De Golden Earring zijn de beste Nederlandse band ever. Dat staat voor mij als een paal boven water. Het is ongelooflijk hoeveel steengoede nummers ze gemaakt hebben in de vijftig jaar dat ze bestaan. Ze konden zeer groot geworden zijn, maar dat is niet vanzelfsprekend voor een Nederlandse band, zeker niet in de seventies, toen ze het een periode schitterend deden in de VS en Engeland, maar door het gebrek aan goede opvolging wegdeemsterden.

Toch vertrok ik met gemengde gevoelens naar Oostende, gezien mijn vorige oorverdovende ervaring in de Lotto Arena (zie mijn recensie op http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/golden-earring/golden-earring-een-oorverdovende-greatest-hits/ ). Maar dit was een unplugged optreden, dus alleen met elektrisch versterkte akoestische instrumenten. En het was een schot in de roos: zeer zuivere klank, perfect volume en een prachtige setlist. De bandleden zijn zeer goede muzikanten, en dit kunnen ze natuurlijk tonen tijdens zo’n show.
Van bij de eerste nummers was ik overtuigd: dit was het! Geen gehoorbedreigende muur van lawaai, maar muziek! De instrumenten klonken heel goed, de balans zat OK en de muzikanten hadden er duidelijk zin in. De stemmen van Barry Hay en George Kooymans klinken zuiver en vullen elkaar aan. Nummers, die in een elektrisch optreden niet aan bod komen (zoals “Just a Little Bit of Peace in My Heart”) werden heel gevoelig gebracht.
Het publiek reageerde eerst wat tam (wat wil je met die zachte pluche zetels?), maar zo’n show is natuurlijk heel doordacht opgebouwd. Na een overdonderende start met enkele grote hits, gevolgd door enkele minder bekende of zachtere nummers, kwam de grappige drumsolo van Cesar Zuiderwijk. Wat een goede drummer is dat toch! Hier geen lange, saaie en uitgesponnen solo, maar een opeenvolging van ongewone geluiden, waarbij hij heel bestudeerd op zijn eigen vingers sloeg en daardoor de lachers op zijn hand kreeg.
Dat was de ideale aanloop naar een lange en indrukwekkende “Radar Love”.
Na de pauze ging de band gewoon op de ingeslagen weg door. Het publiek kon niet meer in de stoelen blijven zitten toen “When The Lady Smiles” en “The Twilight Zone” los gelaten werden.

Dit optreden zal mij lang bijblijven. En toen ik een half uur later in de parking onder het Kursaal stond aan te schuiven om te vertrekken moest ik eventjes stoppen om enkele nette heren met hun trolley door te laten. Zij gingen ook naar hun auto, want na een uitputtende avond werken hadden zij nog een paar uurtjes autorijden voor de boeg. Of hoe popsterren ook maar gewone mensen zijn.
Maar wat een fantastische job heb je toch als je enkele duizenden mensen zo’n prachtige avond kunt bezorgen!

Setlist: Back Home ; Sound of the Screaming Day ; Buddy Joe ; Another 45 Miles ; Just Like Vince Taylor ; Smoking Cigarettes ; Just a Little Bit of Peace in My Heart ; Mad Love's Coming ; Going to the Run ; Paradise in Distress ; Radar Love
Pauze
Weekend Love ; Flowers In The Mud ; What Do I Know About Love ; (Kill Me) Ce Soir
Vanilla Queen ; Johnny Make Believe ; When The Lady Smiles ; The Devil Made Me Do It ; Twilight Zone
Encore:
I Can't Sleep Without You ; Long Blond Animal

Organisatie: Live Nation (ism Kursaal Oostende, Oostende)