Massive Attack op de terugweg?!
Massive Attack
Paleis 12
Brussel
Jelle Berden
2016-02-10

Een band als Massive Attack heeft weinig introductie nodig. Ze stonden begin jaren negentig mee aan de trip hop wieg en maakten naam en faam met hun eerste drie langspelers ‘Blue Lines’, ‘Protection’ en ‘Mezzanine’. Al iets minder bekend zijn de latere albums ‘100th Window’ en ‘Heligoland’. En hun laatste release, de beperkte EP ‘Ritual Spirit’ die eind januari op de wereld werd losgelaten, bleef al helemaal onder de radar.

En laten we maar meteen met de deur in huis vallen: het hoogtepunt van de groep ligt duidelijk al een paar decennia achter ons. Veel te veel middelmatige songs vullen vanavond de setlist, en de nieuwe guestvocals zijn zeker de oude niet. Het stevige dreunende begin, met “Battle Box 001”, “United Snakes” en “Risingson” viel nog best te pruimen en ik begon me af te vragen of er dan toch nog een ereronde in zat voor de opa’s uit Bristol.
Neen dus, want wat volgde leek in niets op het zweverige, doch grimmige universum dat Massive Attack zo groot maakte. Vooral de songs met zangeres Martina Topley-Bird als “Paradise Circus”, “Psyche” en “Clock Forward” bleven steken in middelmaat. Het enige wat de songs live ten goede kwam waren de dubbele drums op het podium en de diepe baslijnen. Tijdens de songs verschenen er op de videoschermen achter de groep vaak boodschappen of cijfermateriaal, in beide landstalen, maar toch was er van maatschappijkritiek weinig sprake. OK, er passeerden logo’s van multinationals en cijfers over de vluchtelingencrisis, maar evengoed rolde de newsfeed van HLN over het scherm.
Ondertussen mocht Azekel de titeltrack van ‘Ritual Spirit’ komen zingen en deed dat eerlijk gezegd helemaal niet slecht. Maar voor dé ster van de avond was het wachten op mister Horace Andy. Die tekende met zijn typische stemgeluid voor het eerste hoogtepunt van de avond met “Girl I Love You”, en deed dat nog eens dunnetjes over in de classic “Angel”. Daarmee werd meteen ook het vat klassiekers aangeboord. De ene na de andere topsong volgen elkaar plots in sneltempo op.
Wat volgden waren prachtige, dreigende versies van topsongs “Inertia Creeps” en “Safe from Harm”, met de originele zangeres Deborah Miller. En opeens was het dan toch daar, dat gevoel van meer dan 15 jaar geleden, je hoorde voor het eerst Massive Attack en werd zo meegesleurd door de donkere beats en duistere stemmen. Goed, zeer goed zelfs, maar te weinig om de show boven het gemiddelde uit te sleuren. Voor je het wist waren we al aan de bisnummers toe. En daar werden de pijnpunten nog eens extra in de verf gezet.

Wat volgde was een overbodige bisronde, waarbij het voorprogramma Young Fathers mee het podium op mocht om nog wat songs uit de nieuwe EP te spelen. Enkele geeuwen en een weinig inspirerende versie van “Unfinished Sympathy” later vergat Horace Andy de avond in schoonheid te eindigen. Jammer, maar het kalf was al veel eerder die avond verdronken, in de kilte van Paleis 12.

(Pics homepag - Xavier Marquis - Indiestyle.be)

Organisatie: Greenhouse Talent