Het Britse Foals , goed acht jaar bezig en vier cd’s verder combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Indie , postpunk en punkfunk worden nu tot een mooi melodieus, homogeen geheel gebracht . En dat evenwicht hoorden we vanavond.

Foals van Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek , die hun nummers met splinterbommen bestookt , rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Foals is het kleine clubcircuit ontgroeid , maar een Vorst is nog net iets te hoog gegrepen qua belangstelling. Foals behoudt z’n fanbase , maar zal er nu na deze ook niet bijkrijgen …
Een stomende band bij uitstek wat bewijst dat ze een mooie weg hebben afgelegd , zowel qua materiaal als op hun live optreden , dat merkten we anderhalf uur lang , speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats.
Oud en nieuw wisselden elkaar af , hoewel de tweede ‘Total life forever’ maar even kwam piepen met het prachtige “Spanish Sahara” , die mooi uitgewerkt werd van een rustige aanzet, naar overdonderende  , repetitieve, opbouwende ritmes en gitaarriedels , zonder echt te exploderen. Die onderhuidse spanning voelden we telkens aan en sommige nieuwe songs kregen een extraverte , energieke tint ; “Snake oil” , die de set opende, “Mountain at my gates” , en de titelsong “What went down” , die meer dan overtuigend de set besloot . De rustige van de nieuwe als de single “Birch tree” en “Give it all” behielden hun intense ingetogen pracht .
We hielden van die avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek, die de dansspieren aanspreekt; swing en intimiteit was te horen met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten . De oudere boeiden en intrigeerden door de talrijke variaties als “Providence” , “Inhaler” en de ‘happy feeling’ single “My number” van die derde ‘Holy fire’ ; of een “Olympic airways”, “Balloons” en “Red socks purgie” van het debuut ‘Antidotes’ . Eén nummer missen we al een paar jaar in de setlist, “Out of the woods” , een pakkende single uit ‘Holy fire’, die spijtig genoeg opgeborgen blijft.
Frontman Yannis is een podiumbeest en gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte op en is dikwijls bij hen te vinden om de nummers nog meer draagkracht te geven. En dat merkten we zeerzeker in de bis , alle remmen los , maniakale gekte, met “Two steps, twice” als absolute killer .

Foals hield het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend,  twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht. Met veel respect , dit optreden zinderde na …

Tout va bien , rond Jan Wouter Van Gestel, – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug, wist hun sferische pop in finesse en grimmigheid onder te dompelen. “This fight” , “Sometimes in life” en “If you go away”, geleest op J. Brels “Ne me quitte pas”, zijn er zo drie die vanavond te horen waren .
Ze waren enorm content vanavond in Vorst te mogen optreden als support van Foals. Het is een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt, elk geluidje op z’n plaats brengt en in z’n totaliteit  niet vies is het materiaal  in een rockjasje te steken. Meeslepende set.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foals-23-02-2016/
Organisatie: Live Nation