Een huiselijk, intieme sfeer werd gecreëerd, een aandachtig , vriendelijk publiek genoot.

Beth Orton kwam in de spotlights met haar ingetogen en dromerige mix van intieme folk en trippende elektronica soundscapes , nog vooraleer de term folktronica over onze lippen kwam. De opnames “She cries your name”, “Tangent” en “Someone’s daughter”, 16 jaar terug in de tijd , gaf de vrouwelijk sing/songwriterpop een verfrissende wind. Huidige exponenten als de dames Laura Veirs/Gibson/Marling, Gemma Ray en Mariee Sioux refereren graag naar de intussen 42 jarige Orton.
De eerste platen, ‘Trailer park’ en ‘Central reservation’ koesteren we, en de prikkelende emotionaliteit van het materiaal werd naar een hoger niveau getrokken door haar breekbare, broze,  neuzelende, hemelse stem. En haar stem ging niet onopgemerkt voorbij, want voor sommige nummers “Alive , alone” , “Where do I begin” en “The state we’re in”, kwamen de  psychedelische dance/elektronica spits ‘Chemical Brothers’ Rowlands/Simons langs. Ook Red Snapper en William Orbit deden beroep op haar. In de mid nineties was Orton alvast een veelgevraagde vocaliste. 
Ze ging meer richting akoestische folk , en trok de kaart van bezielde sfeervolle treurnissongs, die minder hecht en beklijvend klonken. We zagen haar dan nog op Festival Dranouter , ook al bijna tien jaar terug.
Intussen is er veel veranderd . Ze is samen met de veel jongere sing/songwriter Sam Amidon, die de support verzorgde en ze is moeder van twee kinderen .
Het songmateriaal horen we nu in hun meest naakte vorm op haar comeback ‘Sugaring season’, zes jaar na het fletse ‘Comfort of strangers’; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs .

Ook vanavond was de elektronica de afwezige partij, en werd het materiaal ontdaan van enige franjes . Orton werd enkel begeleid door een paar akoestische gitaren en haar vleugelpiano. Manlief Sam gaf bijstand en vulde aan met akoestische gitaar, viool en fiddle.
Vocaal moest Orton op opener “Magpi”, van de recente cd, nog even de keel schrapen en wat onwennigheid overwinnen . De leuke interventies met publiek en haar man braken het spanningsveld, wat zorgde voor een klein anderhalf uur elegant dromerige pop, kort en kernachtig in een pure, eerlijke vorm .
Toegegeven, niet alle songs hielden onze aandacht , we misten wel eens die tunes , bleeps of opgenomen strijkers, maar we konden ons vastklampen aan de warme folky landelijkheid van een “State of grey”, “Sweetest decline”,  “Mystery” en “Candle”. Ook de handvol oudjes ademden die melancholische akoestische gitaarfolk, en de afsluitende reeks “Touch me with with your love”, op verzoek,  en “Central reservation” klonken wonderlijk en boeiend door hun diversiteit. Tijdens deze kille winterdagen waren het prachtige duet “Poison tree” en het frisse, luchtige “Call me the breeze” een hart onder de riem!  Heerlijk genieten van songs geleest op het summiere  gitaarspel. Op “Last leaves of autumn werd in de donkerte eenmaal de grote vleugelpiano van onder het stof gehaald . De  ingehouden, verstilde cover “Ooh child” besloot definitief de set .

Beth Orton  putte uit haar rijkelijk gevulde oeuvre. De Engelse sing/songschrijfster is nog niet van de aardbodem verdwenen , en schreef een fijne, boeiende set. 

Beeldrijke countryfolk drong nog meer door bij haar man Sam Amidon . Ingetogen gevoelige en zwierig speelse songs , die wat ontstemd en slordig mochten zijn …

Organisatie: Botanique , Brussel