We hebben het met en voor de Kuti’s. En als zo’n Afrikaanse grootheid de Gentse Vooruit aandoet, dan moéten we erbij zijn. Maar dat we niet open-mondgewijs onze idolen aanbidden bewijst volgende statement: Seun Kuti bracht ons niet in vervoering. Slik.

Ooit waren we zelf in Nigeria en konden we bijna (nee, het is waar, ‘bijna’ telt niet) Femi Kuti in levende lijve aan het werk zien. Femi is de oudere broer van Seun (Oluseun Anikulapo) en vooral de zoon van Fela Kuti, dé grondlegger van afrobeat met een politieke/sociale boodschap en altijd geruggesteund door zijn even legendarische groep Egypt 80. Femi en Seun zijn de enigen die uit het Kutinest die de muzikale noten meegraaiden. En meer nog, toen papa Fela stierf, nam Seun – die al af en toe een nootje meezong op het podium – als amper veertienjarige de rol als leadzanger van zijn pater familias over.
Misschien waren onze verwachtingen door die mythische voorgeschiedenis té groot die vrijdagavond in Gent. Want Seun speelt nog altijd met de oude knarren van Egypt 80. En toch, we stonden open, want de jongste Kuti geniet een serieuze livereputatie en zijn muziek – echt een voortzetting van papa’s repertoire - steekt sowieso aan.

En nog een bewijs dat we openminded naar Gent afgezakt waren: de in laatste instantie aangevoerde support act beviel ons écht. Shakara United is een tien uitsluitend blanke koppen tellende Belgische band maar wat ze brengen is verrassend zwarte funk. Ze hebben net hun eerste plaat uit waaruit een in het begin halfvolle zaal een klein uurtje ‘Kuti’-muziek geserveerd kregen. Het smaakte naar meer. Naar nog beter ook, want authentiek.

Egypt 80 werd door de toetsenist één voor één on stage geroepen. Dat zal zowat de meest intensieve beweging geweest zijn die de ouderen van de originele band die avond deden, want in tegenstelling tot de vrouwelijke ass vibrating and shaking backing vocals ‘stonden’ de artiesten er vooral bij. Maar ook dat is verre van een bezwaar om een vervoerend concert te brengen.
De 14 muzikanten zetten in en pas na het eerste nummer kwam Seun himself met een sax in de hand on stage gewandeld. Opgewekt, in vorm, met goesting. Het beloofde. Maar het bleef vooral steken in zwoegen, hard werken, zwaar opbouwend vaak, maar naar ons gevoel met te veel kabbelmomenten.
En wellicht speelde ook de minder geslaagde geluidsverdeling in de zaal een bepalende rol daarin. Het zat zelden écht goed, Seun was op verschillende plaatsen niet goed te begrijpen. Dat zijn boodschap (“Africa, protect our children”) daardoor wat verloren ging, tot daar aan toe, maar het primaire van de muzikale passie bleef ook hangen aan de balkons.

Jammer, want er zaten wel knappe momenten in en in se had de 15 man op het podiumervaring en knowhow genoeg om de Vooruit even in het donkere Nigeria te droppen. Niet dus en dat vonden we zelf echt spijtig. We waren immers graag nog eens in Nigeria geweest, maar Seun had het thuis gelaten.

Playlist 1. Ohun Aiye 2. VIP 3. African Airways 4. IMF 5. Black Woman 6. Africa Smoke 7. Higher Consciousness 8. Kalakuta Boy 9. You can run

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent