Kaas Chante Piaf
Patricia Kaas
Paleis voor Schone Kunsten
Brussel

Na Mireille Matthieu brengt nu ook de Franse chansonnière Patricia Kaas hommage aan de mus (‘piaf’) van Belleville, Edith Piaf. In 2013 zal het immers vijftig jaar geleden zijn dat deze chanteuse de rue op 47-jarige leeftijd overleed, na een tragisch maar intens leven, dat begon in duistere Parijse cabarets en een finale beleefde in de hoogste regionen van de showbizz.
Patricia Kaas voelde zich naar eigen zeggen voldoende geleefd om Piaf te eren en bracht in november de plaat ‘Kaas chante Piaf ‘ uit. De Frans-Duitse zangeres met de zwoele altstem, waarmee ze vooral scoorde in een jazz-blues repertoire, nam geen genoegen met een reguliere uitvoering van Piaf’s succesnummers: ze schakelde de Poolse filmcomponist Abel Korzeniowski in (bekend van de filmmuziek van o.a. A Single Man van Tom Ford) en selecteerde ook Piaf-nummers die niet bij het grote publiek bekend zijn. Op het album ‘Kaas chante Piaf ‘ werd de muziek ingespeeld door het Londons Royal Philharmonic Orchestra, voor de tournee volstaat een sobere bezetting van viool, piano en keyboards/accordeon.

Al snel wordt duidelijk dat Kaas niet enkel het oor maar ook het oog wil strelen: de voorstelling combineert film, dans, theater en literatuur, door de Fransen bedacht met de mooie term ‘spectacle’. De avond opent met een filmgeneriek op de tonen van het door Korzeniowski gecomponeerde ‘Song for a Little Sparrow’. We zien een collage van foto’s en beeldfragmenten van Piaf en Kaas en bedenken meteen dat dit geen avond wordt waarbij we al fluitend de zaal zullen verlaten. De schijnwerpers richten zich vervolgens op Patricia Kaas die, biddend in knieval voor een glas-in-loodraam, de tonen inzet van “Mon Dieu”, een nummer waarin Piaf God smeekt haar geliefde nog even te sparen. Een mimespeler zet de scène nog wat extra in de verf.
Het Parijs van de jaren ’30-’50, waarin Piaf en haar beste vriend Jean Cocteau zo graag vertoefden, wordt metaforisch uitgebeeld door een gedicht van Cocteau dat met graffiti op de muren wordt gespoten, op de tonen van “Les Amants d’un jour”. De vele dagen en nachten die Piaf sleet in cafés en cabarets worden door Kaas overtuigend gebracht in het opzwepende “Mon vieux Lucien” en “Les Blouses Blanches”. De typische musette-melodieën kunnen wat gedateerd overkomen, maar Kaas – en vooral haar muzikanten – slagen er wonderwel in elk nummer spannend te houden: er worden nooit eerder vertoonde beeldfragmenten van Piaf geprojecteerd, Patricia Kaas speelt tussendoor toneel en de drie muzikanten voorzien elk nummer van een boeiende inleiding , of ze spelen met de toonaard, zoals de transcriptie van majeur naar mineur in “Milord”.
Het is voor “La Vie en Rose” dat de eerste staande ovatie in ontvangst wordt genomen, alhoewel moet gezegd dat Kaas hier qua stemgeluid de duimen moet leggen voor Piaf, die met haar scherpe, krijsende stem het nummer veel meer diepgang kon geven. Patricia Kaas gaat vanaf dan vooral door op het desastreuze liefdesleven van Edith Piaf (misschien omdat ze op dat vlak zelf niet veel geluk heeft gehad?).
In een eerste zwart-witfragment zien we Patricia Kaas en de acteur Alain Delon in een vrij erotisch gesprek zonder woorden, veelzeggend als je weet dat de zangeres in haar recent verschenen biografie liet weten dat ze een passionele relatie met Delon achter de rug heeft. Een stap verder gaat ze in de – ietwat pathetische – scène waarin ze tegen onbekende krachten vecht in een boksring – een weinig subtiele verwijzing naar Piaf’s grote liefde en bokser Marcel Cerdan die vroegtijdig overleed in een vliegtuigongeluk.
Maar dat Kaas de lijn tussen haar en Piaf terecht doortrekt,  blijkt uit de krachtige vertolking van het nummer “La Belle Histoire d’Amour”, zo overtuigend gebracht dat het niet anders kan dan  dat Kaas begrijpt hoe het voelt om liefde te kennen en deze vervolgens te verliezen... Na een aangrijpend “Hymne de l’Amour”  lijken we emotioneel leeggezogen. Maar tenslotte komt er toch verlossing in het bisnummer “Non, je ne regrette rien”.

Heel mooie voorstelling, waarin Kaas een balans heeft gevonden tussen het – onovertrefbare – origineel en haar eigen muzikale ambities. Maar het moet gezegd: het zijn vooral de arrangementen van Abel Korzeniowski die het geheel naar een hoger niveau hebben getild.

Volgende concerten
Palais des Beaux-Arts - Charlerloi 16.03.13
Forum - Liège 17.03.13
Kursaal Oostende 19.04.13

Organisatie: AJA concerts