Mooneye op het punt van een definitieve doorbraak!
Pauwel + Mooneye

“Goeienavond. Hèhè, een zaal met volk. Effe bekomen.” Aarzelend overschouwt Pauwel De Meyer een zaal met een tweehonderdtal mondmaskers. “Merci trouwens om hier een beke vroeger te zijn voor ons.” Awel, Pauwel, het is de moeite waard gebleken.  
Pauwel en Katrien, beide uit het Waasland, openen met het ontwapenende “July”. “Will we make it through July?”, vragen ze zich luidop af. Met livemuziek en een hoge vaccinatiegraad mag dat geen probleem zijn. “Dear” is een wondermooi tweede nummer. Het duo maakt akoestische, gevoelige muziek, ideaal voor op de achtergrond, maar nog beter als je jezelf er volledig laat in opgaan. De vergelijking met Angus en Julia Stone gaat tot op zekere hoogte wel op, maar toch bewaart Pauwel een eigen stijl. De teksten zijn vaak clever en houden een spiegel voor de hedendaagse maatschappij (“Why don’t you start dancing instead of looking at your phone all night?”).  
Ook de bindteksten zitten vol van de uitgebreide, uit het leven gegrepen anekdotes (over boomhutten en drugsnaalden in het bos van Sint-Niklaas tot het krijgen van zijn eerste Pfizer-vaccin vorige zondag – hij was er toch “even niet goed van”). “Sorry, ik ga stoppen met uitwijden, ik ben dat niet meer gewoon, communiceren.” Wij gaan ook niet meer uitwijden, we zijn het niet meer gewoon, recenseren. Het volgende nummer is een knappe Daniel Johnston cover, “True love will find you in the end”. Hoedje af voor de mysterieuze man met hoed.  
Daarna volgt “Molly”, een Eels-achtig lied over een goede vriend Maxime, die veel katten heeft en op een bepaald moment het verkeerde pad was ingeslaan. Het breekbare “Waves” is misschien wel het sterkste nummer van de set, ook van zijn self-titled EP die vorig jaar in oktober uitkwam. De set wordt afgesloten met “Bones”, een song voor zijn overleden mama. “Skin of my skin, now you’re just bones”, het refrein gaat letterlijk door merg en been, en laat ons verweesd achter.  

Na het gesmaakte aperitief is het tijd voor Michiel Libberecht en de zijnen. Mooneye, zowel verwijzend naar de Hiodontidae-vissoort als naar het idyllische dorp Moen in Zuid-West Vlaanderen, baande zich pijlsnel een weg naar het Vlaamse muziekfirmament door met “Thinking About Leaving “ De Nieuwe Lichting van Studio Brussel te winnen. Vandaag brengt Michiel met een volledig nieuwe liveband vooral liedjes die op ‘Big Enough’ zullen komen, de langverwachte langspeler die in september op de planken zal liggen.  
Tijdens het eerste nummer vraagt Mooneye zich openlijk af of wij ook zo eenzaam zijn, opnieuw vormt de pandemie een inspiratiebron voor creatieve songschrijvers. Ook de andere nummers vormen mooie poprocksongs, met de uitstekende Ramses Vandeneede als drummer die alles strak in de maat houdt. “Bright Lights” is voor ons het eerste hoogtepunt, met “Not the one” kabbelt het daarna gezellig voort. Goede nummers, dat wel, maar met de nieuwe bezetting lijkt Libberecht zijn eigen touch wat kwijt, het neigt soms wel erg naar de zoveelste mainstream song. 
Met “When the lights turn orange”, een nummer over languit in de zon liggen, kunnen ze het publiek dan wel weer overtuigen, en we mijmeren mee terug naar de tijd wanneer we nog 17 waren.
Ook de titeltrack “Big Enough” slaat aan.
Toch maar uitkijken dus naar die plaat, zal het Depot dan nog wel groot genoeg zijn voor het vijftal?  

Organisatie: Depot, Leuven