Solo maakte Robin Pecknold als voorprogramma een fletse indruk. Fleet Foxes zou zonder 's mans inbreng weinig voorstellen, maar helaas blijkt ook het omgekeerde waar. Veel te schaars waren de momenten waarop hij ons met zijn herkenbare stem en monotone gitaarspel wist te bekoren. Hopelijk staakt Pecknold binnenkort dus zijn povere poging om ook solo naam te maken. De harmonische pracht die zijn groep kan creëren werd in de langzaam vollopende Henry Le Boeuf-zaal immers node gemist.

Muzikale rijkdom kwam er dan wel weer in overvloed tijdens het concert waarmee Joanna Newson haar Europese tour aftrapte. De immer goedlachse zangeres laat zich omringen door vier muzikanten die stuk voor stuk van vele markten thuis zijn.
Niet enkel tussen maar ook tijdens de nummers wordt er meermaals van instrument gewisseld. Dit alles zonder de flow te doorbreken. Een puike prestatie, temeer daar meerdere songs vaker van tempo wisselen dan Lady Gaga van outfit. (Over outfits gesproken: dankzij de pyama-achtige pakjes van twee van de muzikanten zag Newson er in haar baljurk niet al te excentriek uit.)

Bijna de helft van de set werd geput uit het recente 'Divers', een plaat die toegankelijker klinkt dan zijn voorgangers. Daar waar vooral de vocale capriolen in het verleden iets te uitzinnig waren om verteerbaar te blijven, wordt alles tegenwoordig zowel op plaat als live iets meer gedoseerd geserveerd. Wie horendol wordt van de stemmen van Kate Bush, Joni Mitchell of Björk, blijft best wel nog steeds met een wijde boog om Joanna Newson heen lopen. Ook aan Linda Perry van 4 Non Blondes werden we nu en dan herinnerd (vooral dan tijdens “Soft als Chalk”), waarbij we echter opmerken dat die vergelijking niet helemaal opgaat aangezien de eerder kinderlijke stem van Newson te krachteloos klinkt om als zangeres te beklijven. Gelukkig compenseert ze dit met andere kwaliteiten die haar onmiskenbaar typeren: Joanna Newson is en blijft een originele songschrijfster die vol drive haar zingende zelf knap begeleidt op harp en piano.
Maar laat ons vooral ook niet haar muzikanten vergeten! Niet voor niks gooide Newson in de Bozar meermaals bloempjes naar haar groep (en dan vooral naar Ryan Francesconi die als arrangeur heel wat adelbrieven kan voorleggen). Harp, piano, drums, gitaar, violen, orgel, blokfluiten,...het instrumentarium was net als de tempi en de teksten en de sferen van de vaak complexe songs even divers als de titel van haar laatste plaat.

Joanna Newson trakteerde ons van “Bridges and Balloons" t.e.m. "Baby Birch" op een heerlijke trip door haar almaar uitbreidende wondere wereld …

Organisatie: Bozar ism Ancienne Belgique, Brussel