Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven op het concert van de Britse Babyshambles . Natuurlijk zit spil Pete Doherty daar wel voor iets tussen . Een natuurtalent qua songschrijven, maar een veelbesproken figuur door z’n turbulente levensstijl; hij kwam natuurlijk veel in het nieuws door z’n overmatig druggebruik , de cancels en z’n aan-af relaties .
Maar de getalenteerde sing/songschrijver heeft (toch wel) deels z’n leven terug op de rails . Hij IS er telkens, dat is heel wat! , soms hoe, laten we in het midden. Hij schudt op spontane, losse wijze de songs uit z’n mouw en heeft zich nu ‘dranksgewijs’ verlekkerd op cocktails .
Babyshambles waren enkele jaren ‘on hold’ en hij focuste zich op een solotoer. En kijk, Babyshambles  is ‘back’ met hun derde ‘Sequel to the Prequel’, een afwisselend leuk plaatje met frisse rocksongs, lichtvoetiger van aard , minder venijnige Britpunk en met enkele stijl toevoegingen als country en ska op z’n Specials/Madness. Aangevuld worden ze met een keyboardspeler, die de sound kleurrijker maakt!

Het lange wachten werd beloond . Bijna een half uur na aanvangsuur kregen we een kleine twee uur lang fris, kwiek en rammelend het overzicht te horen van Babyshambles. Pete mag dan wel onvast zingen, z’n tekst kwijtraken, het drinkgedrag stimuleren, wat zwalpen over het podium , sleutelen aan de setlist en een solootje inzetten , het hoort er allemaal bij, en hij wordt op handen gedragen , wat hij ook maar zegt, zingt en uitvoert .
Het rauwe melodieuze “Delivery” zette in . “I wish” liet al een dosis ska doorsijpelen en de gepolijste, melodieuze singles “Nothing comes to nothing” en “Fall from grace” zaten ook al in het begin van de set . Daarna kregen we een reeks rommelige , soms snijdend scherpe nummers te horen als “Farmers’s daughter”, “Stranger in my own skin”, “Penguins” en verder “Fireman” en “Hooligans on E” , nummer van z’n oude Libertines , die de Britpunk toen alvast nieuw leven inblies.
De meegereisde fans uit de UK kregen nog een stuk “Forever blowing bubbles” , clublied van footballclub West Ham. De skatunes van “Dr No” werkten aanstekelijk en zorgden voor een huppelende Doherty als een half duracell konijn .
Op die manier genoten we van de variaties die Bayshambles steeds opnieuw wisten aan te halen . Meer vuur en opwinding hadden we bij “Maybelline” en “The man who came to stay”, mooi ingeleid door de bass/gitaartunes van “She’s lost control” van Joy Divison . Tja , die leuke interventies werden  sterk onthaald . Het afsluitende “Pipedown” klonk ruw, stevig en snedig.   
Een hardere noot in de bis (opnieuw werd het wachten beloond!) , want op een songs als “Fuck Forever” valt er altijd wel iets te noteren en te beleven als het door de Masters themselves wordt gespeeld . Geen spelregeltjes meer. Hier kon eventjes alles, als in de punk/grungetijd van vroeger: microstatief en micro het publiek  in, gitaar naar roadie gooien, skydiving, ontspoorde ritmes & sounds,  een hoog meebrulgehalte, jamming en ga zo maar verder ….

Na een outtro op piano werd nog onverwachts door Doherty een halve “Albion” ingezet, die even zeer lekker mocht ontsporen . ‘Liberty’, ‘Equality’, ‘Doherty’ hoorden we van ‘The Man Himself’ ergens middenin scanderen . Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn van Babyshambles . Cheers Pete ! Tot op Rock Werchter! 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/babyshambles-11-02-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism l'Aéronef, Lille)