The Residents – In between dreams – Muziek – Digitale Mediakunst en Absurd Theater
The Residents
Aéronef + Depot
Lille + Leuven
2017-11-02 + 2017-11-08
Johan Meurisse

Het illustere gezelschap The Residents uit San Francisco slagen er na 45 jaar nog steeds in een unieke combinatie te bieden van avantgarde, experiment, avontuur en theater. Ze blijven anoniem, weerhouden interviews en verschijnen gemaskeerd naar hun fans. De voornaamste bekendheid verwierven ze in de jaren ‘80 met hun ‘grote-oogbol-masker’ met hoed, en met platen als ‘Eskimo’, ‘The Commercial Album’, ‘Mark of the Mole’, ‘13 th Anniversary Show’ en de ‘Kaw Liga’ EP’s.

We werden dit jaar al overspoeld door ‘The ghost of hope’ en de onlangs verschenen aparte compilatie‘80s aching orphans’ . Het unieke gezelschap houdt ervan  - nog steeds - verwarring te zaaien. Ze maken onverwachte , vaal surrealistische dingen en experimenteren graag met de nieuwste apparatuur en technieken . En toch ervaren we eenvoud.
In een ‘eyeball’ decor (de iconische oogbolmaskers waren hun referentiekader en herkenbaarheid) kwamen vier thema’s aan bod, collage-achtige deconstructies in de Amerikaanse geschiedenis, nl. ‘the cowboy dream’ – ‘the train wreck dream’ (knipoog naar die laatste plaat gewijd aan grote Amerikaanse treinrampen) – ‘Nixon sings the blues’ en ‘the ballerina dream John Wayne’ , overkoepeld door  hun ‘in between dream’ verhaal .
We zien als vanouds vermomde heren … drie verkleed in een blauw-wit dambord kostuum, bolhoed , gierenmasker (gigantische snavels) en een motobril . De zanger is dan op z’n beurt verkleed in een koe pak van zwart- witte bollen .
Muzikaal horen we een soundtrack  van sfeervol donkere zelfs toegankelijke nummers in een griezelige , paranoïde , apocalyptische ondertoon . Ze wordt gekenmerkt door heel wat gitaarriffs – effects , bluesy tunes, (ontregeld) elektronisch vernuft , bleeps, psychedelische synthloops, gewone , monotone, gestoorde en vervormde electro/drumritmes tot een subtielere melodie. De sound ademt zelfs Tom Waits-vaudeville en hun James Brown parodie van “It’s a mans mans mans world” werd er mooi in verweven.
De bizarre pasjes , de declamerende zegzangpartijen , de leuke, repetitieve tunes en de gekke, avontuurlijke, onverwachtse wendingen blijven een gegeven en tekenen voor een concept van absurd theater en muziek.

Het draait om hun muziek en hun digitale mediakunst. We onderstrepen het verwarrende verhaal , het theatrale concept en de ongrijpbaar dreigende, onheilspellende, bevreemdende sound, maar met de jaren minder extreem. Zijn The Residents een dagje ouder geworden?  Dat zal wel , maar in het ganse geheel hen van harte gegund …

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Depot, Leuven op 8 november 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-residents-08-11-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille  + Depot Leuven