Een avondje feel good, zwervend op verhalen tussen Nederland, Vlaanderen en Zuid-Afrika met een Poolse insteek. Op zijn nieuwe tournee hangt de nergens-en toch-overal-thuis-globetrotter Stef Bos zijn koude jas in de hal en stapt de warme kamer van optimisme in. Het was er knus en naar zijn als vuurhaard knetterende stem was het aangenaam luisteren.
Luisteren naar verhalen ook, want Stef Bos is een vlot causeur, maar vooral naar zijn jongste nummers die voortvloeien uit een dubbele inspiratiebron.  Enerzijds het op de poster afgebeelde schilderij van de jonge Zuid-Afrikaanse kunstenaar Christiaan Conradie en anderzijds een zin van de Poolse journalist Ryszard Kapuscinski: pessimisme is het kijken naar de werkelijkheid op een te korte termijn.

De Antwerpse inwijkeling kwam in Brugge, ‘waar ik mijn eerste Vlaamse lief vond die ik amper begreep’, zijn ‘kleine tour op zoek naar iets groots’ voortzetten en ontegensprekelijk was de rode draad naast optimisme ‘de taal’.  Bos houdt van taal als communicatiemedium en er zat niet de minste ruis op de zender-ontvanger-relatie, al schakelde hij vlot tussen Hollands, iets Antwerpsachtigs en Afrikaans.
Bij momenten ingetogen stil – zoals bij zijn opener “De intocht” helemaal alleen aan de piano - en dan weer ongebreideld luid afro en latino met vele blues- en andere zijstapjes ertussen in. Vier muzikanten bracht hij mee voor wat hij nummers noemde die uit een piano als moeder en een gitaar als vader ontsproten waren.
Hij diepte af en toe nog wel eens uit de oude doos, die echt wel klassiekers bevat. Zo sneed hij al vroeg “Is dit nu later” aan en in zijn tweede deel sketchte hij een grappige versie van “Wodka”. Grappig want naast schrijven en zingen is Bos ook qua lichaamstaal een entertainer.
Maar het ging vooral om zijn nieuwere werk, intrinsiek geïnspireerd door zijn Zuid-Afrikabelevenissen. “Het midden” kreeg een uitgesponnen draai en bracht meteen stomige opwinding in de statige schouwburg. Ook in “Força da mudança” zat schwung, zij het op Afrikaanse wijze. “Viva Afrika”, klonk het even later bewogen en gemeend met een drumsolo geïmporteerd uit het zwarte continent eraan gekleefd. “Kloofstraat” en “Gelukkig” pasten daar wonderwel in. Met het mooie vertelsel dat hij zijn liederen meestal aangereikt krijgt.
Intussen verkleurden de doeken boven het podium het kwintet en het podium van sober nachtblauw tot schrille en warme kleuren en terug. En plots waren we op een Frans terrasje waar de accordeon “Rue de Mouffetard” smoel gaf.

Ook in deel twee zou de accordeon nog terugkeren, net als de positieve vibes die zijn hele avond doorspekten, zoals in “Alles wat ik heb”. Hij opende dat deel met “Goed” en had het over vechten en opstaan om dan plots heel ingetogen terug te grijpen naar zijn jeugd met een verhaal waar dichter Hans Andreus bij zijn ouders thuis binnenstapte en hem een boek cadeau deed. Mooi tijd om “Voor een dag van morgen” te reciteren en te verwerken.
Hij sloot af met “Onder in my whiskeyglas”, op zich een triest nummer dat met de inkadering toch enigszins paste in zijn optimisme-set, ondanks de ontvoering van de ‘drie skepe’. Of had WF Hermans toch gelijk toen hij schreef: 'Ik geloof dat de mens alleen uit onoplettendheid optimist is.’ Drank helpt, dacht ook Bos en hij zwaaide zijn gasten uit met een glas ‘Wodka’.
Bissen deed hij met zijn ‘Papa’ en ‘De Partij’, waar hij nog zijn ‘door de wind, door de regen, dwars door alles heen’ in mengelde. Oei, was dat niet het lied dat zijn ‘eerste Vlaamse lief dat hij niet begreep’ ooit vertolkte? Optimisme? Ach wat, met een glas tikken tot het licht wordt en zingen. Cheers Stef, op dat wat komen zal! Als je maar door het bos de bomen ziet. Of was het omgekeerd?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4335
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge