De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch heeft iets. Iets wat hen onderscheidt van het gros van de andere hedendaagse stoner bands en aanverwanten. Aan hun afkomst zal het wel niet liggen : Maryland, een staat ten Zuiden van New York is nu niet bepaald een broeinest van vernieuwende en of wereldschokkende rockbands (wie in Europa weet uberhaupt af van het bestaan van de Amerikaanse staat Maryland ?). De kracht en de authenticiteit van Clutch zit hem veeleer in de passie, bevlogenheid, eerlijkheid, ongecompliceerd vakmanschap, hun gecontroleerde power, en vooral het charisma van frontman Neil Fallon.

Een goeie 20 jaar lang al banen Fallon en de zijnen zich traag maar gestaag een weg in het wereldje van de zware rock en groeiden zo steeds verder uit naar bijna een soort cultstatus. In die 20 jaar bouwden zij –ook dankzij hun felle live reputatie- een beperkte maar fanatieke en immer groeiende aanhang op die weet waar Clutch voor staat. Getuige daarvan een goed volgelopen Vk*, vrijdag 1 februari laatstleden, voor hun enige Belgische show van hun ‘Earth Rocker’ toernee, ter promotie van hun nog te verschijnen 10e studio plaat (release maart dit jaar).
Anderhalf uur lang konden we ons te goed doen aan een sublieme selectie nieuw en ouder materiaal. De nieuwe nummers doen ons alvast halsreikend uitkijken naar de release van die nieuwe ‘Earth Rocker’ plaat, maar de set van vanavond focuste zich vooral op het werk van de laatste 10 jaar. Vanaf opener “The Mob Goes Wild”, ondertussen een ware Clutch classic uit meesterwerk ‘Blast Tyrant’ uit 2004, en het daaropvolgende recentere “50.000 Unstoppable Watts” was het meteen raak. Clutch had de Vk* vast in een wurggreep en liet die niet meer los. De band, al meer dan 2 decennia in dezelfde bezetting, stond op scherp en speelde uiterst strak en efficiënt : geen noot te veel en steeds ‘to the point’ ! Alhoewel op het podium de absolute tegenpool van zanger Neil Fallon, is het vooral gitarist Tim Sult die die machtige Clutch sound draagt. De man mag er dan wel uitzien als een doordeweekse loketbediende uit het postkantoor in Lotenhulle (als dat daar nog zou bestaan) en al evenveel bewegen, hij is het die de ene na de andere machtige riff uit zijn Gibson laat gieren. Enkele keren omgordt Fallon zelf de gitaar voor een potje vettige slide, die dan resulteert in smerige uitvoeringen van pareltjes als “Gravel Road” en “The regulator”, hun interpretatie van de Blues.
Maar liefst 6 tracks uit die magistrale ‘Blast Tyrant’ passeren de revue, waaronder “Profits of Doom” en hoogtepunt van de avond “Cypress Grove”, een schoolvoorbeeld van hoe funky een kick-ass rockband uit de hoek kan komen, ditmaal met de nodige credits voor bassist Dan Maines en drummer JP Gaster. Een 2e climax van de show en meteen ook afsluiter, was het duo “Electric Worry / One Eye Dollar” uit de ‘From Beale Street to Oblivion’ plaat (2007) : de keet op zijn kop ! In de bisronde eventjes gas terug –zowaar akoestisch- voor het nieuwe bluesy “Gone Cold” om er dan finaal uit vliegen met een oudje uit hun debuutplaat (1993) “A Shogun Named Marcus”.  Magistraal !

Volgende afspraak op Belgische bodem is Graspop. Mis ze daar niet, maar ik heb zo een sterk vermoeden dat hun ideale speelterrein veeleer het club-circuit is waarin ze momenteel vertoeven. Maar het is deze doorbijters –na al die jaren- uiteraard van harte gegund !

En voor de goede orde : Tijdens afsluiter “Shogun” werd de band bijgestaan door Jimbob Isaac van support act Hark. Verder willen we over deze jonge Welshe band niet veel kwijt.  Live één (te) dichte geluidsmuur, weinig echte songs ! Wel potentieel, dus binnen enkele jaren nog eens terug te verkennen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clutch-01-02-2013/

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek