluitend op zijn gitaar. Hij genoot ervan (‘Fantastisch om in zo’n zaal te mogen spelen’) en sloot af met “On your side”, de hit waarmee hij via de Afrekening van Studio Brussel bekend werd.

Na de pauze kreeg het heel gemengde publiek met Gabriel Rios een ervaren en geüpdatete versie van het voorprogramma. Door de wol geverfd is hij intussen, de natte droom van veel tiener (en oudere?) meisjes, waar de tijd ook al wat impact op kreeg: hij klinkt als een volwassen man van de wereld, in Kortrijk heel expressief dicht bij de rijpe Bart Peeters.

Het lichtspel werd nadrukkelijker en subtieler, de beleving ook. Met “Voodoo Chile” zette hij meteen een sterke opener neer. Heel luid snuivend in zijn nummers, als gebruikte hij zijn diepste adem als een extra instrument in zijn solo-optreden. “Straight song” en “City song” volgden en toen adresseerde hij voor het eerst zijn publiek.
Dat hij veel nieuwe teksten geschreven had en dat hij ze die avond voor het eerst voor een publiek wou uitproberen. En dat hij intussen Belg geworden was en de nationale identiteitskaart op zak had. ‘Na 17 jaar is dat wel cool’, grapte hij. ‘Niet dat nationaliteit op zich belangrijk is, maar in de States lopen miljoenen Puerto Ricanen rond en als ik dan in New York zeg dat ik Belg ben, dan klinkt dat exotisch.’
Waarna hij een ‘Belgian song’ aankondigde: “Broad Day Light”, waar de zaal – vooral op het einde – graag in participeerde. Hij smeerde nog twee Spaanstalige nummers tussen zijn verder Engelstalige set: “El Carretero” (“Opnieuw ontdekt hier in België en een favoriet van mijn opa”) en “Tu no me quieres”.
Maar het ging hem vooral voor de try-out van nummers als “City Song”, “Burning Son”, “Days without love”, “Work song” en “Police sounds”. Stuk voor stuk Rios-ballades waar hij fier mag op zijn. En wellicht ook  is. En omdat hij nog een pak nieuwe creaties liggen heeft, was het dan ook merkwaardig dat hij afsloot met een cover van “Crazy” van Gnarls Barkley. Die hij à la Rios weer krachtig zacht bracht.
“Toch fantastisch dat ik naar hier mag komen en in uitverkochte zalen kan komen spelen. Dan is het in New York iets anders met al dat talent dat daar zijn kans komt wagen”, voegde hij er aan toe, trouwens de hele avond op enkele korte zinsnedes na, volledig in het Engels.

Het was inderdaad thuiskomen voor Rios. Solo en toch niet alleen, want uiteindelijk is de nieuwe Belg nog mateloos populair. En ook een beetje exotisch. Sant in sinds kort zijn eigen (buiten)land dus.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sherman-21-09-2012/

http://www.musiczine.net/nl/fotos/gabriel-rios-21-09-2012/

Organisatie: Kortrijkse Schouwburg, Kortrijk