Rock Werchter 2013 – dag 4 - zondag 7 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

Op deze zonnige zondag konden Depeche Mode en Editors hun ervaringen als headliners uitwisselen. Gogol Bordello zorgde voor de namiddag swing, en een ‘positive feeling’ hielden we ongetwijfeld over aan de synthpop van Bastille, de poprock van de zusjes Haim  en de folky tunes van Of Monsters & Men. Op deze afsluitende dag werden we opnieuw goed verwend …
Ons parcours op dag 4

Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon (Klub C) terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag. Live klonken de nummers nog krachtiger .

Een pure retrotrip hadden we dan van Matthew E. White (The Barn). Z’n west coast americana bood eerst een ‘lazy sunday afternoon feeling’ , maar de sfeervolle aanpak kwam breder, directer en feller . Een heerlijke trip van uiterst genietbare , meeslepende songs, waarbij enkele nummers mooi werden uitgesponnen.

Massaal zakte het publiek af naar de Klub C voor het Britse Bastille, die met “Pompeii” van het debuut ‘Bad blood’ al meteen een grote hit hebben . Leuk ontspannende , onschuldige groovy pop hoorden we, opgezweept door de synths en de bijhorende troms , die refereerden aan de begindagen van A-Ha. Het kwartet werd telkens warm onthaald. Het bommetje ontplofte naar het eind met “Flaws” , de cover “Rhythm of the night” (met een vleugje “Rhythm is a dancer” ) en natuurlijk “Pompeii”, door de ‘Ow-ei’s, luidkeels meegezongen en – gebruld.

De zusjes Haim (The Barn) uit LA, California zitten ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova  en Melissa Etheridge in. Ze brengen emotievolle , boeiende gitaarpop met een stevige randje, en hebben net als Bastille ook al een hit op zak, “Don’t save me” , van het te verschijnen debuut in september . De drie zusjes worden aangevuld met een drummer, spreken tot de verbeelding ,  maar roepen nu net zelf het publiek op naakt te gaan. Zo ver kwam het allemaal niet , maar ook hier hoorden we fijne, leuke gitaarpop , die op het eind “Let me go”, net als Bastille , het publiek ophitste op met troms. Fleetwood Mac , één van hun inspiraties ontbrak niet met “Oh well!”.

We pikten nog een groot deel van de gekke bende van Gogol Bordello (Main Stage) op . Wie een feestje had op zaterdagnacht kon het deze namiddag zeker verder zetten met hun gypsy punk . Gogol Bordello maakt het niemand moeilijk, zijn sfeer- en partymakers met de nodige singalongs . Niemand die erom maalt welke song hier gespeeld werd , als er maar ambiance was op hun zigeunerpunk. Een hoop losgeslagen piraten uit een vorige eeuw …

Opnieuw en volle Barn voor Alt-J , één van de Britse sensaties  uit Leeds , die muzikaal op vele manieren te omschrijven is . Hun broeierige, weerbarstige als dromerige, gevoelige indie werkte deels op de dansspieren , die ze dan even snel lieten vallen … Toegankelijk, prikkelend , fris en groovy allemaal maar niet vies van onverwachts bevreemdende, avontuurlijke wendingen . Ze werden enorm sterk onthaald , en dat was toch een beetje verwonderlijk bij hun creatieve pop . We konden lekker dwalen op die korte leuke songs en tunes van  “Something good” , “Buffalo”, “Fitzpleasure”, “ Matilda” en “Breezeblocks”.

Op deze zomerse namiddag ging de rootscountryrock  en westcoast pop er aangenaam in van de Amerikaanse Band of Horses (Main Stage) , die al een handvol platen uithebben . Ze graven soms diep in de classic rock en linken nu eerder aan The Eagles en Crosby, Still & Nash dan naar maatjes My Morning Jacket . Ze klonken gedrevener en snediger dan op de laatste plaat, die rustig voortkabbelt in een melancholiek dromerige sfeer . Oudje “Is there a ghost” was a meteen een huiverende opener; “Laredo” en “Electric music” hielden er het tempo in en met “The funeral” werd finaal sterk geëindigd . Kwamen beter tot hun recht in één van de tenten dan op de Main Stage .

… De Klub C en The Barn waren erg in trek vandaag … Het tempo werd terug omhoog geschroefd bij het IJslandse Of Monsters & Men (The Barn). Hun doorbraak “Little talks”, één van die feelgood nummers die de tent in vuur en vlam bracht , was zorgvuldig gepland in het tweede deel van de set . Ritmisch sterke songs hoorden we van het uitgebreide combo, vrolijk , zwierig, sfeervol én speels enthousiast en onderhouden gespeeld. Een weelderige  instrumentatie van gitaarriedels, vooral keys  en trompet, kleurde en sierde het materiaal, die naar een Arcade Fire lonkte; campfire melodieën , ondersteund door handclaps en obligate “lala’s”.
Naast de mooie man- vrouw zangpartijen die elkaar afwisselden of aanvulden , ging vooral de backing instrumentaliste met de hoofdprijs weg . Ze zijn zeker gegroeid en naast “Litte talks” waren o.m.  “Slow & steady”, “Lakehouse” , “Six weeks” en een opbouwend gierend “Yellow light” sterkhouders.

De Israëli Asaf Avidan (Klub C) bewees meer dan zomaar een “One day/reckoning” te zijn, vooral gekend door de remix van de Duitse DJ Wankelmut. Toegegeven , velen waren hier gekomen om die song te horen en kregen ‘em ook naar het einde , maar dan zonder beats.  Eigenlijk kreeg je een set geserveerd van een sing/songwriter , vier leden om zich heen , waarvan twee bevallige dames , die aanvulde met snedige rock, blues , indie , reggae en leuke danstunes. Vocaal varieerde hij voldoende tussen ‘Helium’ en rauw doorleefd . Iets apart alvast . Hier kon hij een klein uur lang illustreren welk materiaal de moeite was van z’n twee cd’s . 

The Gaslight Anthem (The Barn) uit New Jersey had er duidelijk zin en speelden een uitermate gedreven set . Dat kan ook niet anders met hun energieke, potige, opwindende en broeierige rock , ijzersterke melodieën en aanstekelijk refreinen, ‘American music pur sang’ dus! “Handwritten”, “’59” en “45” waren al meteen de eerste voorbeelden. Spijtig genoeg konden we maar een deel zien , maar het tempo werd af en toe wat teruggedraaid en dan kwam je zelfs uit op een ballad als “Mulholland drive”. Ze hebben hun ‘anthem” niet gestolen, want de band kan rekenen op een hondstrouwe fanbase en refreinen werden meegezongen …

Op die manier kwamen we tot de final closing acts Depeche Mode en Editors . Afsluiter Editors konden opkijken naar deze electrogoeroes van de eighties , gezien de laatste platen enorm die geluiden koesteren.

Depeche Mode (Main Stage) sloot in 2006 het festival af . De persoon die dacht stil te kunnen staan in de eighties vergaarbak en uit de bol wou gaan op een DM electrofeestje was er grotendeels aan voor de moeite . Met mondjes maat wordt er naar teruggeblikt en het duo Gahan – Gore blijven bij de leest met hun huidig materiaal . Opnieuw op wereldtournee zijn ze met ‘Delta machine’ en het eerste half uur werd gretig het nieuwere materiaal gespeeld . Goede behoorlijke luistersynthpop met songs als “Welcome to my world” , “Angel” en “Precious” . “A question of time” was de aanzet van de herkenbaarheid die synths met pop zo sterk met elkaar vermengen . Krakers “Enjoy the silence” en “Personal Jesus” volgden snel en warmden de menigte op . De visuals waren meer dan de moeite en gaven elan aan de luisterset van deze electro grootheden . 
De elektronica werd opgeblonken op hun “Just can’t get enough” , dat heerlijk uitgesponnen werd , een snijdend “I feel you” en letterlijk zwaaiden ze ons uit op “Never let me down”.
Net als enkele jaren terug hadden we hier een goed optreden , maar miste opnieuw dat tikkeltje swing , wat hen vanavond als tweede headliner maakte . In januari voor de fans in het Sportpaleis …

Tom Smith en z’n Editors (Main Stage) voelden onwennigheid om na Depeche Mode op te treden en het festival af te sluiten . Maar achterna bekeken was dit de juiste zet van de organisatie . België houdt van Editors en Editors houden van België. Da’s onderhand wel duidelijk. Vorig jaar bliezen ze nog tien kaarsjes uit , nu heeft Editors in een half vernieuwde bezetting een nieuwe plaat uit ‘The weight of our love’, die zeer zeker voldoende in de spotlights kwam en goed verdeeld werd onder de waverockers die hen groot hebben gemaakt . Gewaagde start solo op piano met het nieuwe “Nothing” , waarna de rest van de band hem vervoegde . De single “A ton of love” volgde, en kwam aardig in de buurt van Echo & The Bunnymen. De temperatuur en de respons steeg nog meer als hierna “Bones” , “Munich” en “Smokers outside the hospital doors” werden gespeeld , met een hoop vlammenwerpers en vuurwerk . Tussenin af en toe een nieuw nummer, die het poprockminded album onderstreepten . De gitarist speelde zich in de kijker , was zelfzeker en is een waardig vervanger  van Urbanowicz , Editors‘ gitarist van het eerste uur .
Iedereen hield van die aanpak, “Bullets” , “Racing rats” waren muzikale stroomstoten en rockten als vanouds . Depeche Mode kon alvast opkijken naar hun ingevoerde electrotunes op  “In this light and on this evening” en op “Raw meat = blood drool” .
Samenhorigheid en een campfire feeling had je eerst met het intieme “No sound but the wind”, obligaat nummer geworden als ze hier in ons landje zijn en Bruce’s cover “Dancing in the dark” , met een knipoog naar TW Classic. De danskraker “Papillon”  kon definitief Rock Werchter besluiten , dat gepaard ging met de tweede reeks vuurwerk!

Een definitieve lijn werd getrokken onder een Rockend Werchter 2013 in al z’n verscheidenheid. Tot volgend jaar op de 40^ste editie!

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter